บทที่ 1 คำเตือน + บทนำ

รักอีกครั้งที่ไม่ตั้งใจ

คำโปรย

“ฉันอยากมีทายาท ต้องเป็นวิธีธรรมชาติเท่านั้น เธอทำได้ไหม ?”

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสของนักเขียนและนักอ่านเท่านั้น มิได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมลอกเลียนแบบ มิได้มีเจตนาทำให้วิชาชีพใดเสื่อมเสีย หรือละเมิดกฎหมายแต่อย่างใด

มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรง ใช้ถ้อยคำด่าทอ ดูถูก เหยียดหยาม และพฤติกรรมของตัวละครที่ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และไม่มีเจตนาชักจูงให้ผู้อ่านเห็นผิดเป็นชอบแล้วกระทำตามตัวละครที่ดำเนินเรื่อง ทุกอย่างเป็นเพียงนิยายที่ถูกแต่งขึ้น เพื่ออรรถรสและรสนิยมในการอ่าน 

ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน อายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ {เสพอย่างมีสตินะคะ}

+++ นิยายเรื่องนี้มีถ้อยคำรุนแรง ไม่ควรลอกเลียนแบบ +++

ทุกตัวละครเป็นเพียงจินตนาการของน้องภัสเท่านั้น ไม่มีตัวตนจริง ๆ สร้างขึ้นมาเพื่ออรรถรส

ข้อความจากนักเขียน

เรื่องนี้เป็นเรื่องของลุงเกมผู้เป็นไลฟ์โค้ชให้เพื่อนและหลาน แต่ตัวเองจะ..เกม..สมชื่อไหม?

โปรด !!!!

- ตั้งสติก่อนอ่าน เพราะพระเอกเรื่องนี้รุ่นพ่อ 53+ (อายุไม่ใช่ขนาด 5555)

- พระเอกเป็นลุงของหลาน ๆ มีนามว่า ลุงเกม

- โปรดทดลองอ่านก่อนตัดสินใจซื้อ (เผื่อไม่ถูกจริต เพราะเรื่องนี้ต้องอึดถึกทนเพื่อเงินค่ะ)

- สุดท้าย..ขอหัวใจ คอมเมนต์รีวิวให้กันด้วยนะคะ น้องภัสจะได้มีกำลังใจ

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนิยายของพรลภัส.น้องภัสนะคะ

นักเขียน พรลภัส.น้องภัส

Timeline (เนื้อหาไม่เกี่ยวเนื่อง)

1. หมดเวลาให้รัก [การันต์xมินนี่] – พ่อแม่ (เพื่อนเกม)

2. กัปตันเล่นโซ(ดาไฟ) [กัปตันxโซดา] – ลูกการันต์มินนี่

3. แอคลับเหตุ(ห้าม)รัก [มิลล์กันxพายุ] - ลูกการันต์มินนี่

4. รักอีกครั้งที่ไม่ตั้งใจ [เกมxมิเกล] – ลุงเกมเรื่องนี้

บทนำ 

ในวันที่อายุเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขากลับเริ่มมองหาใครสักคน อาจเป็นเพราะคนรอบข้างต่างก็เริ่มมีครอบครัวเป็นของตัวเอง แม้กระทั่งหลานชายหลานสาวก็ไม่เว้น คงมีเพียงเขาที่ยังโดดเดี่ยวถือตัวเป็นชายโสดมาตั้งแต่หนุ่ม..จนแก่

เขาในวัย 53 ปี ไม่ได้ต้องการความรักหรือคนรักที่เพอร์เฟกต์ เขาเพียงแค่ต้องการแม่อุ้มบุญในการจะให้กำเนิดทายาทเท่านั้น และถ้าหากรับข้อเสนอข้อตกลงได้ เจ้าของคลับรวมไปถึงธุรกิจหลายอย่างอย่างเขาก็พร้อมรับมาพิจารณา

ยิ่งถ้าการศึกษาดี ผิวพรรณดี จะพิจารณาเป็นพิเศษ ในวัยเขาไม่ได้หวังอยากเจอสาวบริสุทธิ์เพราะมันยากยิ่งกว่าการงมเข็มในมหาสมุทร และคงไม่ต้องให้พูดถึงเรื่องอย่างว่า เขาน่ะเคยโชกโชนที่หนึ่งอยู่แล้ว

แต่ด้วยหน้าที่การงานและคลับที่ไม่อยากให้ปิดตัวลง เขาจำต้องเลือก..

“ไปหาผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติเพียบพร้อมมาให้กูเลือก..และถ้ากูถูกใจคนของใคร จะตอบแทนรางวัลให้อย่างงาม” เพียงแค่เจ้าของคลับหรูออกคำสั่ง ลูกน้องคนสนิทก็พากันกระจายข่าวในวงในจนเหล่านักศึกษา สาวสวยต่างก็พากันเสนอตัวเข้ามาหวังให้เชยชมฟรี ๆ เป็นตัวเลือก และเขาที่อายุมากขนาดนี้คงไม่มีเวลามาปล่อยอสุจิพร่ำเพรื่อ จึงเลือกเป็นการสอบถามพูดคุยในข้อดี ข้อเสีย ทัศนคติของหญิงสาวแต่ละคนแทน ซึ่งก็มีผ่านหูผ่านตาชายที่ใกล้จะสูงวัยอย่างเขาไม่กี่คน

คนแรกเป็นนักเรียนจบนอก หน้าที่การงานดีแต่ดูท่าแล้วคงจะเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย

คนที่สองเป็นหุ้นส่วนธุรกิจที่เขาร่วมหุ้นอยู่ เธอมีจุดประสงค์แบบเดียวกันกับเขาคืออยากมีทายาทมาสืบสกุล

คนสุดท้ายเป็นสาวโรงงาน เรียนจบแค่มัธยมปลาย แต่ที่น่าสนใจคือเธออธิบายความเป็นมาของครอบครัวมายาวเหยียด ตบท้ายด้วยประโยคที่ว่าเป็นสาวพรหมจรรย์

“ไปรับสาวโรงงานคนนี้มาที่ห้องทำงานกู” น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยออกคำสั่งทำให้ชายชุดดำโน้มศีรษะคำนับแล้วหันหลังกลับออกไป ทำริมฝีปากหยักได้รูปขยับยักยิ้มแค่นหัวเราะเมื่อหวนนึกถึงประโยคสุดท้ายของสาวโรงงาน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตเข้าไปนะคะ”

เสียงใสแจ๋วดังขึ้นด้านหน้าประตู ทำคนมีอายุช้อนตาขึ้นมองก่อนจะอนุญาตให้เข้ามาได้

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมิเกล อายุ 28 ปีค่ะ”

สองมือเรียวนั้นพนมมือไหว้สวัสดีพร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวเอง จนเขาพยักหน้ารับไหว้ผายมือไปยังเก้าอี้ตรงหน้าเป็นการอนุญาตให้นั่งลงได้ ซึ่งหญิงสาวก็คลี่ยิ้มแล้วเอ่ย

“ขอบคุณค่ะ”

“ฉันจะเข้าเรื่องเลย ถ้าบ้านเธอมีปัญหาเรื่องเงินมากขนาดนั้นทำไมถึงเลือกทำงานโรงงานทั้งที่เงินไม่พอ?”

“เกลไม่ได้เลือกหรอกค่ะ แต่มันไม่มีทางเลือกสำหรับคนที่มีวุฒิการศึกษาน้อยแบบเกล ยิ่งถ้าไม่ทำหรือเรื่องมากมัวแต่เลือกงาน เกลก็จะไม่มีเงินมาจุนเจือครอบครัวเลยค่ะ”

“ถ้ารู้แล้วทำไมไม่เรียนให้มันสูงกว่านี้อีกหน่อยล่ะ หน้าตาก็ดี”

“สถานะทางการเงินบ้านเกลขัดสนมาตั้งแต่เกลเริ่มเรียนมัธยมตอนปลายแล้วค่ะ แต่เกลก็พยายามหางานพาร์ตไทม์ทำเพื่อไม่ให้เรื่องเรียนของเกลตกไปเป็นภาระของพ่อแม่ตายายค่ะ”

“พ่อแม่ทำงานอะไ?”

