บทที่ 7 ตอนที่ 6 อย่าลืมว่าเธอเป็นใคร
ตอนที่ 6 อย่าลืมว่าเธอเป็นใคร
ครบหนึ่งเดือนเต็มที่ตกลงกับมิเกล โดยตอนนี้เธอก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตั้งท้อง แถมยังมีประจำเดือน ทำเขาที่อยากมีทายาทเต็มทีรู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย
“นายครับ..ถ้าท้องภายในหนึ่งเดือนนี่ต้องขอคารวะเลยนะครับ” แม็กพูดด้วยที่ไม่อยากให้ผู้เป็นนายเผลอไปหงุดหงิดใส่คุณมิเกลอย่างที่กำลังระบายอารมณ์กับพวกเขา ซึ่งก็ทำให้ผู้เป็นนายหันมาสบตาขมวดคิ้วถาม..
“ต้องอีกกี่เดือน!”
“อย่างน้อย ๆ ก็ให้เวลาเธอสักสามเดือนเถอะครับ”
“ถ้าสามเดือนไม่ท้อง มึงและมึงเตรียมหาผู้หญิงใหม่ให้กูได้เลย!” ชายวัยกลางคนพูดเหมือนวัยทอง ทำลูกน้องก้มศีรษะพยักหน้ารับไปตาม ๆ กัน ด้วยที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงคำสั่งนายอย่างเขาได้
“ช่วงนี้นายให้คุณมิเกลกินยาบำรุงอยู่บ้างไหมครับ”
“กูแค่ปรึกษาหมอ ร่างกายกูพร้อม น้ำกูแข็งแรง มิเกลก็ด้วย..เธอพร้อมตั้งครรภ์”
“ลองซื้อยาบำรุงหน่อยไหมครับ พวกสมุนไพร เผื่อจะเห็นผล”
“ไปศึกษามา เลือกสิ่งที่ดีที่สุดแล้วส่งไปให้เกล”
“รับทราบครับ”
“ออกไป กูจะนอน” เกมปัดมือไล่ลูกน้องด้วยที่ไม่สบอารมณ์กับอะไรทั้งนั้น ตั้งแต่ได้เห็นข้อความว่าเป็นประจำเดือนของมิเกล
ใครจะรู้..หลับไปครึ่งชั่วโมง ตัวการที่ทำให้หงุดหงิดอารมณ์เสียก็โผล่มาหาถึงที่
“หลับเหรอคะ ~” เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามคนนอนหลับ
“นอนกลางวันแบบนี้ ไม่ได้นอนกลางคืนแน่ ๆ ลุกขึ้นมาชิมซุปฝีมือแม่นีหน่อยไหมคะ เผื่อจะติดใจ”
ประโยคของมิเกล กลบความหงุดหงิดในใจแทบหมดสิ้น..อย่างไม่มีสาเหตุ
“ตื่นล้างหน้าล้างตาแล้วมานั่งกินข้าวด้วยกันนะคะ แม่นีทำอาหารเผื่อคุณหลายอย่างเลยค่ะ”
“เผื่อฉัน?” ถามซ้ำเผื่อได้ยินผิด จนร่างเล็กเอ่ย..
“แม่ทำเผื่อคุณค่ะ แต่แม่บอกว่า..ไม่รู้ว่าคุณจะทานได้หรือเปล่า”
“ได้” ตอบสั้น ๆ ดีดตัวลุกขึ้นไปล้างหน้าในห้องน้ำให้รู้สึกสดชื่น เมื่อเดินออกมามิเกลก็จัดการแยกอาหารวางไว้ให้แล้ว
เขาย่อตัวนั่งลงข้างเธอที่นั่งยิ้มไม่หุบ ก่อนจะรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมาดื้อ ๆ
“เธอกินก่อน”
“กินค่ะ ~” หญิงสาวตักกับข้าวมาวางในจาน และตักข้าวขึ้นมากิน เคี้ยวจนแก้มตุ่ยสลับหันมองคุณเขาที่ยังนั่งนิ่งอยู่ เธอจึงตักกับข้าวไปช่วยวางในจานข้าว
“ยิ้มแปลก ๆ”
“ก็..อารมณ์ดีไงคะ”
“อารมณ์ดีเพราะ?”
