บทที่ 5 แล้วจะเสียใจ
ตอนที่ 5 แล้วจะเสียใจ
“หมายความว่ายังไง...” น้ำตาค้างหยุดไหลในทันที เมื่อได้ยินสิ่งนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก
“หมายความว่า อะไรที่เป็นของฉัน มันต้องเป็นของฉันแค่คนเดียว ต่อให้ชีวิตของปราณ จะเส็งเคร็งเฮงซวยแค่ไหน หรือแม้แต่หัวใจ ที่มันพังยับเยินจนไร้ค่า ถ้าฉันไม่ต้องการ ฉันจะเป็นคนทำลายมันเอง แต่ฉันจะไม่ยกมันให้ใคร”
“ทำลายเหรอ แต่คุณบอกกับคุณป้าว่าคุณจะช่วยเหลือพวกเขา”
“ฉันช่วยแน่ ตราบใดที่เขา....เชื่อง”
หลังจากนที ทำลายทุกอย่างทั้งที่เป็นสิ่งของ ความสุข ความหวังของธันวา ที่จะได้เห็นครอบครัวของปราณกลับมามีความสุขอีกครั้ง นทีหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความท้อแท้สิ้นหวังลงมา คำพูดของนทีบอกถึงความนัยอันแฝงไว้ด้วยอุบายความเกลียดชังที่ครั้งหนึ่ง นทีเคยถูกปราณปฏิเสธให้เจ็บปวด
'หรือนี่ไม่ใช่ความช่วยเหลือ แต่มันคือการแก้แค้น'
“ปราณ...”
นทียืนมองสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย นอนเหยียดกายหลับสบายอยู่บนเตียงนอน ภายในบ้านที่อีกไม่นานจะถูกธนาคารยึด นำมันไปขายทอดออกสู่ตลาดบ้านมือสองของกรมบังคับคดี
“พี่นที..” เปรมเดินตามเข้ามาภายในห้อง รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก หลังจากเมื่อเช้าเห็นพี่ชายกลับเข้ามาบ้านในสภาพเหมือนซากศพที่เดินได้ เขารู้ดีว่าพี่ชายกำลังเจ็บปวด แต่ตนเองไม่อยู่ในสถานะที่จะช่วยอะไรได้เลย ทั้งอึดอัดเหมือนคนน้ำท่วมปาก จนไม่อยากรับรู้อะไรอีก
“ออกไปได้แล้ว ผัวเมียต้องการใช้เวลาส่วนตัวร่วมกัน” นทีออกปากไล่น้องชายของสามี มือดึงบานประตูให้ปิดลงทันที
"แต่ว่า..."
“พวกเรา ลงไปข้างล่างเถอะเปรม” ปณิตาก้มหน้าหลบสายตาลูกสะใภ้
“แม่”
“นทีกับปราณ เขาแต่งงานกันแล้ว” ปณิตาดึงข้อมือลูกชายให้เดินลงบันได แล้วปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเรื่องระหว่างสามีภรรยา
คนเจ้าคิดเจ้าแค้นเดินไปนั่งลงบนเตียงนุ่ม ฝ่ามือลูบไปตามกรอบหน้าหล่อคมคายไร้ที่ติ หลายปีมาแล้วที่นทีหลงใหลเฝ้ามองผู้ชายคนนี้ ปราณคือรักแรกพบเพียงเขาสบตา ตั้งแต่นั้นมานทีก็ไม่อาจละสายตาจากผู้ชายแสนดีคนนี้ได้เลย ยิ่งรู้จัก ยิ่งเห็นมุมต่างๆ ในความนุ่มนวล อ่อนโยน นทียิ่งทวีความต้องการที่จะได้ครอบครองเป็นเจ้าของผู้ชายคนนี้
หากแต่คำตอบที่เขาได้รับ คือการปฏิเสธแบบไร้เยื่อใย ไม่มีความลังเลใด ๆ เลย จากผู้ชายผู้มีใจรักเพียงหนึ่งเดียวคนนี้ นั่นเป็นครั้งแรกที่นทีเหมือนถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง ทั้งเจ็บ ทั้งอาย เคียดแค้น ชิงชัง ขยะแขยง ความรักอันมั่นคงที่ปราณมีต่อธันวา
“รักกันมากใช่มั้ย มาดูสิว่าคุณจะรักกันจริง อย่างที่ปากพร่ำบอกหรือเปล่า” มือขยับเริ่มจับเสื้อผ้าที่สวมอยู่ เปลื้องมันออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น ร่างขาวเนียนละเอียด ขยับขึ้นไปนอนทาบคร่อมทับร่างของคนที่ยังนอนหลับสนิท ก่อนริมฝีปากจะประทับปิดบดเคล้าคลึงจูบดูดดื่มดุดัน
“อือ” เสียงครางต่ำๆ คำรามดังมาจากลำคอแข็ง เปลือกตาหนักยังมิอาจขยับเปิด เพราะร่างกายอ่อนเพลียเหลือเกิน
“ปราณ” เสียงหวานกระซิบแผ่ว พร้อมกับฝ่ามือลูบไล้พยายามปลุกเร้าเร่งอารมณ์ กระตุ้นแรงปรารถนาตามธรรมชาติของคนหนุ่มให้ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา โดยไม่จำเป็นว่าเจ้าของมันต้องลืมตา
“ธัน”
ภายใต้ความฝันอันเลือนรางไร้ความชัดเจน ผิวเย็นจากร่างเปลือยค่อย ๆ โน้มลงมากอดจูบลูบไล้เอาใจทำให้ปราณสบายเนื้อ สบายตัว ความรักจากห้วงลึกอันเต็มหัวใจคุกรุ่นเพราะถูกกระตุ้นเกิดเป็นแรงปรารถนา ริมฝีปากเริ่มขยับอ้ารับลิ้นเปียกเข้ามาในโพรงปาก
“!...!...!”
