บทที่ 6 ตอนที่ 5 เล่นกับความรู้สึก

ตอนที่ 5 เล่นกับความรู้สึก

ความรู้สึกหลังตื่นมาในอ้อมกอดใครสักคนมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้คนส่วนใหญ่ถึงโหยหาความรักจากคนที่รัก เพราะมันรู้สึกดีมากจริง ๆ

“นอนต่ออีกหน่อย” เสียงแหบแห้งดังขึ้นทั้งที่นอนหลับตา ทำมิเกลรีบหลับตาลงแสร้งนอนหลับตามเดิม จนผล็อยหลับไปอีกครั้ง ตื่นขึ้นมาก็ตอนที่เสียงเคาะประตูดัง..

เกมหรี่ตาขึ้นมองสิ่งของรอบตัวนิ่ง ก่อนจะหันไปสวมกอดมิเกลแน่น ๆ แล้วกดปลายจมูกดอมดมความหอมของเธอในช่วงเช้า

แก็ก..

“นายครับคือเมื่อคืนหุ้นส่วน..มาหานายครับ เธอถามว่านายได้..” ปืนเว้นประโยคเหล่านั้นแล้วมองเข้าไปในห้อง ทำผู้เป็นนายขยับมายืนบัง ขมวดคิ้วมองไม่สบอารมณ์

“คนเดียวกับที่มาหาไม่บอกชื่อ กูพูดถูกไหม”

“ครับ”

“วันหลังถ้ามาอีกไม่ต้องมาบอกกู เพราะมันไม่สำคัญ”

“แต่เธอบอกมีธุระสำคัญจะคุยกับนายนะครับ”

“ธุระที่ว่าคือเสนอตัวให้กู มันคงสำคัญอยู่ถ้ากูไม่มีเกล”

“นาย..” ปืนพึมพำเสียงเบา มองนายที่ดูจริงจังมากเกินกว่าที่เคยพูดไว้ ทั้งที่บอกว่าจะให้มาอุ้มท้องเท่านั้น แต่ตอนนี้..ความรู้สึกมาเต็ม เกมที่เห็นท่าทางแปลกใจของไอ้ปืนจึงรั้งคอเสื้อมันเข้ามากระซิบ..

“สุดท้ายแล้วกูก็ต้องการแค่ลูก”

“ครับ” ปืนรีบโน้มศีรษะให้นายทันทีที่ได้ยินจุดประสงค์หลักตามเดิม

“ไปเรียกใครก็ได้ที่รู้เรื่องสัดส่วนผู้หญิงมาให้กูหน่อย แล้วก็..เตรียมอาหารไว้ให้ด้วยเดี๋ยวลงไป” เจ้าของคลับหรูพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้น ลูกน้องคนสนิทก็รีบปิดประตูให้แล้วไปจัดเตรียมทุกอย่างตามคำสั่งผู้เป็นนายทันที

เกมเดินกลับเข้าไปในห้องนอน มองเตียงนอนที่ยับยู่ยี่พลางคิดว่า..การที่เขาจะเล่นกับความรู้สึกของเธอ แบบนี้มันดีแล้วใช่ไหม?

และไอ้ประโยคที่เคยด่าไอ้รันไปมันจะย้อนเข้าตัวหรือเปล่า ที่ผ่านมาเขารับบทเป็นไลฟ์โค้ชเรื่องความรักให้เพื่อนให้หลานตลอด ถ้ามันถึงคราวของตัวเอง..โค้ชจะยังเป็นโค้ชไหม หรือต้องรับบทกินอาหารหมาเหมือนไอ้รัน แต่ที่แน่ ๆ เขาก็ไม่ได้รู้สึกแบบนี้กับใครมานานมากแล้ว ไม่แน่ใจว่ามันเป็นความใกล้ชิดหรือรู้สึกถูกชะตากับการได้พบเจอผู้หญิงแบบนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน มิเกลดูเหมือนจะร้าย..แต่ก็ไม่ ดูเหมือนจะเหวี่ยงวีน..แต่ก็ไม่เคยเห็น หรือต้องรอดูต่อไปอันนี้ก็ไม่แน่ใจ ที่รู้ ๆ โอกาสการได้พบเจอระหว่างสองเรามันน้อยมาก เธอทำงานตอนเช้าเลิกงานกลางคืน ส่วนเขาทำงานกลางคืนเสร็จอีกทีก็เช้าวันใหม่ แค่เวลาการใช้ชีวิตก็ต่างมากแล้ว..

