บทที่ 4 ตอนที่ 3 ฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ
ตอนที่ 3 ฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ
นับตั้งแต่ที่ตกปากรับคำวันนั้น มิเกลก็กลายเป็นผู้หญิงของคุณเกมเต็มตัว ใครต่อใครต่างก็เคารพเธอในฐานะผู้หญิงของคุณเกม จะมีก็เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ล่วงรู้ความลับนี้
วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอมีนัดกับคุณเขา ทำให้ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อรอใครสักคนมารับ อาจจะเป็นคุณปืนหรือคุณแม็กเธอเองก็ไม่สามารถคาดเดาได้
“แต่งตัวสวยจะไปไหนอีกล่ะเกล” ยายนาถามน้ำเสียงห่วงใยด้วยที่กลัวหลานสาวเพียงคนเดียวจะถูกคนรวยหลอก ทำให้มิเกลคลี่ยิ้มหวานย่อตัวลงนั่งด้านข้างยายนา
“วันนี้คุณเขาส่งคนมารับน่ะยาย คงไปหาอะไรกิน ไม่ก็..ไปช่วยเขาทำงาน”
“ป้องกันด้วยนะ เกิดพลาดขึ้นมาลำบากแย่ ลำพังเอ็งทำงานคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่ ยายสงสาร”
“ยาย ~” มิเกลอ้อนยายเสียงหวาน กอดแขนท่านแล้วเขย่าเบา ๆ ยายนาวางมือลงบนหลังมือมิเกลแล้วลูบไล้ไปยังเรียวแขนขาว
“อย่าให้ใครเขามองว่าเราไม่มีค่า ถึงบ้านเราจะไม่ได้มีอันจะกิน แต่เราก็ควรรักเคารพตัวเองเข้าใจหรือเปล่า”
“เข้าใจค่ะ เกลก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”
“ยายก็แค่พูดน่ะ รีบลงไปหาแม่สิ แม่เอ็งนั่งรออยู่” ยายพูดแล้วตบหลังมือหลานสาวเบา ๆ จนมิเกลลุกขึ้นเดินออกไป
“มีรถมารอรับแล้วนะเกล”
“ค่ะแม่ ~ เกลเห็นแล้ว” เห็นกระเช้าผลไม้ กระเช้าเครื่องดื่มบำรุงวางเรียงรายเต็มไปหมด คงเป็นคุณเกมที่สั่งให้ลูกน้องคนสนิทซื้อมาให้แน่นอน..
“แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอ”
เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำมิเกลรีบเหลียวหลังไปมอง ซึ่งเป็นคุณเขา..คุณเกม ที่มาถึงบ้านเธอ..
“ฉันซื้อของมาฝากน่ะ เลยแวะมารับเธอทีเดียว”
“เอ่อ..” มิเกลอึกอักยิ้มแห้งตอบ คุณเขาตอนนี้เหมือนมามัดมือชก เธอรู้แล้วว่าเขาต้องการแสดงตัวตนต้องการเข้าออกบ้านของเธอ แต่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้หรือเปล่า เผื่อวันหนึ่งเราแยกย้ายจากกันคนในบ้านจะได้ไม่ต้องถามถึงเขาบ่อย ๆ ให้เธอเผลอคิดถึง..
