บทที่ 127 ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ

เมื่อทุกคนได้รับรู้ความจริง ต่างก็พากันส่ายหน้าและส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าเรื่องนี้ยอมรับไม่ได้

ปาลินที่เมื่อครู่ยังพยายามเกลี้ยกล่อมให้เจนรู้จักให้อภัย ถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความอับอาย

การที่ป้าฝนกล้ามาอาละวาดกลางล็อบบี้บริษัทเช่นนี้ ก็เพราะหวังจะยืมมือ "ไทยมุง" และ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