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ด้านล่างคลับ

“ลองวัดดู แล้วไปเลือกชุดเดรสกระโปรงมาให้กูดู เดี๋ยวกูเลือกอีกที” เกมพูดพลางมองมิเกลที่ยืนหมุนไปมา ลูกน้องละแวกนั้นก็พากันพยักหน้ารับคำสั่งรัว

“เอ่อ ขอชุดที่ไม่โชว์นมนะ เกือบคลุมเข่าได้ยิ่งดี อยากได้แบบใส่สบาย ๆ ถ้าท้องออกจะได้ไม่อึดอัด” ประโยคร่ายยาวนี้ทำลูกน้องพากันก้มหน้าเลิ่กลั่ก รวมไปถึงปืนและแม็กที่ยืนมองอยู่อีกมุม

“แต่นายบอกกูว่าสุดท้ายก็ต้องการแค่ลูกนะ!” ปืนกระแทกไหล่แม็ก เค้นเสียงลอดไรฟันบอกเพื่อนรักที่ส่ายหน้าไม่เชื่อ

“มึงไม่เห็นเหรอ นายหวง”

“นายเราก็เจ้าเล่ห์ไม่เบา มึงก็รู้”

“มึงก็ลองสังเกตสายตาที่นายมองคุณมิเกลไว้แล้วกัน เดี๋ยวก็ได้รู้”

“กูว่าไม่ใช่คนนี้ กูฟันธง!” ปืนยืนกรานเสียงแข็งว่ายังไงแล้วคนสุดท้ายของนายก็ไม่ใช่คนนี้ เพราะคุณมิเกลดูไม่มีพิษภัยจะมาสู้รบต่อกรหรือต้อนเสือร้ายอย่างนายเขาได้เลยสักนิด เต็มที่ก็คง..บีบน้ำตา

“ไม่รู้ อะไรก็ไม่แน่นอน”

“นายเราหาได้ดี..”

“อย่าลืมว่านายไม่ได้ขาดเหลืออะไร ไม่จำเป็นต้องแสวงหาผลประโยชน์จากใคร อายุนายก็ขนาดนี้แล้ว กูคิดว่านายคงอยากวางมืออยากเลี้ยงลูก อยากมีใครสักคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ..

..จริงอยู่ที่มึงบอกว่านายหาได้ดีกว่านี้ แต่มึงจะรู้ไหม ระหว่างผู้หญิงธรรมดาเรียบง่ายกับผู้หญิงรวย ๆ ที่หัวสูงพร้อมผลาญเงิน มันต่างกันนะเว้ย” แม็กอธิบายเพื่อนรักที่สมองปลาทองให้เข้าใจ เพราะกี่ครั้ง ๆ มันก็โดนนักศึกษาหลอกเงินทุกที คนอะไรฉลาดทุกเรื่องพอเรื่องฮีล่ะปฏิเสธไม่เป็น ไอ้เวร!

“ก็จริง ว่าแต่มึงมีสักห้าพันไหม..กูจะพาน้องไปกินชาบูอะ”

“น้อง ๆ น้องพ่อง น้องมาหลอกก็ยังเรียกน้อง!”

“ก็แลกกับเย-.ดไหมวะ”

“น้ำหน้าอย่างมึงหาฟรีก็ได้ ไปโง่ให้เด็กผลาญทำไม”

“เด็กมันอ้อนเก่งนี่หว่า..” ปืนพูดพลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่เพื่อนรักที่ยืนจ้องหน้าเขม็ง จนเสียงใครบางคนดังขึ้น..

“อ้อนเก่งหรือหลอกเก่ง โง่กับหลงมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่นะ”

“นาย..” ปืนพึมพำเรียกนายที่ได้ยินเสียงเบา

“มาสงสัยกู สงสัยตัวเองก่อน เด็กหักอกมากูกระทืบซ้ำแน่มึงคอยดู”

“นายไม่ต้อง เดี๋ยวผมเอง” แม็กพูดแล้วอาสาจะจัดการเอง ในเมื่อพูดแล้วไม่ฟังก็ต้องโดนขยี้ซ้ำสักที ประโยคของเขาทำนายหัวเราะในลำคอตบบ่าเบา ๆ

และภาพที่เห็นก็ทำเขาสองคนแทบกุมขมับ..