“ไม่รีบไปกับพี่ล่ะเกล พี่มารอนานแล้วนะ” ผู้เป็นแม่รีบเดินไปดันหลังลูกสาวแล้วกระซิบบอก ทำให้มิเกลหันมายิ้มเจื่อน สาวเท้าไปหาแฟนหนุ่ม..ที่อาจจะไม่หนุ่มแล้วหรือเปล่า
“งั้นเกลไปก่อนนะคะ ฝากบอกพ่อด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง”
“โอเค ถ้าพ่อมีปัญหาแม่จะจัดการเอง”
“วันหลังไม่ต้องให้พ่อออกไปซื้อไหมพรมเองแล้วนะคะ เกลเป็นห่วง”
“ก็ไปกับคุณแม็กไง จะเป็นห่วงอะไรอีก” แม่พูดยิ้ม ๆ หันมองแฟนลูกสาวสลับกับลูกสาว
“แม่..” พึมพำเรียกแม่เสียงแผ่วเบา พลางคิดว่านี่หรือเปล่าคือเหตุผลที่คุณเกมต้องมารับเธอด้วยตัวเอง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอพาน้องไปก่อนนะครับแม่นี” เกมพูดพลางยื่นมือไปให้มิเกลจับ จนเธอยื่นมือมาจับผสานมือกัน
“ไปเถอะ กลับไม่กลับก็ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวทางนี้แม่ดูแลเอง”
“แม่!” มิเกลเรียกแม่เสียงหลง ต่างจากอีกคนที่พยักหน้ายิ้มแป้น
“ได้ครับแม่ ขอบคุณนะครับ” ชายวัยกลางคนพูดแล้วก็กระตุกมือแม่อุ้มบุญให้เดินตามกันออกมา จนเมื่อขึ้นรถมาประจำตำแหน่งมิเกลก็หันมาถาม
“ทำไมวันนี้เป็นคุณคะ แล้วทำไมซื้อของมาเยอะแยะ” คำถามของเธอทำคนด้านข้างหันมาสบตา
“ฉันเอาลูกสาวบ้านพวกท่านอยู่ จะไม่ให้ทำความรู้จักเลยหรือไง ไม่ใช่ประเภทลักกินขโมยกิน ทำอะไรก็ให้ผู้ใหญ่รู้ด้วยไม่ดีหรือไง”
“ไม่ดีสิคะ ถ้าวันหนึ่งคุณหายไปแล้วพ่อแม่ตายายถามหา หนูจะตอบยังไง”
“เลิกกันแล้ว ตอบเป็นไหม”
“แล้วลูกล่ะคะ”
“ฉันดูแลอยู่ มันตอบไม่ยากนะเกล” เกมขมวดคิ้วมองหญิงสาวที่ดูไม่ค่อยพอใจกับการที่เขามาพบเจอคนในบ้านของเธอ แทนที่จะดีใจแต่ไหง..มาทำหน้าบึ้งตึงใส่กันซะงั้น มิเกลหลับตาลงถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวหันตะแคงข้างเอ่ย..
“วันหลังถ้าคุณมารับก็นั่งรอในรถพอแล้วนะคะ”
“เพราะ?”
“เกลไม่อยากให้พวกท่านรู้จักคุณไปมากกว่านี้ค่ะ”
“รู้จักไว้ก็ไม่เสียหายหรือเปล่า”
“สำหรับคุณคงใช่ แต่กับเกลไม่ค่ะ” ไม่อยากให้พวกท่านรู้จักและผูกพันกับเขาไปมากกว่านี้ กลัววันหนึ่งความลับแตกจะกลายเป็นเธอที่ละอายใจจนไม่กล้าสู้หน้า แค่นี้ผู้ใหญ่ก็เตือนกันปากเปียกปากแฉะแล้ว
“ถ้าเธอสะดวกแบบนั้นฉันก็ไม่มีปัญหา” เกมตอบเสียงราบเรียบหันมองมิเกลเพียงเสี้ยววิแล้วจึงหันมาโฟกัสท้องถนนด้านหน้าต่อ
มิเกลที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหายใจโล่งขึ้น สบายใจขึ้นที่เขาไม่ได้ดันทุรัง จนกระทั่งรถหรูเคลื่อนเข้ามาจอดยังลานจอดVvip
“หิวอะไรก็ไปสั่งกิน ถ้าไม่กินก็ขึ้นห้อง”
“ขึ้นห้องค่ะ เกลกินมาแล้ว”
“อืม” ชายวัยกลางคนครางรับในลำคอ อ้าแขนออกกว้างรอรับมิเกลเข้ามาในอ้อมแขน ทันทีที่เธอเดินมาเขาก็ตวัดแขนโอบเอวเล็กคอดของเธอ
“สวัสดีครับคุณมิเกล” ปืนเอ่ยแล้วก้มศีรษะให้ผู้หญิงของผู้เป็นนายเล็กน้อย จนหญิงสาวตอบกลับ
“สวัสดีค่ะ ^ ^”
“เตรียมห้องให้กูหรือยัง คืนนี้เกลมานอน”
“เรียบร้อยครับนาย ผมเตรียมอีกห้องเผื่อไว้ให้ด้วยนะครับ เผื่อห้องนั้น..นอนไม่ได้” ปืนก้มหน้าพูดเนื่องจากไม่กล้าสบตา
“อืม” เจ้าของคลับหรูตอบรับในลำคอ เดินโอบเอวคนด้านข้างขึ้นไปยังชั้นบนโดยแวะเข้าห้องทำงานก่อน
“ทำไมคุณปืนต้องเตรียมไว้สองห้องคะ”
“เผื่อที่นอนมันจะเปื้อน” เขาตอบโทนเสียงปกติ เงยหน้ามองมิเกลที่ยืนมองค้าง จนเธอพยักหน้าหงึกหงัก หูแดงแก้มแดง คงเริ่มเข้าใจความหมายของไอ้ปืนแล้วสินะ หึ..
