บทที่ 47 ไม่มีเสื้อผ้าใส่

ตอนที่ 47 ไม่มีเสื้อผ้าใส่

“นอนได้แล้ว..จุ๊บ” คุณคิรินไม่ตอบแต่ก้มลงมาอมยิ้มให้ ท่อนแขนดึงรั้งผมเข้าไปซุกไว้ใกล้กับซอกรักแร้

ความรู้สึกง่วงงุนงัวเงีย อ่อนเพลียจนแยกแทบไม่ออกว่าอันไหนเหตุการณ์จริง และอันไหนคือจินตนาการชวนฝันที่ผมปั้นแต่งมันขึ้นมาในหัว ฝ่ามือหยาบขยับดึงผ้าห่มที่ใช้ร่วมกันนั้นมาคลุมใ...