บทที่ 13 ไปส่งหน่อยสิ
สามหนุ่มชวนกันเปลี่ยนเรื่อง พากันนั่งกินเหล้าอยู่ภายในห้อง จนเกือบสามทุ่มกว่า เตชินตั้งใจจะลงไปซื้ออะไรเพิ่ม แต่พอเปิดประตูออกมา เขาเห็นนัชชากับปลายฟ้าที่ยืนหน้าห้องริสาทำท่าเหมือนจะกลับกันพอดี
“เห้ย ไอตินกลับกัน” เขารีบหันไปตะโกนเรียกกฤชตินพร้อมชวนกลับทันที
“กลับไรตอนนี้วะ เพิ่งสามทุ่มครึ่ง” มาวินทำสีหน้างง ก่อนหน้านี้ยังกินกันติดลม แล้วเตชินเพิ่งจะบอกออกไปซื้อเหล้ามาเพิ่ม อยู่ดี ๆ จะกลับกะทันหัน
“เออ กูนึกขึ้นได้มีธุระ กูกลับก่อนนะ” เตชินรีบวิ่งมาหยิบกุญแจกับโทรศัพท์ที่วางไว้ ก่อนจะรีบออกไปอย่างรีบร้อน ทิ้งมาวินกับกฤชติน มองตาม
“อะไรของมันวะ”
“เออว่ะ เป็นบ้าอะไรของมัน”
...
ที่หน้าหอ เตชินกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาจนทันนัชชากับปลายฟ้า ก่อนร้องเรียกพวกเธอ
“นัช ปลาย จะกลับกันแล้วเหรอ มาดิไปส่ง”
“ไม่ต้อง กลับเองได้” นัชชารีบตอบแบบไม่ต้องคิด
“กลัวสิท่า?” เตชินเลิกคิ้วมองนัชชาแบบท้าทายที่รู้ว่าเธอทำท่าเหมือนจะกลัวเขา
“กลัวไร ไม่ได้กลัว”
“ไม่ได้กลัว ก็ตามมาที่รถ วันนี้กูเอาอีกคันมาไม่ใช่รถสปอร์ตไปกันหมดอยู่ เดี๋ยวไปส่ง”
นัชชายังคงทำหน้างอไม่ยอมเดิมได้แต่ส่งสายตามองดุใส่เตชิน
“แค่ทางผ่านน่าอย่าคิดเยอะ เดี๋ยวหน้าแก่” เตชินเดินผิวปาก ทำท่าอารมณ์ดี เขาใช้มือควงกุญแจก่อนเดินนำไปที่รถ
ปลายฟ้าที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวที่เกิดขึ้นของเตชินกับนัชชาได้แต่เห็นดีเห็นงามด้วย ที่จะได้กลับรถฟรีไม่เสียค่า Taxi ได้แต่เดินตามไปอย่างไม่คิดอะไร ผิดกับนัชชาที่เดินกระแทกเท้าแบบไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก
“ปลายฟ้าบ้านอยู่ไหน”
“อ๋อ กม.14”
“โอเค งั้นกูส่งมึงก่อน ค่อยไปส่งนัช เพราะบ้านนัชเป็น ทางผ่านใกล้บ้านกูพอดี” เตชินเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย นัชชาที่เพิ่งจะดันตัวให้ปลายฟ้าไปนั่งหน้ากับเตชิน ต้องเปลี่ยนมานั่งข้างหลังแทนเพราะบ้านปลายฟ้าถึงก่อน
นัชชาจำต้องนั่งหน้ารถไปกับเตชินอย่างไม่ค่อยพอใจ เพราะลึก ๆ เธอยังคงโกรธที่เขาจูบเธอในวันนั้น
แม้จนเตชินขับรถส่งปลายฟ้าถึงบ้านไปเรียบร้อยแล้ว นัชชาก็ยังทำหน้าเมินเขา มองออกไปที่ข้างนอกหน้าต่าง เธอมองทางไปเรื่อย ๆ แต่สักพักเริ่มแปลกใจ เมื่อไม่รู้ว่าไม่ใช่ทางไปบ้านของเธอ
“นายจะไปไหนเตชิน!!” นัชชาอดไม่ได้ที่จะหันไปตวาด
“ก็มึงไม่บอกทาง กูจะจำได้ไหม ไปส่งแค่ครั้งเดียว”
“แล้วทำไมนายไม่ถามเล่า”
“เอ้า ก็เหมือนมึงไม่อยากพูดกับกู กูเลยลองขับไปมั่ว ๆ ดู เผื่อจะยอมพูดด้วย” เตชินยิ้มยั่วแต่สายตายังคงจ้องมองไปที่ถนน
นัชชาได้แต่ทำเสียงหายใจฮึดฮัดแบบไม่สบอารมณ์ เมื่อรู้ว่าเขากำลังจงใจแกล้งเธอ
