บทที่ 3 งานพิเศษ
ไม่นานนัก รถซุปเปอร์คาร์คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาในหมู่บ้านซึ่งเป็นทาวน์เฮาส์เรียงรายติดกัน ก่อนที่เสียงล้อรถที่เบรกกึก จะหยุดอยู่ที่บ้านเธอ นี่ถ้าไม่ติดว่านัชชาไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย หน้าคงกระแทกคอนโซลรถไปแล้ว
“ขอบคุณ”
นัชชาเอ่ยขอบคุณเสียงห้วนอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก สีหน้ายังคงบึ้งตึงเพราะอารมณ์โกรธ คิดว่าตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะการขับรถปาดซ้ายปาดขวาของเขาที่เหมือนจะจงใจแกล้งเธอ เธอรีบเปิดประตูลงจากรถเขาทันดังโครมใหญ่ โดยที่แทบจะไม่มองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ นัชชารีบหันขวับกลับไปมองหน้าเขาอีกครั้ง
“ฉันจะขอบคุณนายทำไม เพราะนายเป็นคนทำฉันเจ็บ เพราะงั้น...ความจริงนายต่างหากควรต้องเป็นคนขอโทษและชดใช้ค่าทำขวัญให้ฉัน”
“ห๊ะ” เตชินอึ้งไม่ทันที่จะอ้าปากโต้ตอบ นัชชาก็สะบัดหน้าพรึดเดินหนีเข้าไปในรั้วบ้านทันที เขาได้แต่มองตามร่างเล็กของนัชชาที่เดินกะเผลกเข้าไปภายในบ้าน ก่อนจะเห็นว่ามีชายหนุ่มหน้าตาดีใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์ออกมาเปิดประตูบ้านให้เธอ
“เหอะ อยู่กับผัวคงรีบกลับมาอ้อนผัวสิท่า”
เตชินแค่นหัวเราะ แต่ทว่าเขากลับไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขายักไหล่อย่างไม่ยี่ระก่อนเคลื่อนรถออกไปอย่างรวดเร็ว
“ใครวะ ยัยนัช” เสียงพี่ชายของเธอเอ่ยขึ้นทันทีที่นัชชาก้าวขาเข้ามาภายในบ้าน ในมือยังคงยกขวดน้ำขึ้นมาดื่มสภาพราวกับคนเพิ่งตื่นนอน
“เพื่อน! ทำไม! มีไร” เธอตอบห้วน ๆ แต่ไม่ได้หันไปให้ความสนใจกับพี่ชาย
“เปล่า ถามไปงั้น เห็นขับรถหรูดี นึกว่าแฟน”
“โอ๊ย คนอย่างหมอนั่น ใครได้เป็นแฟนก็โคตรซวย นัช ไม่มีทางเอาผู้ชายแบบนั้นเป็นแฟนหรอกหรอก ว่าแต่พี่น๊อตเหอะ อยู่บ้านแต่งตัวให้มันดี ๆ หน่อยได้ปะ อุบาทว์ ถึงฉันเป็นน้องพี่แต่ฉันก็เป็นผู้หญิงนะ”
“เรื่องมากว่ะ แล้วใครใช้ให้แก กลับมาบ้านเวลานี้วะ แล้วแกเหอะกลับมาบ้านทำไมไม่เรียนไง๊ เวลานี้มันเวลาเรียนของแกไม่ใช่เหรอ แล้วนั่นขากับแขนไปโดนอะไรมา”
“หกล้ม”
“หกล้ม ทำยังไงวะหกล้ม โตเป็นควายแล้วยังซุ่มซ่ามอีก แล้วเจ็บแบบนี้คืนนี้ไปทำงานไหวเหรอวะ”
“ไมไหวแล้วทำไง เพิ่งทำได้สามวัน หยุดงานตอนนี้เดี๋ยวก็โดนให้ออก เลือกได้ไหมล่ะ”
นัชชาส่ายหัว มองสภาพพี่ชายที่ไม่ค่อยเอาถ่าน ก่อนจะขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงพี่ชาย แล้วเดินเข้าไปที่ห้องนอนของตัวเอง