“ก่อนหน้านี้พ่อเคยรับจ้างทั่วไปค่ะ แต่ตอนนี้ร่างกายไม่ค่อยมีแรงเลยต้องอยู่ที่บ้านคอยถักตุ๊กตามาไว้ให้เกลขายแทนค่ะ ส่วนแม่ก็ยังรับจ้างทั่วไป มีงานบ้างบางวัน ตายายแก่มากแล้วค่ะ เดินเหินลำบาก เกลเลยเลือกไม่เรียนต่อออกมาหางานทำเป็นเสาหลักของครอบครัวแทน”

“ก็กตัญญูดีหนิ” เกมเอ่ยชมคนตรงหน้าเสียงเรียบโดยเธอก็พนมมือไหว้ขอบคุณ

“หากคุณรับเกลไว้พิจารณา เกลขอสัญญาว่าจะไม่ให้เรื่องที่บ้านมาทำให้คุณเกมลำบากใจเลยค่ะ เกลจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ไม่เรียกร้องหรือร้องขออะไรที่มันมากจนเกินตัว แต่ขอแค่ในอนาคตช่วยบอกลูกของเราว่าเขามีแม่เป็นเกลด้วยก็พอค่ะ..” หญิงสาวพูดด้วยท่าทางยิ้มแย้มเอียงคอมองคุณเกมที่อายุมากแล้วแต่หน้าตารูปร่างผิดกับอายุสิ้นเชิง ทว่าเจ้าของคลับหรูกลับหัวเราะในลำคอกับประโยคสุดท้ายที่ได้ยิน

“นี่..ถ้าฉันเลือกเธอมาอุ้มบุญจริง ๆ เธอคิดว่าเธอจะเลี้ยงลูกฉันไหวเหรอ ภาระครอบครัวเธอก็หนักมากพอแล้วนะ”

“เกลสามารถให้ลูกดื่มนมจากเต้าได้นะคะ รับรองว่าลูกของเราจะต้องสุขภาพร่างกายแข็งแรงค่ะ”

“ไม่จำเป็น ฉันมีเงินมากพอที่จะซื้อสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกตัวเองได้”

“แต่นมแม่มีคุณค่าทางโภชนาการมากที่สุดแล้วนะคะ..” มิเกลพูดพลางก้มหน้าด้วยที่ไม่กล้าต่อปากต่อคำกับคนตรงหน้ามากนัก เพราะกลัวเขาจะปัดเธอตกรอบตั้งแต่รอบแรก

“ฉันขอดูนมที่เธอว่า กล้าถอดให้ฉันจับ..ดูไหม?” 

“คือ..เกล เอ่อ..เกล..” ร่างเล็กอึกอักพูดไม่ออกแต่ก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ จนร่างสูงของคุณเกมเดินมาหยุดตรงหน้า เขาขยับมือมาดันเก้าอี้ที่เธอนั่งถอยหลังแล้วแทรกตัวเองเข้ามาพักสะโพกพิงโต๊ะทำงาน ก่อนจะเอื้อมมือมาปลดกระดุมเสื้อโรงงานของเธอ..

ตากลมสวยหลับตาปี๋ด้วยความกลัวจนสัมผัสได้ถึงลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านช่วงอก

“ขนาดมาตรฐานเลยหนิ”

“อกเกลสามสิบสี่ก้ำกึ่งสามสิบห้าค่ะ”

“ชมพูหรือเปล่า?” คำถามของเขาทำเธอหรี่ตามอง แล้วจึงพยักหน้า

“ขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงานฉันสิ” พูดแล้วก็วางมือลงบนโต๊ะบอกตำแหน่งให้หญิงสาวได้รับรู้ มิเกลค่อย ๆ ดันตัวเองลุกขึ้นแล้วขยับบั้นท้ายขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ โดยพยายามทำใจดีสู้เสือทั้งที่หายใจแทบไม่เป็นจังหวะ

เกมไม่ลังเลที่จะรั้งชุดชั้นในราคาตลาดนัดลงไปกองใต้ราวนม ก่อนจะวางมือสัมผัสเต้าอวบของอนาคตแม่อุ้มบุญตรงหน้า..

“กลิ่นเหงื่อเธอ..มันน่าโดนฉันสักทีก่อนออกจากห้องนะ ว่าไหม..”

“อ..อะไรนะคะ” มิเกลถามติดประหม่า กลัวว่าตัวเองจะโดนหลอกมาฟันฟรี ๆ ทั้งที่เขาแค่เรียกมาพูดคุย

“ดูดได้หรือเปล่า?”

