บทที่ 3 ตอนที่ 2 ข้อตกลงบีบคั้น
ตอนที่ 2 ข้อตกลงบีบคั้น
สามชั่วโมงต่อมา
ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยด้วยที่ปวดเมื่อยและร้อนวูบวาบตามเนื้อตัว แต่เมื่อหันมองรอบ ๆ เธอก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งดึงผ้านวมที่ห่มอยู่ขึ้นมาคลุมจนถึงลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ตั้งสติทบทวนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ จนภาพแต่ละฉากฉายเข้ามาให้เห็นเหมือนเธอเป็นผู้ชม..
แก็ก..
เสียงเปิดล็อกประตูที่ดังขึ้นทำมิเกลรีบล้มตัวลงนอนทำเหมือนว่ากำลังหลับอยู่ ต่างจากคนเข้ามาที่หรี่ตามองที่นอนยับยู่ยี่แล้วจึงเอ่ย..
“ล้างหรือยัง เจ็บมากเหรอ” ถามพอเป็นพิธี ไม่ได้เป็นห่วงเป็นใยอะไรทั้งนั้น อีกอย่างก็ถามให้แน่ใจ ไม่ใช่ว่าเขาหันหลังเธอก็รีบเข้าห้องน้ำไปล้วงลูก ๆ ออก ถ้าเป็นแบบนั้นตายกันพอดี ซิงก็ซิงเถอะ แต่ถ้าไม่ท้องสักทีก็ไม่รู้จะเอามาทำไม เปลืองแรงเปล่า
“ย..ยังค่ะ เกลเพิ่งตื่น”
“ตื่นแล้วก็ไปล้างหน่อย ป่านนี้ลูกฉันทะลุมดลูกเธอเข้าไปบ้างแล้วแหละ ไม่ต้องปล่อยแช่นานขนาดนี้”
“ค่ะ” ตอบรับเสียงแผ่วเบา ขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยไม่วายหันมองคุณเขาที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองเธออยู่ เราต่างก็สบตากันก่อนจะได้เห็นรอยยิ้มมุมปากซึ่งก็ทำให้เธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา
“อย่าอ่อนแอ ไม่อย่างนั้นลูกฉันจะเป็นเหมือนเธอ”
“เกลไม่อ่อนแอค่ะ แต่เจ็บจริง ๆ”
“แค่ครั้งเดียวนี่นะ?”
“ครั้งเดียวของคุณ คือครั้งแรกของเกล อีกอย่างคุณก็ทำ..”
“ทำ?” เกมยักยิ้มมุมปากถามถึงประโยคที่หายไปจนได้เห็นใบหน้าบึ้งตึงของมิเกล
“ทำอะไรล่ะ พูดสิ ไม่พูดจะรู้เหรอ”
“ก็..”
“ทำแรง?” แสร้งถามให้เธอเขินอาย และมิเกลก็เป็นอย่างนั้น
“ไปเถอะ ไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วออกมาคุยข้อตกลงของเรากัน” เจ้าของคลับเอ่ยเสียงราบเรียบ อนุญาตให้แม่อุ้มบุญไปจัดการตัวเองได้ เพราะหลังจากนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว มิเกลที่ยืนฟังเม้มปากติดกันแน่น พยักหน้ารับไม่ถามกลับเพียงแค่ก้มลงคว้าเสื้อผ้ามาบังส่วนล่อแหลมของตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ
ระหว่างที่อนาคตคุณพ่อกำลังรอแม่อุ้มบุญ เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นจำต้องสาวเท้าไปเปิดประตูออกดูว่าเป็นใคร สำคัญมากแค่ไหน?
“มีคนอยากพบนายครับ”
“ใคร?”