“พูดได้เหรอคะ”
“พูดมา”
“วันนี้รับเงินเดือนค่ะ”
“หึ..ยัยขี้งก!” ว่าให้เกลที่ยังไม่หุบยิ้ม
จนอาหารที่มิเกลวางเรียงรายไว้ให้เกลี้ยง..เหลือแค่เศษ ๆ ที่ไม่สามารถกลืนลงท้องได้อีกแล้ว
“อร่อยหรือเปล่าคะ”
“..อืม” รสชาติดี ดีกว่าที่พนักงานในครัวทำอีก มิน่าคนขี้งกแถวนี้ถึงได้ชอบกินอาหารที่บ้านมากกว่านอกบ้าน หรือ..อยากประหยัด อันนี้ก็ไม่แน่ใจ
เกมมองท่าทางคล่องแคล่วของมิเกลที่กำลังเก็บถ้วยจานด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเป็นเธอที่หันมาระบายยิ้มเหมือนโลกทั้งใบสดใสมาให้ จนต้องเผลอยิ้มตาม..
ไม่นานนักมิเกลก็เดินกลับเข้ามาหาเขาด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยดี เหมือนว่าไปสู้รบต่อกรกับใครมาจนต้องตกอยู่ในสภาพนี้
“ไปเล่นน้ำที่ไหนมา”
“ก็แย่งคุณป้าที่ล้างจาน ขอล้างจานเองน่ะสิคะ แต่แย่งเท่าไหร่ก็..ไม่ทัน พนักงานของคุณแกล้งเกล..” ก้มหน้าเอ่ยบอกเขา ร่างสูงที่เห็นแบบนั้นเดินมารั้งข้อมือมิเกลไปยังโซฟา ปลดกระดุมชุดที่เขาเป็นคนเลือกให้เธอเองออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น จนสองมือเรียวเล็กรีบตะปบปิดหน้าอกอวบ
“ดูดฉันก็ทำมาแล้ว แค่นี้จะอายอะไร” พูดหน้าไขสือต่างจากคนถูกถอดที่หน้าร้อนผ่าวจนเปลี่ยนสี
“วันนี้ไม่ได้นะคะ” มิเกลที่กลัวเลยเถิดรีบเอ่ยบอกคุณเขาซ้ำ ลำพังประจำเดือนมาเธอก็รู้สึกไม่สบายตัวมากแล้ว ไม่อยากต้องมาระแวดระวังคุณเขาอีก คำพูดของมิเกลทำเกมขมวดคิ้วมอง..ปัดมือที่ปิดเต้าอวบออกอย่างเอาแต่ใจ จนมิเกลโผลเข้ากอดเอานมทาบหน้า..
“สกปรกนะคะ”
“รู้ แต่ถ้ายังทำแบบนี้ สกปรกก็ไม่รอดนะ”
แก็ก..
“ชุดใหม่ครับคุณมิ..” เกล ยังไม่ทันพูดชื่อจบก็ต้องรีบหันหลังให้ ใครจะไปรู้ว่าคุณมิเกลกำลังป้อนนมนายอยู่ ถ้ารู้เขาไม่มีทางดันเข้ามาเลยเป็นแน่..
“วางไว้ตรงนั้นแล้วออกไป”
“ตรงไหนครับ”
“ตรงนั้น!”
“บนพื้นเหรอครับ”
“มึงจะวางดี ๆ หรือให้กูลุก?!”
“วางครับ” ปืนยิ้มแห้งยื่นมือไปวางชุดเดรสของคุณมิเกลลงบนเก้าอี้ แล้วรีบไสหัวตัวเองออกจากห้องทำงานของนายทันที
“เธอใช้มันไปหยิบชุดเหรอ”
“เปล่าค่ะ แต่คุณปืนเขาเห็นตอนน้ำกระเด็นมาโดนเกล”
“เดี๋ยวนี้สนิทกันมากถึงขั้นที่ต้องไปหยิบเสื้อผ้าให้เลยเหรอ?”
“เฮ้อ..เกลไม่ได้สั่งนะคะ”
“แสดงว่ามันทำเอง”
“เกลไม่รู้” ตอบเสียงเบาด้วยที่ไม่รู้จริง ๆ ไม่รู้ว่าคุณปืนเขาจะใจดีถึงขั้นไปหยิบชุดใหม่มาให้เลยด้วยซ้ำ
“คนที่เธอควรสนิทให้มาก ควรเป็นฉันนะ เพราะฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ”
“ข้อนี้เกลรู้ค่ะ”
“รู้แล้วก็อย่าทำอะไรที่มันข้ามหน้าข้ามตาฉัน แล้วก็อย่าลืมว่าก่อนหน้านี้เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่” ประโยคที่เขาเอ่ยทำมิเกลที่นั่งดึงเสื้อหยุดชะงักช้อนตาขึ้นมาสบตา เขาจำต้องเบือนหน้าหนีเธอที่สบตากันตาใสเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเห็นน้ำตา มิเกลที่รู้ตัวเองดีสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ทำใจเย็นเอ่ย..
