บทที่ 14 อยู่ในสายตา

อยู่ในสายตา

ระยะเวลาตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์เต็ม วันนี้ญาณินมาเรียนคลาสเช้าด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไรนัก พักนี้เธอทั้งเรียนหนัก แล้วก็ทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แถมยังต้องเปลี่ยนลุกไปมาจนกลายเป็นคนสองบุคลิกไปโดยปริยาย

“เห็นไหม ญาอะช้า ฉันบอกแล้วว่าโรงอาหารมันจะเต็ม ไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