“เธอไม่ยอมบอกชื่อกับผมครับ”
“งั้นมึงก็ให้ไอ้แม็กไปเค้นถาม ถ้าไม่ได้ชื่อก็ไม่ต้องมาเคาะประตูรบกวนกู” ประโยคที่เขาเอ่ยทำลูกน้องคนสนิทอย่างปืนรีบโน้มศีรษะรับแล้วสาวเท้าเร็ว ๆ ออกไปทันที และหากมันยังขืนฝืนให้เขาออกไปในเวลาที่ไม่ควรแบบนี้คงรู้ดีจะโดนอะไร และถ้าไอ้แม็กจัดการไม่ได้ ก็เตรียมตัวคุกเข่าต่อหน้าเขากันได้เลย
ทันทีที่หันหลังเข้าไปในห้อง เขาก็ได้เห็นว่ามิเกลกำลังเดินออกมาพอดี จึงรีบเดินไปหยุดนั่งปลายเตียงแล้วตบหน้าขาตัวเองเรียกเธอให้มานั่งคุยกัน
“มานั่ง”
“งานเข้าเหรอคะ”
“ไม่สำคัญอะไร”
“ค่ะ..” มิเกลพยักหน้า แอบเกรงใจคุณเขาอยู่ไม่น้อยด้วยที่เข้าใจว่าเวลานี้มันคือเวลาทำงานของเขา แต่เธอกลับเข้ามา..ทำให้เวลางานปะปนเวลาส่วนตัว
“ที่บอกให้ลาออก นอนคิดหรือยัง”
“ค่ะ จะลาออกค่ะ”
“ได้เงินเดือนเท่าไหร่ล่ะ”
“สองหมื่นต้น ๆ ไม่รวมโอที ไม่รวมเบี้ยขยันค่ะ”
“ตกเดือนละเท่าไหร่?”
“เกือบสามหมื่นค่ะ”
“พอกินไหม” สำหรับเขาไม่พอ ไม่พอเลย แต่กับคนอื่นไม่รู้
“ไม่ค่ะ ค่ายาค่ากินเวลาตายายไปหาหมอต่อเดือนก็เกินหมื่นแล้วค่ะ บางเดือนถ้าหมอนัดสองครั้งก็หมุนเงินไม่ทัน เกลยังมีพ่อแม่ที่ต้องเลี้ยงดูอีกค่ะ เลยจำเป็นต้อง..” เอาร่างกายออกมาขายกินทั้งที่ไม่เคยคิดอยากจะทำแบบนี้เลย แต่เมื่อเทียบกับไปทำงานอย่างว่า กับการมารับอุ้มบุญให้คุณเขา เธอยอมตั้งท้องอุ้มลูกดีกว่า
“เวลาเงินไม่พอทำยังไง?”
“ก็พยายามประหยัดค่ะ ใช้ให้น้อยลง ทำงานให้หนักขึ้น เดือนต่อไปจะได้มีเงินมากขึ้นอีกหน่อย ถ้าเพื่อนคนไหนไม่อยากทำโอทีเกลก็อาสาทำแทน”
“ใช้ร่างกายซะคุ้มเชียว”
“คงแบบนั้นค่ะ”
ชายวัยกลางคนหรี่ตามองแววตาเศร้าหมองของคนตรงหน้านิ่ง ก่อนจะอ้าขาและตบหน้าขาตัวเองอีกครั้ง ส่งสัญญาณให้เธอนั่งลงที่ตรงนี้แทนการยืนคุย มิเกลที่พอจะรู้งานอยู่บ้าง รีบก้าวขาไปหย่อนสะโพกลงบนตักแกร่งของคุณเขาทันที
“ลาออก แล้วมาหาฉันสัปดาห์ละสามวัน”
“ค่ะ ที่เหลืออีกสี่วันเกลสามารถรับงานอื่นได้ใช่ไหมคะ”
“ร้อนเงินมากเหรอ”
“ก็ค่ะ ที่ผ่านมาไม่มีเงินเก็บ มีแต่เงินกินใช้หมุนเวียนไปวัน ๆ”
“ถ้าฉันบอกว่าอีกสี่วันให้เธอพักผ่อนล่ะ”
“คะ?” พักผ่อน ทำไมต้องพักผ่อน ในเมื่อมีเวลาเยอะขนาดนั้น เอาเวลาไปหางานพาร์ตไทม์ทำเพื่อรับเงินอีกทางไม่ดีกว่าเหรอ ไหน ๆ ก็มีโอกาสแล้ว ทว่าประโยคสั้น ๆ ของเธอกลับทำให้ใบหน้าหล่อขมวดคิ้ว..