“เกลจำข้อตกลงของเราได้ทุกข้อค่ะ จำได้ดี ท่องขึ้นใจทุกวัน งั้นวันนี้เกลขอตัวเลยนะคะ” หญิงสาวพูดพลางติดกระดุมที่เขาถอดออกให้กลับมาเหมือนเดิม ก่อนจะรีบเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายข้างสาวเท้าไปยังบานประตู
อดคิดน้อยใจคุณเขาไม่ได้ที่อยู่ ๆ ก็พูดเรื่องนั้นขึ้นมาทั้งที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิด รู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่มีศักดิ์ศรี แต่ไม่ต้องตอกย้ำกันได้ไหม แค่นี้ก็อายจนไม่รู้ต้องเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแล้ว
เกมนั่งมองแผ่นหลังมิเกลที่เดินห่างออกไปจนลับสายตา แล้วจึงหลับตาลงเชื่องช้า ลุกไปคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะเดินตามเธอออกไป จะว่าผู้หญิงคนนี้พยศมากก็ได้ ไม่ว่าไอ้สองคนจะตื๊อยังไงเธอก็เอาแต่ปฏิเสธลูกเดียว แถมยังยอมไปยืนตากแดดโบกแท็กซี่เพื่อจะกลับเองอีกต่างหาก
แม็กที่หันไปเห็นผู้เป็นนายยืนดูอยู่ เลยรีบสาวเท้ามาหยุดยืนตรงหน้าเพื่อรายงาน
“คุณมิเกลไม่ยอมให้ไปส่งครับ”
“ก็ไม่ต้องส่ง เก่งมากก็ให้กลับเอง อ้อ..เรียกไอ้ปืนกลับมาด้วย มันชักจะดูแลอนาคตแม่ของลูกกูดีเกินไปแล้ว” เขาพูดน้ำเสียงราบเรียบให้เหมือนปกติ แต่สายตาคนตรงหน้าดูจะจับผิดเขาอยู่ไม่น้อย จำต้องแสร้งขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่มันจนมันหลบสายตาไปเอง
เวลาผ่านไปร่วมยี่สิบนาทีที่มิเกลเดินตากแดดโบกมือเรียกรถ ทว่า..ไม่มีสักคันที่จะจอดรับ จนผิวขาวเริ่มเปลี่ยนสี เหงื่อเม็ดเล็กก็เริ่มซึมตามแผ่นหลังจนเห็นได้ชัด และด้วยที่สงสารเขาเลยขับรถไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอที่ยื่นแขนโบกรถอยู่ พร้อมกับลดกระจกลง ส่งสายตาให้ขึ้นมา..
มิเกลเลยเบือนหน้าหนีไม่สนใจ จนกระทั่งมีแท็กซี่คันหนึ่งขับมาจอดหน้ารถคุณเขา เธอจึงรีบสาวเท้าไปเปิดประตูแท็กซี่คันนั้นแล้วเข้าไปนั่งด้านในตากแอร์ให้เย็นฉ่ำ ไม่วายหันมองไปที่รถคุณเขาแล้วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่
“ก็ช่วยไม่ได้..” พึมพำอย่างคนชนะ จนเสียงปิดประตูรถดัง ปึง!
“เมื่อกี้ทำอะไร?” ชายวัยกลางคนถามหญิงสาวที่นั่งอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบ จึงสอดมือเข้าไปรั้งท้ายทอยเข้ามาใกล้ จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดกัน..