นายแสดงออกว่าหวงห่วงคุณมิเกลชัดเจนมาก ชัดจนไม่อยากจะเชื่อว่าระยะเวลาสั้น ๆ จะทำให้นายแสดงออกได้มากขนาดนี้ เดี๋ยวก็ลูบหัว เดี๋ยวก็จับผม ลูบไหล่ จับมือ ดึงมากอด รั้งให้นั่งตัก บอกตามตรง..

นายคงไม่ได้จะเกมสมชื่อ ใช่ไหม?

“กูว่านะ..”

“ไม่ต้องพูด!” แม็กพูดดักปืนที่กำลังจะนินทานายต่อให้หุบปากไป เพราะเขาก็รู้ก็เห็นไม่ต่างจากมัน แต่แค่ต้องรอเวลา รอให้ถึงวันนั้น จะได้รู้ว่าที่นายทำคือการแสดงหรือกลั่นออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ

ทางด้านคนสองคนที่ไม่รู้ว่าถูกพูดถึงยังคงนั่งยิ้มแย้มให้กันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งถึงเวลาที่มิเกลต้องขอตัว ด้วยที่รู้ว่าถ้าอยู่ด้วยกันคุณเขาก็จะทำงานหรือออกคำสั่งได้ไม่เต็มที่ เธอเลย..ขอตัวกลับก่อน เพราะถือว่าวันทำงานได้สิ้นสุดลงแล้ว

“ไม่อยู่รอฉัน?”

“ไม่ดีกว่าค่ะ คุณทำงานเถอะ”

“ให้แม็กไปส่งแล้วกัน”

“ไว้เจอกันนะคะ ~” เอ่ยเสียงหวานบอกคุณเขาที่อยู่ ๆ ก็หน้าบึ้งขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้นั่งยิ้มหัวเราะอยู่ด้วยกันแท้ ๆ เสียงหวานทำเกมช้อนตามองร่างเล็กที่ยืนระบายยิ้มให้นิ่ง ก่อนจะแสร้งเมินเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

จนขึ้นไปหยุดยืนมองมิเกลผ่านกระจก ในห้องทำงาน..

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ครืด ครืด เสียงสั่นครืดสองครั้งติดทำเจ้าของโทรศัพท์หันไปคว้ามาปลดล็อกดู

Mg : ถึงบ้านแล้วนะคะ

Mg : ขอบคุณนะ

G : มาหา

Mg : … คืออะไรคะ

G : มาหาฉัน

Mg : เพิ่งมาถึงบ้านเองนะคะ

G : ตอนกลางคืน

Mg : ปวดท้องค่ะ

G : เดี๋ยวพาไปหาหมอ

Mg : ขอกินยาแล้วนอนพักก่อนนะคะ

G : เดี๋ยวไปหา

Mg : …

G : ล้อเล่น ไปกินยานอนพักเถอะ

เขาหัวเราะในลำคอให้กับการปฏิเสธทางอ้อมของมิเกลก่อนจะวางโทรศัพท์ลงที่เดิมแล้วนั่งทำงานต่อเงียบ ๆ เหมือนว่าทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติ..

01.00 นาฬิกา

ร่างสูงเดินออกจากห้องทำงานลงมายังโซนล่างเพื่อมาสำรวจความเรียบร้อย ไม่วายถามไถ่ลูกค้าประจำหรือเหล่านักศึกษาที่มักจะแวะเวียนมาอยู่บ่อยครั้งด้วยรอยยิ้ม ในใจสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง เพราะวันนี้ร้านดูครึกครื้นผิดปกติ จนอดคิดไม่ได้ว่าวัยรุ่นอาจจะต้องยกพวกมาตีกันในร้านอีกเป็นแน่..

เจ้าของคลับจึงออกคำสั่งให้การ์ดเดินตรวจตราบ่อย ๆ หากศึกเพิ่งเริ่มจะได้ลากคอพวกมันให้ออกมาตีกันนอกร้านแทน แต่ถ้าตีในร้านมีอาวุธ..ก็คงต้องโดนสักที

หลังจากที่เขาออกคำสั่งได้ไม่ถึงสิบนาที เสียงปืนนัดแรกก็ดังขึ้น

ปัง!

