บทที่ 3 รักเมียหลงเมียเด็ก(3)
EP 3
โลกตึงจัด
หลายวันต่อมา
กำลังนอนหลับสบาย ฝันว่าเมื่อคืนได้ฟันสาวสวย
แต่แม่งไม่ใช่ฝันหรอก หุ หุ~
“คืนนี้จะได้เจอกันอีกไหมพี่” เสียงผู้หญิงถามขึ้น
“ไม่อะ พอดีพี่ไม่กินซ้ำ” ตอบอย่างไร้เยื่อใยแล้วพลิกตัวนอนหันหลัง
“แหมๆ ละเว้นหนูไว้คนหนึ่งไม่ได้เหรอคะ” ปลายนิ้วไล้ตั้งแต่ข้อมือขึ้นมาจนถึงกล้ามแขน “เมื่อคืนพี่เองก็ดูมีความสุขมากเลยนะที่เรามีอะไรกัน”
“ไม่มีข้อละเว้น พี่ก็มีความสุขกับทุกคนแหละเวลาที่เอากันน่ะ” ผมถึงกับพลันลุกขึ้นนั่ง
เสียอารมณ์ให้กับความเซ้าซี้ฉิบหาย ก็ดีลกันไว้แล้วแท้ๆ ว่าพอเอาเสร็จก็ต่างคนต่างไปไม่มีสานสัมพันธ์หรือเอารอบสองต่อ พวกผู้หญิงนี่แม่งน่ารำคาญชะมัด
พอเห็นกูมีเงินเข้าหน่อยก็ทำเป็นจะเกาะเหมือนปลิงเชียว
“โถ่...”
“ไปใส่เสื้อผ้าเถอะ พอดีพี่มีงานต้องออกไปทำต่อ” เอ่ยไล่ทางอ้อม อันที่จริงก็ไม่มีงานห่าอะไรให้ต้องทำมากหรอก บ้านรวยลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยแบบนี้จะไปทำอะไรให้เหนื่อย พ่อแม่ให้กระดิกนิ้วใช้เงินไปวันๆ ก็พอ
ยิ่งเป็นลูกคนสุดท้องแบบผม พ่อแม่ยิ่งโคตรรักและตามใจ
คนสุดท้องอะไร กูลูกคนเดียว!
ที่บอกว่าพ่อแม่โคตรรักนั้นโกหก อันที่จริงด่าแหกหน้าลูกชายคนนี้ทุกวัน แต่มีเหรอที่ผมจะฟัง
แต่ก็แอบเป็นหุ้นส่วนคลับในย่านทองหล่อหลายที่อยู่ ผมจะสลับหมุนเวียนเข้าไปดูบ้างบางครั้ง ตรงๆ คือเข้าไปหาหิ้วสาวมาปรนเปรอนั่นแหละครับ
“ก็ได้ แต่ถ้าวันไหนอยากก็ลากหนูมาอีกได้นะ ไม่ติด”
“พี่ก็ไม่ติด ไม่ติดใจจ้ะ” พูดจบผมก็เดินออกมาที่ระเบียงทันที ก่อนจะหยิบบุหรี่แอลเอ็มเขียวเล็กออกมาจากซองแล้วจุดสูบดับอารมณ์หงุดหงิด
ยิ่งพูดก็เหมือนแม่งยิ่งไม่เข้าใจ เหนื่อยสัสๆ!
ในมือก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาด้วย เปิดเข้าไปดูในไอจีก็เห็นแต่สาวๆ ลงรูปยั่วๆ และเป็นคนที่ไอ้เวย์ยังไม่เคยเอาด้วยนะ
'เดี๋ยวจะไล่ตามเก็บให้หมดเลยมึง'
~ ยังแอบนัดพบเจอกับเธอบางคืนในฝัน ~
เสียงริงโทนสายเรียกเข้าดังขึ้น
คนที่โทร.มาหาผมแต่เช้ามักจะมีแค่ ไอ้ต้า เพื่อนรักเพื่อนสนิทของผม โตมาด้วยกัน อายุก็ยี่สิบเก้าเท่ากันแต่ความมันส์นั้นผมเด็ดกว่า
คนมันแซ่บอะเนาะ
รอให้เสียงริงโทนมันดังขึ้นสักพักผมถึงจะกดรับ ไม่ใช่อะไรนะ อยากจะฟังเพลงมันเพราะดี ที่ตั้งนี่ไม่ได้คิดถึงหรือฝันถึงใครเลยนะจริงๆ ไม่มี๊!