“ถาม”
“ฮึ..” มิเกลส่ายหน้าเหล่ตามองคุณลุงคนขับแท็กซี่ ซึ่งลุงคนขับก็มองเราจากกระจกมองหลังอยู่
“ไปxxครับ” เกมพูดโดยไม่ละสายตาจากดวงหน้าแดงแดดของมิเกล
“มันไกลนะหนุ่ม รถก็ติด”
“สองพัน! จะไปไหม?” คราวนี้หันไปส่งสายตาไม่พอใจถามจนลุงคนขับพยักหน้ายิ้มรับ เขาจึงได้หันกลับมาคาดโทษเด็กพยศต่อ
“กล้าทำก็ต้องกล้ารับมิเกล!” พูดแล้วก็ดันท้ายทอยเธอมาบดคลึงริมฝีปากอย่างแรง แม้เธอจะทุบอกจะผลักออกเขาก็ไม่ยอมคืนอิสระให้ ด้วยที่อยากให้รู้ว่าเขาไม่ใช่บุคคลที่เธอจะสามารถมาทำแบบนี้ใส่ได้
มันเลยกลายเป็นจูบแล้วจูบเล่า จูบจนรู้สึกเจ็บกันทั้งสองคน..จูบจนมีเลือดไหลซิบที่ริมฝีปากเรียวเล็ก
“ทีนี้จะหายดื้อได้ยัง?” ถามพลางลูบไล้ริมฝีปากที่เปลี่ยนสีของเธอ ซึ่งหญิงสาวก็ไม่ได้ตอบเพียงแค่หลับตาปล่อยให้น้ำสีใสไหลหยดลงมาตกกระทบมือเขาเพียงเท่านั้น
เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกจี๊ดแปลก ๆ มันเจ็บแปลบ..จนเผลอคิดว่าไม่น่าพูดหรือรุนแรงกับเธอขนาดนี้ เกลก็แค่..ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีทางสู้หรือต่อรองต่อกรกับคนอย่างเขาได้ แต่ทำไม เขาถึงเลือกจะทำร้ายเธอ..
ตลอดทางที่ไปจนถึงบ้านมิเกล เธอไม่แม้แต่จะพูดหรือบอกทางคนขับแท็กซี่ เลยต้องเป็นเขาที่คอยบอกทางแทน..
เกมควักแบงก์สีเทาสองใบยื่นให้ลุงคนขับแล้วรีบตามร่างเล็กลงไป จนเจอเข้ากับแม่นี
“โดนงอนเหรอ เห็นหน้าบึ้งกลับมาเชียว”
“สวัสดีครับ” เขาพนมมือไหว้ท่านพลางหันมองหามิเกล จนแม่นีเอ่ย..
“หนีขึ้นห้องไปแล้ว ตามไปสิ ห้องแรกเลยนะ”
“ขอบคุณครับ” พนมมือไหว้ท่านตามมารยาทอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดบ้านไปมองหาห้องนอนของมิเกล
เขาหยุดยืนหน้าห้องเคาะประตูอยู่สองสามครั้งจนเสียงคนด้านในดังขึ้น
“ใครคะ”
“แม่เหรอ”
“แป๊บหนึ่งนะ เกลใส่กางเกงแป๊บหนึ่งค่ะ” หญิงสาวเอ่ยบอกคนด้านนอกด้วยที่ไม่รู้ จนกระทั่งเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเสร็จสรรพ เธอก็เปิดประตูออกกว้างมาเจอกับคุณเขา ยังไม่ทันหายตกใจคุณเขาก็พรวดพราดเข้ามาในห้อง ล็อกประตูให้..เรียบร้อย
“ขอโทษ”
“กลับไปเถอะค่ะ ไว้วันหลังเกลจะไปทำงานทดแทนให้”
“โกรธ?”
“ไม่ค่ะ”
“ไม่โกรธแล้วเป็นอะไร เธอไม่พูดกับฉันสักคำเลยนะเกล”
“แล้วคุณอยากให้เกลพูดอะไรล่ะคะ พูดไปก็ไม่เชื่อ พูดไปก็ถูกคุณจูบจนปากแตกแบบนี้ จะให้เกลพูดอะไร”
“ก็..” เออ จะให้พูดอะไร เขาเล่นใช้ปากปิดปากเธอขนาดนี้ พูดอู้อี้อยู่ในปากพูดให้ตายก็คงฟังไม่รู้เรื่อง ท่าทางยึกยักของเขาทำมิเกลเลิกคิ้วถามซ้ำ
“ไม่ได้ตั้งใจไง”
“ไม่ได้ตั้งใจก็ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเกลเดินลงไปส่ง”
“โกรธ”
“ไม่ค่ะ เกลไม่มีสิทธิ์”
“เนี่ย เธอกำลังโกรธ”
“บอกว่าไม่ได้โกรธไงคะ!” เหมือนว่าความอดทนจะขาดสะบั้น เพราะเผลอหันไปขึ้นเสียงใส่คุณเขาดัง จนเขาหน้าเหวอทำให้สองเราตกอยู่ในความเงียบ เธอเลยยกมือขึ้นปิดหน้าลูบหน้าตัวเองลวก ๆ เพื่อตั้งสติ ปรับอารมณ์ที่ไม่คงที่ให้อยู่กับที่ด้วยการหันไปเอ่ย..