“จะบอกได้ยัง ตกลงไปทางไหน”
“จอดข้างหน้านั่นแหละ ฉันจะกลับ Taxi”
“แต่ซอยนี้มันเปลี่ยวมากเลยนะ แน่ใจนะว่าจะลง”
“แน่ใจ เดี๋ยว Taxi ก็มา อยู่กับนายน่ากลัวกว่า”
“จริงดิ”
“เออ จอด จอดตรงนี้แหละ”
เตชินนึกขำในความอวดดีของนัชชา ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครกล้าอวดดีใส่เขาเลยสักคน เขาตัดสินใจหยุดรถข้างหน้าโดยทันที พร้อมปลดล็อคให้นัชชาลงจากรถ
คราวนี้เอง นัชชาถึงเริ่มตระหนักว่า ถนนเส้นนี้เป็นทางลัดเชื่อมไปต่อหลาย ๆ ซอย และแน่นอนว่า เปลี่ยวอย่างที่เตชินบอก
แต่…มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะยอมแพ้ไม่ได้ นัชชารีบเปิดประตูรถแล้วลงไปทันที พอ ๆ กับเตชินที่ขับรถออกไปเลยเช่นกัน
นัชชาได้แต่ยืนเหวอ เพราะไม่คิดว่าเธอแค่ท้า แล้วนายเตชินจะขับรถทิ้งเธอไปแบบนี้ เธอได้แต่มองเขาอย่างโมโห เมื่อเห็นว่าตรงมุมกำแพงตึกร้างนั้นมีซอยทางลัดอยู่ รถเขาก็เลี้ยวหายลับสายตาไปทันที
นัชชาเริ่มมองอย่างหมดหวัง ในความทั้งมืดทั้งเปลี่ยว ไม่น่าเลือกอวดดีในเวลาแบบนี้เลย ในความเงียบของถนนที่เปลี่ยว ความคิดเริ่มอุปทานไปทั่ว เพียงเดินไปไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกยังกับมีฝีเท้า กับเสียงลมหายใจแฮ่ก ๆ อยู่ข้างหลัง ความกลัวเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนไม่กล้าหันไปมอง ไม่รู้ว่าเสียงที่ว่านั้น เป็นคน เป็นโจร หรือว่าผี … นัชชาทำได้เพียงแต่เดินจ้ำอ้าวจนเกือบจะเปลี่ยนมาเป็นวิ่ง
ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนน้ำตาจะไหล เริ่มนึกโกรธเตชิน และก็โกรธในความอวดดีของตัวเอง แต่..หรือบางที ความจริงแล้ว เขาก็อาจจะจำบ้านเธอไม่ได้จริง ๆ ก็ได้
นัชชาเริ่มสับสนคิดไปทั่ว จนตอนนี้แทบจะหลับตาวิ่งหนีเสียงนั้นที่เริ่มใกล้เข้ามา….
“กรี๊ดดดดดดดด”
ฝ่ามือใหญ่จากกำแพงข้างตึกร้างในมุมนั้น อยู่ ๆ ก็ดึงตัวเข้ามากอดจนแทบจะล้ม
นัชชาร้องลั่น ยกสองมือทั้งทุบทั้งยกขาเตะใส่พัลวัน
“โอ้ยย เบา ๆ เจ็บ นัชชา เจ็บ กูเอง”
เสียงทุ้มของเตชินดังขึ้น ทำนัชชาได้สติ เงยหน้าลืมตามองต้นเสียง ก่อนจะโผกอดเขาแน่นด้วยความกลัว
“มีใครตามมาไม่รู้ ฮือ น่ากลัวมากเลย”
เตชินยิ้ม กระชับกอดแน่น เมื่อเห็นสิ่งที่เดินตามนัชชา วิ่งเยาะแหยะลิ้นห้อยไป แถมที่เท้าของมันเหมือนมีถุงพลาสติกติดอยู่ ผ่านหน้าไปเมื่อครู่
“กลัวอะไร แค่หมาวิ่งตาม” เตชินแอบขำ
“ห๊ะ หมา” นัชชารีบผละตัวออก ก่อนหันไปมองตามตรงสี่แยกนั่น ที่มีหมาพันธ์ไทยตัวหนึ่งกำลังผ่านไป
“เออ หมา”
นัชชาเริ่มอายหน้าแดง ที่อยู่ ๆ เผลอไปกอดเตชิน แต่..ก็เพราะเขาทิ้งเธอเมื่อกี้นี้ เอ..ไม่ใช่สิ ก็เพราะเธอขอลงเองต่างหาก