“ตอนนี้เธอกำลังทำงานกับฉันอยู่ ฉันจ้างเธอตลอด แต่ให้เธอทำแค่สัปดาห์ละสามวัน หนึ่งเดือนก็แค่สิบสองวัน ที่เหลือให้พักผ่อน อยากดูซีรีส์ ทำอาหาร หรือดูแลคนที่บ้าน ทำอะไรก็ตามใจเธอ พยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลายมีความสุขเข้าไว้ ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกเครียดหรือคิดอะไรให้มากความ มันส่งผลต่อร่างกาย อีกอย่าง..ฉันไม่มีเวลารอมากขนาดนั้น” แค่นี้ก็ช้ามากพอแล้ว
“คุณ..อยากมีมากเลยใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“ถ้าแบบนั้น เกลคงต้องมาค้างกับคุณ”
“ก็ใช่ ไม่ได้ให้มาทุกวัน เธอมีเวลาให้คนในบ้านอยู่แล้ว”
“เกลไม่มีปัญหาค่ะ จะพยายามกินอาหารที่มีประโยชน์ กินยาบำรุง เพื่อที่ลูกของเราจะได้มาเกิดไว ๆ ค่ะ”
“ก็ดี” จุดประสงค์ชัดเจนดีว่าอยากมีลูก อยากได้รับเงินก้อนเต็มที แบบนี้ดีเลย เขาจะได้ไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังให้มันมาก
“ระหว่างที่ไม่ท้องคุณจะ..”
“เดือนละหนึ่งแสน ระหว่างที่ไม่ท้อง แต่ถ้าท้องฉันยังจ่ายแสนเหมือนเดิม”
“แล้วค่าอุ้มบุญล่ะคะ..”
“ถ้าถามมาแบบนี้ ฉันจะพูดตั้งแต่ตอนนี้ ให้เข้าใจกันถี่ถ้วนทั้งเธอและฉันเลยแล้วกัน ตั้งใจฟังดี ๆ จะมาโอดครวญทีหลังไม่ได้นะ” เขาพูดแล้วรีบดักทางแม่อุ้มบุญไว้ก่อน เกิดวันใดวันหนึ่งเธอท้องแล้วพาเลือดเนื้อเชื้อไขเขาหนีจะทำยังไง จะให้คนแก่แบบเขาไปตามหาเหรอ ไม่ไหวมั้ง แก่มากแล้วร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงเหมือนหนุ่มสาวแล้ว สู้คุย ตกลง ทำความเข้าใจกันตั้งแต่แรกเริ่มให้จบ ๆ ไปจะดีกว่า
“รับทราบค่ะ จะตั้งใจฟังเดี๋ยวนี้” มิเกลตอบแล้วรีบขยับลงจากตักแกร่ง ทว่าคุณเขากลับตวัดแขนโอบรอบเอวกระชับกอดเอาไว้ ทำเธอขมวดคิ้วงุนงง ทำได้เพียงขยับกลับมานั่งเหมือนเดิมอย่างที่คุณเขาอยากให้นั่ง
“ข้อตกลงของฉันมีไม่มาก พยายามทำให้ได้ทุกข้อแล้วเธอจะสุขสบาย แต่ถ้าข้อไหนที่เห็นว่าฉันเอาเปรียบเธอมากไปก็ทักท้วงได้ จะได้เก็บมาพิจารณา”
“ได้ค่ะ เกลจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเลย” มิเกลยิ้มตาหยีตอบ โอบรอบลำคอคุณเขาอ้อน ๆ ก่อนจะตั้งใจฟังข้อตกลงของสองเรา