“เกลขอโทษค่ะ เป็นประจำเดือนแล้วหงุดหงิดง่าย อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ต้องขอโทษที่ทำตัวไม่น่ารักใส่นะคะ” มิเกลพูดโดยที่พนมมือขึ้นไหว้ขอโทษคุณเขาที่อายุห่างกันหลายสิบปี ไม่รู้ว่าคุณเขาจะถือสาหรือโกรธจนยกเลิกข้อตกลงเลยหรือเปล่า เธอไม่สามารถคาดเดาได้เลย รู้แค่ว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตอนนี้ได้ ยิ่งโดนเซ้าซี้ยิ่งโดนถามซ้ำ ๆ ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด
เกมที่ยังตกใจกับอารมณ์วันนั้นของเดือนของมิเกลได้แต่สบตาเธอนิ่ง..จนเมื่อน้ำสีใสหยดเผาะเขาก็รีบดึงเธอมาโอบกอด ลูบหลังปลอบ
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร..ฉันผิดเองที่เซ้าซี้ทำเธอหงุดหงิด ไม่ต้องร้องนะ..พอแล้ว”
“จะยกเลิกข้อตกลงไหมคะ” ถามเสียงสั่นในอกคุณเกม พลางถอนหายใจโล่งใจที่คุณเขาส่ายหน้าเอ่ย..
“ไม่ ฉันคาดหวังกับเธอมากนะเกล”
“เกลขอโทษค่ะ”
“อืม..เข้าใจได้ว่าเป็นมนุษย์เมนส์ แต่ปกติ..ไม่อนุญาตให้ทำแบบนี้นะ” เพราะถ้าทำแบบนี้มีหวังเด็กน้อยหัวรุนแรงตามแม่แน่นอน ลำพังมีเลือดเขาก็คงร้ายพอแล้ว อย่าให้แม่ร้ายแล้วลูกได้เลือดร้ายจากแม่มาอีกเลย มิเกลพยักหน้ารับปากร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยที่รู้สึกผิด ก่อนจะพนมมือกราบแนบอกคุณเขาอีกครั้งที่เผลอทำนิสัยแบบนั้น
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือสา..แต่อย่าให้แม่มดสิงร่างเธอบ่อยนะ”
“ฮึก..ค่ะ”
“ถ้าหายฉันจะรีบเสกเด็กเข้าท้อง อารมณ์จะได้ไม่ต้องขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้อีกดีไหม”
“ค่ะ ตามใจคุณ” อยากจะทำอะไรก็ทำเลย
“พูดง่ายเชื่อฟังแบบนี้ค่อยน่าคุยหน่อย”
“ขอโทษที่ไม่น่ารักนะคะ”
“น่า..” เกมพูดในขณะที่ลูบศีรษะมิเกลปลอบ ก่อนจะรั้งเธอให้คลายกอดออกมาช่วยเช็ดน้ำตา พร้อมกับพรมจูบปากสวยที่บวมเจ่อจากจูบคาดโทษของเขา หญิงสาวหลับตาลงขยับริมฝีปากขบเม้มปากร่างสูงกลับ จนเขาลืมตาขึ้นมาสบตา..
“ทำไม่ได้..หนิ” ทันทีที่ผละจูบออกสองเราก็อิงหน้าผากกัน เขาเลยเปิดประเด็นพูดก่อนจะเลยเถิด ทว่าเธอ..
“มีถุงไหมคะ”
“เดี๋ยวเลอะ”
“ห้องน้ำ..”
“บ้านเธอนะเกล มีคนอยู่เยอะ ฉันเกรงใจ”
“ไปคลับคุณไหมคะ”
“นอนที่นี่เถอะ จะนั่งรถไปมาทำไม”
“แต่..” เธอรู้สึกแล้วนะ เริ่มมีอารมณ์ร่วมแล้ว
“อดทนไว้..ฉันก็อดทนอยู่ เข้าใจหรือเปล่า” เกมพูดเหมือนยับยั้งชั่งใจตัวเองได้ ทั้งที่ของแข็งมันแข็งจนแทบอยากจะควักออกมาหายใจแล้วพาฝ่าไฟแดงให้รู้แล้วรู้รอด ยิ่งสีหน้าน้ำเสียงรบเร้า..ตายสงบ ไม่พ้นต้องขอให้เธอใช้มือช่วยแน่นอน
“งั้น..ก็แสดงว่าคืนนี้เราจะนอนกอดกันโดยที่ไม่มีอะไรกันใช่ไหมคะ”
“อืม ทั้งที่ฉันโคตรอยากเย..-ดเธอก็เถอะ” เกมพูดออกไปแบบที่โคตรฝืนตัวเอง