“มีอะไรจะถามอีกไหม?” เกมถามเจ้าของใบหน้าสวยที่คล้ายว่าสงสัย
“ไม่ค่ะ”
“แล้วไม่เจอหน้าฉันสองวันคิดถึงไหม?”
“ก็ไม่ค่ะ”
“แสดงว่าหายเจ็บแล้วสิ คืนนี้ก็ทำได้แล้วใช่ไหม”
“ยังเจ็บนิดหน่อยค่ะ”
“ก็มัวแต่เจ็บ เลยไม่ชินสักที ลองมาอยู่กับฉันสักอาทิตย์ไหมจะได้ชิน”
“สามวันก็พอค่ะ”
“อะไร ฉันเพิ่งปล่อยลูกไปครั้งเดียวเธอกลัวฉันแล้วเหรอ?”
“เปล่านะคะ” มิเกลรีบยกมือปฏิเสธทันที แม้ในใจจะรู้สึกอย่างเขาว่าก็ตาม ร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอดันเก้าอี้ที่นั่งทำงานออกเล็กน้อย ตบหน้าขาเรียกเธอให้เดินมานั่งประจำที่
“อย่ากลัวฉัน เพราะฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ นับตั้งแต่ที่เธอรับเงินก้อนนั้น” เกมกดจมูกลงที่ไหล่มนของมิเกลแล้วเอ่ยให้เธอได้ยิน จนเธอพยักหน้าหันมาโอบรอบลำคอ..
“เกลแค่เจ็บค่ะ ถ้าไม่เจ็บแล้วก็คงไม่กลัวแล้ว”
“มันเพิ่งครั้งแรก ไม่เจ็บสิแปลก”
“เกลก็พยายามคิดแบบนั้นค่ะ”
“มานอนให้ฉันเอาบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว”
“เอ่อ..ค่ะ” มิเกลได้แต่พยักหน้ายิ้มแห้ง ๆ ครั้นจะปฏิเสธก็ดูยังไง ๆ
“คืนนี้ฉันนอนด้วยนะ กอดได้เกยได้ ซึมซับความรู้สึกดี ๆ เข้าไว้ จะได้ท้องไว ๆ”
“เกี่ยวด้วยเหรอคะ”
“เกี่ยว แสดงความรักกันเข้าไว้เด็กจะได้อยากมาเกิด”
“ค่ะ..”
ระหว่างที่คุณเขาทำงานมิเกลก็นั่งดูไปด้วย มีบ้างที่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนเล่นฆ่าเวลา แต่พอได้เห็นสายตาคล้ายเคืองเธอก็รีบวางมันลงแล้วนั่งมองเขาทำงานตาปริบ ๆ แทน
“ชอบพระเอกซีรีส์เหรอ”
“ก็ค่ะ ชอบแบบชื่นชม หล่อ มากความสามารถ”
“ไม่ใช่ชอบอยากเป็นเมียเหรอ ฉันเห็นผู้หญิงชอบหนิ”
“ถ้าเป็นได้นะคะ..” พึมพำตอบ จนโดนคุณเขาดีดหน้าผาก ใจคิดอยากถามว่าดีดทำไม แต่พอเห็นหน้าดุ ๆ ของเขา เธอเลย..สงบเสงี่ยมเจียมตัวดีกว่า
ร่างสูงนั่งดูเอกสารเกี่ยวกับสินค้าที่นำเข้ามานิ่ง ก่อนจะจรดปลายปากกาตวัดเซ็นลายเซ็นรับทราบสินค้า อนุมัติสินค้าต่าง ๆ ซึ่งระหว่างที่อ่านที่เซ็นก็อยู่ในสายตามิเกลทั้งหมด
“เพิ่งรู้ว่าคุณต้องมานั่งอ่านแบบนี้ด้วย”
“ก็ไม่ตลอด ช่วงนี้ไม่ได้ดื่มไม่ได้สูบเลยอยากหาอะไรทำ”
“เลิกแล้วเหรอคะ”
“ก็ว่าจะนะ..”
