บทที่ 184 จงใจสะดุดเธอ

อาร์ตคว้าแขนเจนดึงเธอออกมาด้านหนึ่ง โดยไม่แยแสต่อการขัดขืนของเธอ

เจนสลัดแขนอย่างแรง แต่ก็ไม่อาจสะบัดมือเขาออกได้ ความโกรธทำให้ดวงตาของเธอแดงก่ำ เธอเอ่ยขึ้นว่า "อาร์ต ปล่อยฉันออกไป!"

ในสภาพที่เจนอารมณ์ร้อนขนาดนี้ อาร์ตจะกล้าปล่อยมือได้อย่างไร

เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและหนักแน่นว่า "ที่ผมพามิ้นต์มาก็เพื่...