ตามสัญชาตญาณคนมากประสบการณ์..ไม่ได้รู้หวาดกลัว แต่อยากจะเห็นหน้าคนยิงพร้อมกับอุ้มขึ้นไปซ้อมให้เข็ดหลาบสักสิบตีนยี่สิบตีน จะได้รู้ว่าเล่นในที่ของใคร

ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัดติด ทำชายวัยกลางคนดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด ในใจคิดอยากไปลากคอมันมาเหยียบหน้าด้วยตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้แค่ใจเย็นรอ ต่างจากนักท่องราตรีที่พากันวิ่งหนีตายไปคนละทิศคนละทาง

“กูต้องเสียอีกเท่าไหร่?!” เค้นเสียงลอดไรฟันไม่สบอารมณ์ออกมา จนไอ้แม็กลากมือปืนและตัวต้นเหตุมากองตรงหน้า

“เด็กที่ไหน?” ถามเสียงเรียบไม่ได้ใส่อารมณ์หรือขึ้นเสียงให้เด็กน้อยกลัว จนอีกคนที่ปากแตกพนมมือไหว้เอ่ย..

“ผ..ผมเพิ่งเข้าปีหนึ่งที่มหา’ลัย xx ครับ ส่วนเขาผมไม่รู้จัก”

“แล้วมึงยิงมันทำไม?” ถามอีกคนที่จ้องคนด้านข้างตาแข็งกร้าว

“มันจีบแฟนผม!” มือปืนคำรามดัง ด้วยที่ยังไม่หายเคืองคนด้านข้างที่กล้ามายุ่มย่ามแฟนตัวเอง

“แล้วมันใช่สถานที่ที่พวกมึงต้องมายิงกันไหม? ทำไมไม่นัดเคลียร์นอกรอบแบบลูกผู้ชาย ส่วนมึง..มีปืนแต่ไม่มีสมอง และมึง! มาใหม่ก็หัดถามซะบ้าง ผัวใครเมียใคร” ชายวัยกลางคนพูดด้วยที่อยากหาทางออกให้

ทำชายหนุ่มสองคนนั่งนิ่งเงียบจ้องตากันไปมาจนเขาที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดต้องเอ่ย..

“รู้ไหม กูเสียหายเท่าไหร่กับเรื่องกระจอก ๆ ของพวกมึง!”

ไร้เสียงตอบกลับ ไร้คำขอโทษ..

“ต่อคืนกูได้ไม่รู้กี่แสน ตอนนี้กูยังไม่ได้สักบาท พวกมึงรับผิดชอบไหวไหม?”

“ไหนที่กูจะต้องปิดปากนักข่าว ตำรวจ มีปัญญารับผิดชอบกันหรือเปล่า หรือยังแบมือขอเงินพ่อแม่มาแดกเหล้าอยู่?”

“กูไม่ชอบคนไม่มีปากนะ” เกมพูดแล้วเอียงคอส่งสัญญาณให้ลูกน้องช่วยหาอะไรมาง้างปากเด็กนรกสองตัวที่เข้ามาสร้างความเดือดร้อนในคลับ จนเสียงหลังมือ ผลัวะ ผลัวะ ดังขึ้น เขาจึงยกมือปราม

“พ่อแม่พวกมึงอยู่ไหน? เรียกมารับผิดชอบหน่อยไหม หรือจะให้กูส่งพวกมึงไปสถานพินิจเลยทีเดียว”

“กี่บาท!” เจ้าของปืนสามนัดเค้นเสียงถาม เจ้าของคลับหรูอย่างเกมเลยย่อตัวลงไปหยิบปืนกระจอก ๆ ของมันขึ้นมาเชยปลายคางเด็กนรกให้เงยหน้าขึ้นสบตา

“นี่กูเห็นแก่หมอ-.ยพวกมึงที่เพิ่งขึ้นหรอกนะ..

..สองแสนค่าบิลทุกโต๊ะ หนึ่งแสนค่าปิดปากตำรวจ นักข่าว มีปัญญาไหม ถ้ามี..ไอ้แม็กไปเอาคิวอาร์โคดมาให้มันสแกน!” พูดพลางยักยิ้มมุมปาก ยอมลดปืนกระบอกละสี่ห้าพันลงบนพื้น ไม่วายใช้รองเท้าสีดำเงาเหยียบเอาไว้

“ผม..ไม่มีครับ ส่งตัวผมให้ตำรวจเลยเถอะครับ” นักศึกษาใหม่ที่เพิ่งเข้าปีหนึ่งเอ่ยทั้งน้ำตา ด้วยที่คิดว่าอยู่ในมือตำรวจอย่างน้อยก็มีสิทธิ์รอดมากกว่ามาอยู่ดงชายชุดดำแบบนี้ ทว่าผู้ชายที่ดูมีอายุกลับส่ายหน้าปฏิเสธ ทำใจแป้วหล่นลงไปกองแทบเท้า