“อย่างแรกเลยคือฉันอยากมีทายาทไว้สืบทอดธุรกิจทุกอย่าง ที่ฉันกำลังดูแลอยู่ตอนนี้ ฉันไม่สนว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ขอแค่เป็นลูกที่เกิดมาจากเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันเท่านั้นพอ อย่างต่อไปคือระหว่างที่เธอรับเงินจากฉัน ฉันจะถือว่าเธอยอมรับข้อตกลงทั้งหมด”
“ค่ะ ข้อนี้เกลรู้ ต่อได้เลย..” เธอยิ้มตอบไม่สะทกสะท้านต่อสายตาที่เขามองกัน
“ข้อหนึ่ง ห้ามเธอไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใคร เชิงชู้สาวฉันก็ไม่เว้น ถือเป็นข้อห้ามเด็ดขาด”
“แล้วคุณล่ะคะ”
“ฉันทำไม?”
“ถ้าคุณจะไปมีอะไรกับคนอื่นระหว่างที่เกลอยู่ในฐานะแม่ของลูก เกลสามารถทำอะไรได้บ้างคะ”
“หึ..อย่างเธอจะทำอะไรได้”
“นี่ไงคะ เกลก็กำลังถามเพราะข้อนี้เกลเสียผลประโยชน์”
“เอาเป็นว่า..จะทำอะไรก็ทำ ฉันแล้วแต่เธอ”
“ถ้าเกลทำ คุณจะดุเกลไหมคะ”
“ท้องสิ ทุกอย่างจะเป็นข้อยกเว้น”
“งั้นข้อหนึ่งตกลงกันตามนี้ค่ะ เกลไม่ติดใจแล้วต่อได้เลยนะคะ” เธอพูดพลางฉีกยิ้มร่า ด้วยที่ได้ยินประโยคอนุญาตกลาย ๆ จากคุณเขา ชายวัยกลางคนเห็นรอยยิ้มแล้วจึงแค่นหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยข้อต่อไป
“ข้อสอง ถ้าฉันเรียกเมื่อไหร่ให้รีบมา” เผื่อเวลาเขาต้องการมาก ๆ จะได้ไม่ต้องใช้มือหรือปล่อยกับคนอื่นพร่ำเพรื่อ เรียกเธอมาเนื้อแนบเนื้อให้อุ่นกายอุ่นใจจะดีกว่า
“เรียกเมื่อไหร่นี่คือนอกรอบ ไม่รวมสามวันใช่ไหมคะ”
“ใช่ แต่ส่วนใหญ่ฉันก็ไม่ได้ต้องการขนาดนั้นหรอก บอกเผื่อไว้เฉย ๆ”
“ได้ค่ะ เกลรับรู้และเข้าใจข้อนี้ ต่อเลยค่ะ” มิเกลตอบโดยยังคงรอยยิ้มบนใบหน้า
“ข้อสาม ระหว่างที่เป็นคนของฉัน เธอสามารถโทรเรียกลูกน้องฉันได้ตลอดเวลา ไม่ว่าเธอจะไม่สบายหรือคนในบ้านเจ็บป่วย เป็นอะไรก็แค่โทร ไม่ต้องเรียกแท็กซี่หรือออกไปยืนรอรถให้เมื่อย และที่สำคัญ..บอกคนที่บ้านเธอเลยว่าดูใจกับฉันอยู่ เพราะระหว่างนี้ฉันจะเข้าออกบ้านของเธอด้วย รวมไปถึงรับผิดชอบทุกค่าใช้จ่าย หรือเรียกสั้น ๆ ว่าเลี้ยงดู ระหว่างที่เธออยู่กับฉัน”
“^_^ ว้าวมากเลยค่ะ พิเศษสุด ๆ” แต่บางสิ่งบางอย่างเธอขอรับผิดชอบเองเหมือนเดิมจะดีกว่า..