(กว่าจะรับสายนะไอ้เวร!)
“กูชื่อเวย์”
(เออ แต่มันน่าเรียกไอ้เวร)
“จะโทร.มาด่าหรือว่ายังไงเพื่อนรัก?”
(เปล่า กูแค่จะมาชวนมึงไปหาสาว)
“หาสาวที่ไหนแต่เช้าวะ?”
(เอาน่า มึงรีบไปแต่งตัวรอเลย เดี๋ยวไปรับที่คอนโค อีกห้านาทีถึงนะเพื่อนรัก)
ติ๊ด ~
ปลายสายกดวางโดยที่ไม่รอให้ตอบกลับแต่อย่างใด
และสิ่งหนึ่งที่โคตรเกลียดเลยคือ คำว่าห้านาทีถึง
แม่งออกมาแล้วถึงได้โทร.มาตลอดไอ้ห่าต้า แล้วจะไปแต่งตัวยังไงทัน ล้างหำยังไม่ทันแห้งเลยด้วยซ้ำ
เขตลาดกระบัง
โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง
เวลา 09:00 น.
รถบีเอ็มดับเบิลยูคันหรูจอดเทียบข้างรั้ว ไอ้ต้ามันพามาที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งแถบลาดกระบัง ลงทุนขับรถมายี่สิบหกกว่ากิโลเพื่อมาหาแฟนเด็กที่นี่ ผมละเชื่อมันจริงๆ
“คิดยังไงเอาเด็กมาคบเป็นแฟนวะ?” ผมถามมันพลางเปิดประตูลงจากรถ
“ทำไมอะ เด็กแม่งขี้อ้อนจะตาย อีกอย่างกำลังเคี้ยวมันเคี้ยวอร่อย” ไอ้ต้ามันตอบพลางยิ้มแบบอรุ่มเจ๊าะ ก่อนจะเดินนำผมเข้าไปในโรงเรียน
“เออ แต่กูขอบายจ้า ไม่เอามาให้ปวดหัวกบาลหรอก ในมุมอ้อนแม่งก็ต้องมีง้องแง้งงอแงด้วย ไม่เอาอะ ขอหากินแบบนี้ไปเรื่อยๆ แบบไม่ผูกมัดจนกว่าจะอิ่มตัวดีกว่า”
ซึ่งผมปฏิญาณตนไว้อย่างแน่วแน่ว่าจะไม่ขอมีแฟนเด็ดขาด ยิ่งเป็นเด็กยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เอามาให้ปวดกบาลเล่นๆ หรอกครับ
“ค้าบเพื่อน อย่าเผลอล่ะมึง” มันหันมายกยิ้มกวนตีนให้ก่อนจะเดินต่อ
ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนรักนะ กระโดดถีบขาคู่ไปนานละ!
เดินไปได้สักพักก็ถึงจุดหมายที่ไอ้ต้ามันนัดเจอแฟนเด็ก ซึ่งเป็นใต้อาคารโล่งที่รอบๆ มีต้นไม้ใหญ่ห้อมล้อม เห็นมีเด็กนักเรียนแค่ไม่กี่คนนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ
“รอแป๊บ น้องมันกำลังเดินมา” ไอ้ต้าบอกกับผม
“เออ นัดที่ไหนไม่นัด นัดมาเจอกันที่โรงเรียน ท่าจะบ้า”
“เอ้า ก็น้องมันนัดกูมาเอง”
“พี่ต้า...” เสียงเด็กสาวตะโกนเรียกชื่อไอ้ต้า
ผมและไอ้ต้าหันไปตามเสียงพร้อมกัน ก่อนจะเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงสองคนใส่ชุดนักเรียนเดินตรงมาทางนี้
เสื้อตัวบนแขนสั้นสีขาวเสริมด้วยเนคไทลายสก็อตขาวน้ำเงิน ส่วนกระโปรงก็ลายสก็อตขาวน้ำเงินเช่นกัน แถมสั้นเต่อเหนือเข่าเห็นขาขาวๆ ไปอีก
แม่ง ขนาดมองไกลๆ น้ำลายกูยังหก
แต่ทำไมพอเดินมาใกล้ๆ หน้าเด็กผู้หญิงอีกคนแม่งคุ้นจังวะ คุ้นแบบ...คุ้นมาก
“รอนานไหมพี่ต้า”
“ไม่นานเลยครับ แล้วนี่เพื่อนเหรอ?”