นัชชากับพี่ชายทำงานพิเศษอยู่ที่ผับแองเจิล เพราะพ่อของเธอป่วยหนักอยู่โรงพยาบาลทำให้แม่ของเธอต้องลางานไปเฝ้าพ่อของเธอ เธอเลยต้องอยู่กับพี่ชายแค่สองคน เมื่อรู้ว่าฐานะทางบ้านกำลังมีปัญหาเธอเลยขอพี่ชายมาทำงานพิเศษเป็นเด็กเสริฟ์ ที่เดียวกับพี่ชายของเธอที่มีอาชีพเป็นดีเจ
~ที่ผับแองเจิล~
สองพี่น้องมาถึงที่ทำงาน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมทำหน้าที่ของตัวเอง นัชชาเดินลากขากะเผลกไปรับออเดอร์ที่ลูกค้าตามโต๊ะ แม้เธอจะยังเจ็บอยู่บ้างแต่ก็ยังทำฝืนว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ตรงแขนที่มีผ้าพันแผลเธอได้แต่สวมเสื้อสีดำทับเอาไว้
พี่ชายยังคงเปิดเพลงอยู่ด้านข้างเวที มีสาว ๆ มารุมกรี๊ดขนาบข้าง นัชชาได้แต่มองพี่ชายตัวเองอย่างชื่นชมจะว่าไปพี่ชายเธอก็หล่อเอาการ ถ้าไม่ติดการพนันและทำตัวเป็นผู้เป็นคนคงจะดีกว่านี้มาก และนี่ล่ะมั้งเป็นส่วนหนึ่งที่ไม่ชอบผู้ชายกะล่อน เพราะดูไม่มีอนาคตแบบพี่ชายเธอ
“นัชรับออเดอร์โต๊ะ 19 แทนทีสิ พี่ปวดท้องเข้าห้องน้ำ”
“อา ได้ค่ะ” นัชชารีบหันไปรับปากรุ่นพี่ทันทีก่อนจะรีบเดินไปที่โต๊ะ 19
ภาพตรงหน้าเป็นคู่รักที่กำลังนั่งนัวเนียจูบปากกันอยู่อย่างไม่สนใจสายตาของใคร แต่จะว่าไปสถานที่แบบนี้ก็ไม่ค่อยมีใครสนใจอะไรว่าใครจะทำอะไรกันอยู่แล้ว
เรียกพนักงานเสริฟ์มารับออเดอร์ แต่กลับมัวทำเรื่องทุเรศ น่าไม่อาย แหวะ
นัชชานึกตำหนิเขาในใจก่อนจะถอนหายใจออกมา แต่ไม่ทันที่ที่เธอจะเอ่ยปากทักลูกค้าเพื่อรับออเดอร์ คู่รักตรงหน้าก็หยุดกิจกรรมรักตรงหน้าแล้วหันมามองเธอ นัชชาถึงกับอ้าปากค้าง
“เตชิน!”
“มึง มาทำอะไรที่นี่วะ” เตชินขมวดคิ้วก่อนจะมองไปที่แขนของเธอที่สวมเสื้อคลุมสีดำปิดแผลไว้ แถมตรงข้อเท้าก็ยังมีผ้าพันเอาไว้
“เอ๊าถามได้...ก็ทำงานดิ ว่าแต่ นายจะสั่งอะไรก็ว่ามา” นัชชาทำท่าหยิบปากกาขึ้นมาจด
“ไม่เจ็บแล้วเหรอแผลที่แขน กับขาที่เคล็ดอะ”
“เจ็บแล้วทำไงได้”
“แล้วไม่หยุดงานไปวะ”
“หยุดแล้วได้เงินไหมล่ะ รีบ ๆ สั่งมาเถอะน่า จะเอาไร”
เตชินมองหน้านัชชา ก่อนหันไปที่ดีเจที่เป็นพี่ชายของนัชชาที่อยู่ข้างเวที
“ว่าแล้ว คุ้นๆ ดีเจที่นี่ เป็นแฟนมึงนี่เอง นี่ลงทุนมาเฝ้าผู้ชายถึงที่ทำงานเลยเหรอวะ”
“ฟะ แฟน?” นัชชาทำหน้าเหวอ ก่อนหันไปมองตามสายตาเตชินที่ส่งสายตาให้มองไปที่พี่ชายเธอ
“หรือไม่ใช่แค่แฟน ผัวมึงเหรอ” เตชินพูดแต่มือยังคงโอบกอดหญิงสาวคู่ขาจนหน้าอกโตแทบจะเบียดแนบอยู่ที่อกของเตชิน
“เออ...ผัว แล้วไง? จะมาทำงานเฝ้าผัวก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายไม่ใช่เหรอ จะสั่งหรือไม่สั่ง ไม่งั้นจะไปรับออเดอร์โต๊ะอื่น เสียเวลา”
นัชชาหน้ามุ่ย ก่อนที่เตชินจะยอมสั่งอะไรกับเธอสองสามอย่าง นัชชารับออเดอร์แล้วจึงค่อยหันหลังเดินกะเผลกออกไป
เจ็บแบบนี้ ยังจะมาทำงานอีก ยัยนัชชา
เตชินได้แต่มองตามคนตรงหน้าที่เดินออกไปช้า ๆ