“ลูกน้องฉันมีหลายคน แต่จะให้เธอรู้จักแค่ไอ้ปืนกับแม็กเท่านั้น คนอื่นฉันไม่ไว้ใจ”
“รับทราบค่ะ”
“ข้อสี่ เป็นเรื่องผลตอบแทน โดยฉันจะให้เงินเดือนเธอต่างหากเดือนละแสนอย่างที่บอกไป อื่น ๆ ไม่นับ ถ้าท้องแล้วจะมีเงินให้ต่างหาก และถ้าคลอด..ฉันจะจ่ายเงินสดเธอสามล้านบาท แลกกับการที่ลูกต้องมาอยู่ภายใต้การเลี้ยงดูของฉันคนเดียว”
“ของคุณคนเดียวข้อนี้ช่วยขยายความหน่อยได้ไหมคะ เกลเห็นย้ำบ่อยมาก”
“ก็อย่างที่ได้ยิน ฉันต้องการทายาทมาสืบสกุลรับช่วงต่อทุกอย่างที่เป็นของฉัน เพราะฉะนั้น..ลูกต้องอยู่ภายใต้การดูแลของฉันแต่เพียงผู้เดียว แบบที่ไม่จำเป็นต้องมีแม่แบบเธออยู่ดูแล”
“อย่างน้อยก็ช่วยบอกเขาว่าเกลเป็นแม่หน่อยได้ไหมคะ..” ถามแววตาเศร้าลงด้วยที่รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องการแค่ลูก
“ฉันบอกได้ แต่ลูกจะสนใจรับรู้รับฟังหรือเปล่า อันนี้ไม่รับปาก”
“ใจร้ายจัง” พึมพำเสียงแผ่วเบา
“ข้อที่ห้า ข้อสุดท้าย..ตั้งใจฟังให้ดี ถ้าเธอรับไม่ได้ก็รับเงินก้อนแล้วไปกินยา ไปจากฉันซะตั้งแต่ตอนนี้”
“ค่ะ..เกลจะตั้งใจฟัง”
“ฉันต้องการแค่ลูก ลูกที่เป็นทายาทเลือดเนื้อเชื้อไข และแม่อย่างเธอจะหมดประโยชน์ทันทีที่ให้กำเนิดทายาทของฉัน”
“เด็กแรกเกิดควรได้รับสารอาหารที่ครบถ้วนนะคะ เพราะฉะนั้น นมแม่ดีที่สุดค่ะ”
“อืม..ข้อนี้ฉันลองทบทวนดูแล้ว
..สองเดือนแรกให้ลูกดื่มนมจากเต้าของเธอ เข้าเดือนที่สามเธอต้องปั๊มนมให้ลูกและเสริมนมผสมที่ฉันจัดเตรียมไว้ให้ เพราะฉะนั้นย่างเข้าเดือนที่สามเธอจะต้องฝึกให้ลูกดูดจุก กินนมผสมให้ได้”
“ทำไมไม่ให้เกลให้นมลูกล่ะคะ นมแม่มีประโยชน์มากกว่านมผสมเยอะเลยนะ”
“เพราะครบสามเดือนเธอต้องออกไปจากชีวิตฉันและลูกไง..”
“…” สามเดือนเหรอ..