“ใช่ นี่เพื่อนกัสเอง ชื่อว่าพาย”
“สวัสดีครับน้องพาย”
“สะ...สวัสดีค่ะพี่ต้า” เธอตอบพลางหลบหน้า
และนั่นก็ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าเด็กที่ยืนตรงหน้านี้คือคนเดียวกันกับที่ผมเอาไปเมื่อหลายวันก่อน เธอเรียนอยู่มอปลายจริงๆ ด้วย ถ้าจำไม่ผิดเห็นไอ้ต้าบอกแฟนมันเรียนอยู่มอหก เด็กนี่เป็นเพื่อนก็น่าจะรุ่นเดียวกัน
“เป็นอะไรเหรอพาย เสียงดูสั่นๆ” กัสหันไปถามเพื่อนสาวตัวเอง
จะว่าไปแฟนเด็กไอ้ต้าก็สวยใช่เล่นเลยนะ แต่ไอ้เด็กที่ยืนข้างๆ ก็เบาเสียที่ไหนกัน พออยู่ในชุดนักเรียนแล้วดูน่ารักเป็นบ้า ความขาวออร่ากระแทกเบ้าตาแทบแตก
ถ้าไม่ใช่ลูกคุณหนูก็คงจะเป็นลูกรักพระเจ้าอะ
แต่เดี๋ยว! นี่กูจะมาสาธยายเด็กนั่นทำไม
“เปล่าน่ะ ไม่มีอะไร” เธอฉีกยิ้มให้เพื่อนก่อนจะเหลือบหางตามามองผมแล้วหลุบลงต่ำทันทีเมื่อเห็นว่าผมเองก็มองเธออยู่เช่นกัน
“เดี๋ยวเราขอไปคุยธุระกับพี่ต้าแบบสองต่อสองแป๊บนะพาย”
“ได้ เดี๋ยวเราไปรอหน้าตึกนะ”
“โอเค”
ไอ้ต้ามันโดนแฟนเด็กลากหายไปทางหลังตึก ทิ้งให้ผมยืนเสล่ออยู่คนเดียว เด็กนั่นเองก็ไม่รอช้ารีบสาวเท้าเดินอย่างไว
“เดี๋ยว” ผมรีบวิ่งตามไปแล้วดึงแขนเธอไว้
“มีอะไรคะ” หันมามองผมตาแป๋ว ต่างจากเมื่อกี้ที่หลบหน้า
“วันนั้น...ได้กินยาคุมหรือเปล่า”
“ไม่ได้กินค่ะ เช้าเกินไป ร้านขายยาไม่เปิดไม่รู้จะไปซื้อที่ไหน”
“อ้าว แล้วทำไม่บอกวะ!”
“จะให้บอกยังไงคะ พายไม่เคยติดต่อกับพี่มาก่อน”
นั่นสิ กูก็พูดไปเรื่อยเลย
“เออ แล้วนี่จะทำไง วันนั้นปล่อยในไปด้วยนะ ถ้าท้องมานี่งานงอก!” ความวิตกกังวลเริ่มถาโถมเข้ามาทำให้ความกระวนกระวายใจตามมาติดๆ
“พี่คิดเยอะไปแล้ว ไม่ท้องหรอกค่ะ นี่ชีวิตจริงไม่ใช่ละครหรือนิยายนะคะที่มีอะไรกันแค่ครั้งเดียวแล้วท้อง น้ำพี่มันคงไม่ได้ดีมีคุณภาพขนาดนั้นหรอกค่ะ” ตอบเจื้อยแจ้วแล้วทำตาปริบๆ ใส่อย่างยียวน
เอาตรงๆ มะ แม่งก็กวนตีนกูใช้ได้เลยอีนี่!
“ดูถูกพี่...”
“ค่ะ” เธอตอบสวนมาแบบตรงๆ ก่อนจะยกยิ้มจางๆ “เลิกคิดมากได้แล้วเนาะ อีกอย่างพายไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องคืนนั้นแล้วด้วย คิดเสียว่าทำทานให้...ค่ะ”
“ให้อะไรวะ!?”
“ให้...ค่ะ” แม่งยิ้มกวนตีนใส่อีกครั้งก่อนจะเดินไปโดยไม่ตอบคำที่ผมถาม
ถึงไม่ตอบก็พอจะรู้ว่ามันเปรียบผมเหมือนอะไร
“...” ร้ายเหมือนกันนะอีนี่
หืม คันไม้คันมือว่ะ
อยากจะจับแม่งมา...
ฮึ่ย!
โลกนี่ก็เหลือเกิน กลมจัดตึงจัด หวังว่าคงจะไม่เจอกันอีกนะ ไม่อย่างนั้น...