“เลิกก็ดีนะคะ ดีต่อสุขภาพ”
“ฉันเลิกเพราะอยากให้อสุจิแข็งแรง เธอจะได้ท้องเร็ว ๆ ต่างหาก”
“ต่อไปถ้ามีลูกคุณก็สูบไม่ได้อยู่ดี”
“ก็ไม่สูบ ถึงตอนนั้นฉันคงเลิกได้แล้ว” เขาไหวไหล่ไม่ยี่หระ เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะเลิกสูบ ระหว่างนี้ก็เลิกดื่มไปด้วย แต่ก็อาจจะมีบ้างในบางโอกาส คงไม่บ่อยไม่มากเท่าเมื่อก่อน
19.00 นาฬิกา
เสียงผู้คนเริ่มเจื้อยแจ้วทำให้มิเกลเดินออกจากห้องทำงานคุณเกมมายืนดู ลำพังพนักงานในคลับก็ว่าเยอะแล้ว ยังไม่รวมในห้องครัวและการ์ดหน้าที่อื่น ๆ อีก เห็นแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ในโรงงานไม่มีผิด จะต่างก็ตรงที่..ที่นี่มันสถานบันเทิงไม่ใช่โรงงานที่เธอเคยทำงาน
“หิวเหรอ”
“ไม่นะคะ”
“งั้นก็เข้าห้อง” เกมพูดแล้วสอดมือเข้าไปโอบเอวเล็ก ลูบไล้หน้าท้องแบนราบของมิเกลแผ่วเบาจนเธอหันมาคลี่ยิ้มพยักหน้าโดยมีมือใหญ่ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มมาตลอดทาง
ทันทีที่สองเราเข้ามาอยู่ในห้อง คุณเขาก็เดินดันเธอให้ถอยหลังไปยังเตียงนอน ไม่วายสอดมือเข้าไปในคอเสื้อบีบขยำฟอนเฟ้นหน้าอกสองข้างสลับกันไปมา
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันให้คนมาวัดสัดส่วนเธอนะ”
“ทำไมเหรอคะ”
“จะซื้อเสื้อผ้าให้”
“ไม่เป็นไรค่ะ ที่มีอยู่มันก็มากพอแล้ว” หญิงสาวรีบโบกมือปฏิเสธ ทว่าคำพูดของคุณเขาทำเธอกลืนน้ำลายฝืดคอ
“ฉันชอบให้ใส่กระโปรง..มันถอดเสียบง่ายดีเกล”
“…” เป็นคำพูดที่ลามกมาก เหมือนวันแรกที่เจอกันไม่มีผิด
“อยากตั้งแต่ในห้องทำงาน แต่เธอใส่กางเกง ถอดเข้าถอดออกไม่สะดวก”
“ต่อไปเกลจะใส่กระโปรงค่ะ”
“เลือกเองเดี๋ยวก็โป๊อีก ให้ฉันเลือกให้เถอะ” เกมพูดอย่างเอาแต่ใจจนมิเกลยอมพยักหน้ารับด้วยที่ไม่อยากถกเถียงให้เป็นเรื่องใหญ่ คุยง่ายจบง่ายจะได้เคลียร์ง่าย ๆ
“อยากอาบน้ำอีกหรือเปล่า ฉันอยากอาบ”
“ไม่ค่ะ เกลอาบมาแล้ว”
“งั้นก็ขึ้นเตียงไปถอดเสื้อผ้ารอ” ร่างสูงพูดพลางผละมือออกอย่างเสียดาย
ก่อนจะเดินถอดเสื้อถอดกางเกงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบไคลระหว่างวันให้รู้สึกสดชื่น มิเกลที่มองตามหลังได้แต่ระบายยิ้มแห้ง เปิดคอเสื้อดูน้องนมของตัวเองที่มีแต่รอยมือคุณเขา จนประโยคที่เขาเอ่ยแว่วเข้ามาในหู ‘อย่ากลัวฉัน’
“จะไม่ให้กลัวได้ยังไง..แค่จับก็เจ็บแล้ว” ไม่ใช่ว่าเธอเป็นลูกคุณหนูนุ่มนิ่มหรอกนะ แต่มือเขาน่ะหนัก ทั้งบีบทั้งเคล้น..ถ้าไม่ใช่ของแท้คงมีหวั่นแน่นอน
