บทที่ 10 เข้าใจผิด
เสียงโทรศัพท์ดังมาจากในห้องน้ำที่เขาลืมกระเป๋าเป้วางทิ้งเอาไว้ ทำให้เขาที่กำลังลุกขึ้นเตรียมไปอาบน้ำ เดินไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะพบว่ามีสายของเพื่อนเขาทั้งเตชิตและมาวินโทรมานับสิบสาย
“ไอสัสติน มึงอยู่ไหนวะ ตายห่าไปยัง” เสียงเตชิตกร่นด่าเข้ามา ทันทีที่เขารับสาย
“อะไรของพวกมึง โทรมาเป็นสิบ กูเพิ่งตื่น มีไร”
“ตกลงเมื่อคืน มึงไปนอนไหนกันแน่ไอติน เมื่อคืนกูให้พี่ไอซี่ไปหามึงที่ห้องไม่เจอ”
“ห้องไหน ก็ห้อง 1196 ไง ที่กูบอกมึง”
“พี่ไอซี่ไปเคาะเรียกมึงหน้าห้องตั้งนานจนค่อนเช้า ไม่เห็นมึงออกมาเปิดประตูให้ ไหนว่ามึงโดนยา แล้วอยากไงว่ะ”
“ห๊ะ เคาะอยู่หน้าห้อง ไม่ได้เข้ามาเหรอ”
-เชี้ยล่ะ!!-
กฤชตินตัดสายด้วยความตกใจ เขารีบเดินออกจากห้องน้ำมาดูเลขที่หน้าห้อง ทั้งๆที่ยังพันตัวด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว ก่อนจะช็อกรอบสอง
ห้อง 1169!!
-เห้ยยย เข้าห้องผิด แล้วห้องใครว่ะ-
เขารีบปิดประตูลง พยายามนึกย้อนถึงเรื่องเมื่อคืน จำได้ลางๆว่าพอรับกุญแจมาแล้วเดินมาเรื่อยๆพอถึงห้องพยายามไขกุญแจ กลับพบว่าเมื่อคืนห้องไม่ได้ล็อกเอาไว้ แต่..ทำไมเขาถึงไม่ได้เอะใจ ในเมื่อเข้ามาสัมผัสได้ถึงแอร์ที่ถูกเปิดไว้จนเย็นฉ่ำ รู้แต่เมื่อคืนมันมึนหัวและร้อนแปลกๆ
เขาจำได้ว่าโทรหาเตชิตเพื่อบอกว่าตัวเองโดนยา และทันทีที่อาบน้ำออกมา เขาเห็นผู้หญิงที่นอนอยู่ ยังเข้าใจว่านึกว่านั่นคือรุ่นพี่ไอซี่
สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นไปตามธรรมชาติของผู้ชาย และ..เขาเองก็ยอมรับว่ารู้สึกดีกับกิจกรรมรักระหว่างเขากับเธอมาก ทุกท่วงท่าและการกระทำรวมถึงสัมผัสมันชัดเจนในความมืดมิด ความเข้ากันได้ดีรวมถึงเสียงครางหวานของเธอกับเนื้อตัวที่เนียนนุ่ม มันทำให้เขามีความสุขที่ได้กอดเธอ
แต่..!!!
ในเมื่อไม่ใช่รุ่นพี่ ไอซี่ แล้วเมื่อคืน เขานอนกับใคร!!