“คะ..” เธอเอียงคอถามพยายามดันมือใหญ่ที่สัมผัสหน้าอกของตัวเองที่ไม่เคยมีชายใดได้สัมผัสออก ก่อนจะต้องตกใจเพราะอยู่ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วตะโบมเข้าที่ยอดปทุมถันของเธอ โดยเขาทั้งดูดและเลียจนเธอไม่เป็นตัวของตัวเอง ทั้งที่พยายามดิ้น ผลักออกเท่าไหร่มันก็ไม่เป็นผล จนคุณเกมพึงพอใจ..

“เดี๋ยวออกไปตรวจสุขภาพกับลูกน้องฉัน แล้วก็..จัดการตัวเองมาให้พร้อม”

“หมายความว่า..อะไรเหรอคะ”

“คืนนี้ฉันจะเช็กของ ถ้าสด..จะเก็บไว้กินต่อ แต่ถ้าไม่สด..ฉันจะจ่ายแล้วส่งคืน”

“อ๋อ..ค่ะ” พยักหน้าเหมือนเข้าใจ โดยรีบดันตัวเองลุกขึ้นนั่งหลังตรงหลังจากที่โดนคุณเกมเล่นทีเผลอจนล้มลงไปนอนบนโต๊ะทำงานของเขา

ร่างสูงรีบผละถอยห่างจากคนตรงหน้า แสร้งเบือนหน้ามองไปทางอื่นพลางใช้มือเช็ดริมฝีปากแล้วเอ่ย..

“รีบจัดการตัวเอง ก่อนฉันจะจัดเธอในห้อง..นี้” และประโยคนี้ก็ทำให้มิเกลรีบแต่งตัวออกจากห้องไป

เกมจึงได้เรียกหญิงสาวอีกสองคนให้เข้ามา..

“สวัสดีค่ะคุณเกม ฉัน..ไอรา เรียนจบจาก..”

“แล้วทำไม่ช่วยธุรกิจครอบครัว?” เขาพูดแทรกเธอที่กำลังนั่งเล่นหูเล่นตาแนะนำตัวเองจนหญิงสาวยิ้มเจื่อนคว่ำปาก เหลือกตามองบน นิ้วเรียวจึงได้ชี้ไปยังบานประตูเป็นการไล่ทางอ้อม และท่าทางของนักเรียนนอกก็ทำคนมากประสบการณ์อย่างเขาส่ายหน้า

“อีกคนเข้ามา..” เสียงเรียกจบลง ร่างคุ้นเคยก็เปิดประตูเข้ามานั่งตรงหน้าเท้าคางมองเขาราวกับพร้อมจะกลืนกิน..

“ไปเคลียร์กับเสี่ยของเธอก่อนดีไหม”

“ฉันจัดการได้เลย ถ้าคุณเลือกฉัน..” พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ฉันว่า..เธอกลับไปจัดการตัวเองเถอะ อย่างเธอไม่เหมาะจะมาเป็นแม่ของลูกฉันหรอก”

“รีบปฏิเสธจัง ยังไม่เคยได้ลองเลย” เธอพูดแล้วก็ลุกขึ้นเดิมอ้อมโต๊ะหวังจะไปหย่อนก้นนั่งลงบนตักแน่นของหนุ่มวัยห้าสิบกว่า ทว่ากระบอกสีดำเงาในมือเขากลับจ่อมาทางเธอทำให้ต้องถอยหลังกลับไปนั่งตั้งหลักที่เดิม

“ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร”

“ก็นั่นคือข้อเสียไง”

“เสียมากเกินไป ออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากพูดมาก” ประโยคนี้ทำให้หุ้นส่วนยอมเดินออกจากห้องแต่โดยดี ตามมาด้วยลูกน้องที่เข้ามาเปิดโพรไฟล์หญิงสาวคนอื่น ๆ ให้เขาได้เลือกชม จนต้องยกมือปรามแล้วเอ่ย

“วันนี้พอก่อน เดี๋ยวรอเช็กของสาวโรงงาน ถ้าไม่เข้าท่าเดี๋ยวกูเลือกอีกที”

“ครับนาย”

“อืม เตรียมห้องให้กูนอนคืนนี้ด้วย”

“ได้ครับ”

นิยายเรื่องนี้เผยแพร่เมื่อ 17/06/23