“หึ..ตำรวจมันดัดสันดานพวกมึงไม่ได้หรอก”

“เออเดี๋ยวกูจ่ายเอง!” เจ้าของปืนพูดขึ้น ล้วงโทรศัพท์มาเปิดแอปธนาคารพร้อมสแกน เกมเลยกวักมือเรียกให้เอาคิวอาร์โคดมายื่นให้เด็กนรกตัวแรก..และทันทีที่ทางบัญชีบอกเงินเข้าแล้ว

เขาก็สั่งให้ลูกน้องป้อนอาหารว่างสำหรับเด็ก ๆ ให้เด็กมันได้ดูเป็นขวัญตาหน่อย จนกระทั่งแสงไฟวิบวับเข้ามาใกล้ขึ้น

“ผมได้รับรายงานมาว่าที่นี่มีเหตุยิงกันครับ” ตำรวจนายหนึ่งพูดด้วยท่าทางสุขุม เจ้าของคลับเลยชี้เข้าไปด้านในให้ได้เห็นว่าเด็กพวกนั้นกำลังได้รับบทลงโทษอยู่ ตำรวจนายนั้นจึงโน้มศีรษะให้เล็กน้อยแล้วกลับขึ้นรถไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับโบกมือให้นักข่าวที่เพิ่งมาถึงถอยกลับ

เป็นภาพที่เห็นแล้วประทับใจอยู่ไม่น้อย กับการเลี้ยงตำรวจชั้นผู้ใหญ่ไว้คอยเป็นไม้กันหมา อย่างที่ว่า..เงินถึง ทุกอย่างก็ถึงพึ่งได้เสมอ หึหึ

“พรุ่งนี้ซื้อไวน์ยี่ห้อดี ๆ ไปฝากคุณตำรวจด้วย ส่วนนักข่าวเอาบัตรกำนัลส่งไป” เขาออกคำสั่งเหมือนว่ามันกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว และที่ทุกฝ่ายยอมถอยกลับง่าย ๆ ก็เพราะได้รับผลประโยชน์แบบนี้อยู่บ่อยครั้ง ของฟรีมีหรือ..ที่จะไม่ชอบ

“นายครับมีนักศึกษาอัดคลิปไว้ได้ยินเสียงปืนพอดีครับ อยากให้ผม..จัดการเลยไหม”

“ถามมันดู อยากเข้าคลับฟรีไหม?”

“ได้ครับนาย”

ไม่นานนักทุกอย่างก็คลี่คลายกลับมาเป็นปกติ ติดก็ตรงที่ปืนยิงทะลุออกไปจนเป็นรูโบ๋..

“ไปจัดการสามรูให้เรียบร้อย คืนนี้ต้องเปิดปกติ กลบข่าว”

“ครับนาย” ปืนรับคำสั่งแล้วรีบโทรหาช่างประจำให้รีบเร่งมาทำเวลาทันที

ระหว่างที่เดินโทรศัพท์ก็สั่นครืดรัว จำต้องล้วงหยิบขึ้นมารับสายปลง ๆ จนได้ยินน้ำเสียงร้อนรนใจของมิเกล..

(ค..คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เกลโทรไปตั้งหลายสาย)

(ตอนนี้มันดึกมากแล้วเกลเรียกแท็กซี่ไม่มีคันไหนผ่านมาเลยสักคัน คุณอยู่ที่ไหน)

(คุณเกม..ตอบเกลหน่อย)

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร ที่ไม่รับสายก็เคลียร์ปัญหาอยู่”

(ยิงกันจริง ๆ ใช่ไหม)

“อืม”

(คุณ..ฮึก อึก..) เรียกแล้วสะอื้นไห้

“ร้องเพื่อ? ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

(เกลเป็นห่วง)

“กลับเข้าบ้านไปนอน หรือจะให้ไปรับ?”

(นอนค่ะ เกลนอน ดูแลตัวเองด้วยนะคะ)

“น่า..บ่อเงินบ่อทองเธอไม่หายไปหรอก” ตืด

เขาพูดแล้วก็วางสายเธอ เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมานั่งอธิบายให้มากความ แม่ก็ไม่ใช่ เมียก็ไม่ใช่ ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้าตาเลยจ้างมาอุ้มท้องลูกเขา แค่นั้นเอง..