เตชิตโทรย้ำมาอีกครั้งหลังจากที่ถูกกฤชตินตัดสายกระทันหัน ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ที่กำลังคิดถึงกิจกรรมรักเมื่อคืน
มิน่าเธอถึงได้รีบร้อนออกไป เป็นเพราะเขาเข้าห้องผิดและล่วงเกินเธอ แต่…เมื่อคืนเธอก็ไม่ได้ขัดขืนเขาเลยสักนิด
“มึงตัดสายกูทำไมไอติน ตกลงมึงอยู่ไหนตอนนี้ห่ะ”
“เออ แบตกูจะหมด ตอนนึ้กูอยู่ห้องน้ำรวมอาบน้ำอยู่ เดี๋ยวกูเดินไปหาพวกมึงแล้วโทรหา แค่นี้นะ”
ไม่รู้ทำไมเขาถึงโกหกไปแบบนั้น คงเพราะเขาเองยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง และไม่รู้ว่าตัวเองนอนกับใคร แต่ที่แน่ๆ เขากำลังเข้าใจว่าเป็นเพราะ ยัยเพื่อนตัวแสบปลายฟ้าที่เอายากับน้ำดื่มนั่นมาให้เขาแน่ๆ เพราะเขามีอาการหลังจากนั้น
แต่..ผู้หญิงคนเมื่อคืนจะไปแจ้งความหรือเอาเรื่องเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้ แถมเลือดจางๆบนที่นอนที่เป็นเครื่องบ่งบอกว่าเธอยังบริสุทธิ์ ดังนั้นเขาต้องแสดงความรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
ว่าแต่..เธอเป็นใครและเขานอนกับใคร
กฤชตินออกจากอาบน้ำและแต่งตัวออกมาอย่างสับสน ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับกระดาษโน๊ตแผ่นสีขาวเล็กๆที่หล่นอยู่ที่พื้น มันหลุดมาจากการที่เจ้าหน้าที่ติดโน็ตกระดาษแผ่นนี้ไว้ที่เลขกุญแจห้อง ตอนยื่นให้ปลายฟัา
-ห้อง 1169 จองโดยคุณ ริสา-
เขาหยิบมันมาอ่านอย่างตกใจ
-ริสา ผู้หญิงสวยๆที่ดูหยิ่งๆคนนั้นนะน่ะ-
....
ที่ริมชายหาด ปลายฟ้า นัชชาและริสา เดินกลับมาจากบังกะโลเพื่อจะเข้ารวมกลุ่มทำกิจกรรมตามที่รุ่นพี่นัดหมาย ปลายฟ้ามีสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก เธอยังคงกังวลต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ที่สำคัญ ปลายฟ้ากลัวเขาจะโกรธเธอ!
ทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายเสียความบริสุทธิ์ให้กับกฤชติน แต่เธอกลับไม่ได้โทษของเขาเลย เธอรู้ว่าเป็นความผิดพลาดของตัวเองที่ยอมรับการไว้วานจากรุ่นพี่ไอซี่ จนทำให้ให้เกิดเรื่องขึ้น
ยิ่งในตอนนี้เมื่ิอเธอเงยหน้ามา เห็นกลุ่มรุ่นพี่ที่กำลังเดินผ่าน ทำเอาปลายฟ้าหน้าเสีย เธอรีบก้มหน้าลงทันที เพราะเธอทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่ารุ่นพี่จะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับกฤชตินเมื่อคืนไหม
“บ้าที่สุด ดูสิรอยยุงกัดเต็มไปหมดเลย” ไอซี่บ่นพลางทำหน้างอพร้อมชูแขนทั้งสองข้างให้เพื่อนดู
“ฉันไม่รู้จะสงสารหรือสมเพชหล่อนดี ลงทุนวางยาขนาดนั้นยังไม่ได้กินน้องหน้าหล่อนั่น ไหนว่าไปรอถึงหน้าห้อง 1196 แต่เขาไม่เปิดประตูให้” วิเวียนหัวเราะคิก เมื่อเห็นสภาพเพื่อน
แต่ปลายฟ้าถึงกับสะอึก เมื่อได้ยินว่าจริงๆแล้วห้องของเขาคือ 1196 แต่ห้องของเธอคือ 1169 แสดงว่าเมื่อคืนเขาคงเข้าห้องผิดและเธอเองก็คงรีบร้อนจนลืมล็อกห้อง
“ชู่วส์ แกอย่าพูดเสียงดังสิ” ไอซี่กระตุกแขนเพื่อน เมื่ิอเห็นปลายฟ้าเดินสวนมา ก่อนหันไปยิ้มให้ เพราะยังเข้าใจว่าปลายฟ้าคงไม่รู้เรื่องอะไร
ปลายฟ้ายิ้มตอบกลับแบบเจื่อนๆ
ใช่แล้ว…ทุกอย่างคงเป็นอย่างที่เธอคิด แล้วเธอ..จะขอโทษกฤชตินยังไงดี เขาจะโกรธเธอมากไหม และแน่นอนเธอไม่มีทางให้เขารับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะทุกอย่างมันเกิดจากฤทธิ์ยาไม่ใช่ความตั้งใจ เมื่อคิดแบบนี้ได้ สีหน้าก็หมองลงไปอีกอย่างบอกไม่ถูก จนนัชชารู้สึกได้ว่าเพื่อนเธอมีเรื่องไม่สบายใจ