“ต่อให้นมเธอจะมีประโยชน์มากแค่ไหนก็ช่าง ฉันไม่สน ฉันสนแค่สามเดือนนี้เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งให้ได้โดยไม่มีข้อแม้ไม่มีข้อยกเว้น”
“เดี๋ยวนะคะ เกลขอทวนสิ่งที่เข้าใจหน่อยค่ะ
..ตอนนี้ที่เกลเข้าใจคือ เกลต้องท้องและคลอดลูกของเรา และเมื่อครบสามเดือนเกลจะต้องออกจากชีวิตคุณและลูก เกลพูดถูกไหมคะ?” ถามเสียงสั่น ด้วยที่หวาดกลัวในคำตอบแน่วแน่ของคนตรงหน้า จนเมื่อเขาพยักหน้าเธอก็หลับตาลงเชื่องช้า ทบทวนถึงจำนวนเงินและอีกสี่ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ และหากเธอไม่รับเงินก้อนนี้ไม่มีเงินตรงนี้มาจุนเจือเธอก็ต้องสูญเสียเหมือนกัน แต่ถ้าเงินก้อนนี้มันสามารถประวิงเวลาคนที่เธอรักได้..มันก็คุ้ม ไม่ใช่เหรอ..
หญิงสาวนั่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงถอนหายใจ ลืมตาขึ้นมาสบตาคุณเขาที่มองกันอยู่ด้วยสายตาที่ยากเกินจะคาดเดา
“ลองคิดดูนะ ระหว่างยอมรับข้อตกลงของฉันกับทำงานโรงงานไปอีกครึ่งค่อนชีวิต แบบไหนมันจะดีกว่ากัน” ประโยคที่แฝงไปด้วยอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้คนบนตักต้องฉุกคิดอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถาม..
“ถ้าเกลตกลง หลังสามเดือนเกลกลับมาเยี่ยมลูกบ้างได้ไหมคะ..”
“ฉันเข้าใจนะ ตัดเลยอาจจะตัดไม่ขาด อนุญาตให้มาได้แต่อย่าบ่อย ฉันอยากเลี้ยงลูกในแบบของฉันเอง หวังว่าเธอคงจะเข้าใจฉันเหมือนกัน”
“ก็คือเกลมาได้ใช่ไหม..” ถามเสียงแผ่วลง
“มาได้ แต่ถ้าไม่มาเลยก็จะดีมาก” เขาไม่อยากให้ลูกต้องติดแม่ ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันคาราคาซัง อีกอย่างเขาเสียเงินแลกมา ไม่ใช่ได้มาฟรี ๆ เธอควรเคารพการตัดสินใจของเขาเพราะถือว่าคุยกันแล้ว ตกลงกันแล้ว
“เกล..” มิเกลอึกอักพูดไม่ออกจนเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นข้างกกหู
“เงินที่ฉันให้ไป เธอสามารถเอาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้สบาย ๆ เลยนะ ตัวเธอยังสาวยังสวยจะมีลูกอีกกี่คนก็ได้ แต่ฉันแก่แล้ว..ลูกคนนี้ถือว่าฉันขอเถอะนะ”
“คุณเกม..” เธอเอ่ยชื่อคุณเขาเสียงแผ่วเบา
“เถอะนะมิเกล”
“เกลอยากให้คุณลองทบทวนข้อที่ห้า ข้อห้ามนี้ใหม่อีกครั้ง..ได้ไหมคะ”
“ไม่ ฉันคิดมาถี่ถ้วนแล้ว ถ้าเธอไม่สามารถรับข้อตกลงนี้ได้ก็แค่เดินออกไปบอกลูกน้องฉันว่าขอยา และเดินไปรับเงินกลับได้เลย ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลา” การยื่นคำขาดของเขาทำมิเกลชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะ..
“ก็ได้ค่ะ เกลยอม..” หญิงสาวเลือกพยักหน้าอย่างที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงหรือต่อรองได้ เพราะจำนวนเงินที่เขาว่ามันสามารถต่อยอดชีวิตเธอและคนในครอบครัวได้มากจริง ๆ
“อืม ฉันจะได้ไม่ต้องหาคนอื่นอีก..ขอบคุณมากมิเกล”