ปัก! ข้อศอกแข็งเหวี่ยงไปกระแทกสีข้าง คนที่นอนทาบร่างลงมาอย่างไร้ยางอาย ร่างสูงลุกขยับขึ้นยืน สติตื่นกลับมารับรู้ทุกอย่างทันเวลาพอดิบพอดี
“นที!”
“ทำไม จูบผมมันห่วยขนาดนั้นเชียวเหรอ”
“จูบเหรอ” มือตบลูบไปบนริมฝีปากด้วยท่าทางรังเกียจ
“รังเกียจเหรอ”
“ขยะแขยง ออกไปจากห้องฉัน”
“คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ผมนะ”
“ทำไมจะไม่มี นี่มันบ้านฉัน ห้องนอนฉัน”
“บ้าน...ของคุณงั้นเหรอ?” คิ้วเข้มกระตุกยักขึ้นด้านบน มุมปากจุดประกายรอยยิ้มของคนถือไพ่เหนือกว่า
“ตอนนี้...มันยังเป็นของฉัน”
“อีกไม่เกินสามเดือน ถ้าคุณยังหาคนมาซื้อบ้านหลังนี้ไม่ได้ มันจะถูกยึดแล้วนำเข้าสู่ระบบ เพื่อขายทอดตลาดเป็นบ้านมือสอง ในราคาต่ำกว่าประเมิน แม่กับน้องของคุณ อาจต้องไปอยู่ห้องเช่า คอนโด หรือที่ไหนสักแห่ง ส่วนทรัพย์สินอื่น ๆ เท่าที่รู้ พ่อของคุณขายมันไปเกือบหมดแล้ว ทรัพย์สินที่เหลืออยู่ตอนนี้ มีแค่บ้านเก่า ๆ ราคาไม่กี่ล้านหลังนี้ กับรถยนต์ 2 คันเท่านั้น คุณมีเวลาอีกแค่ 6 เดือน หาเงินมาคืนให้กับผู้เสียหาย จากการถูกพ่อคุณโกงไป จากคดีเช็คเด้งอื่น ๆ คุณจะหามันมาจากไหน ถ้าไม่ใช่จากเมียอย่างผม คุณจำเป็นต้องพึ่งพาผม เพราะฉะนั้น ช่วยทำดีกับผมหน่อย จะได้มั้ย”
คนที่ตลอดชีวิตนี้ ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าใคร ขยับร่างเปลือยลงไปนั่งไขว่ห้างบนเตียงหลังใหญ่ แขนยกสอดมันไว้ในท่ากอดอก ปลายเท้ากระดิกไปมาอย่างใจเย็น เพราะคิดว่าอย่างไรเสีย ปราณก็ไม่มีทางเลือกที่ดีไปกว่านี้
“คนที่คิดพึ่งพาคุณ คือคุณแม่ ไม่ใช่ผม”
“ช่วยไม่ได้ ในเมื่อแม่ของคุณ เอาเงินผมไปแล้ว ลูกชายอย่างคุณเลยต้องมาเป็นสามีขัดดอก มาสิ...ผมพร้อมแล้ว เราจะเริ่มกันเลยหรือเปล่า” ขาเรียวยาวขยับคลายจากท่าไขว่ห้าง กางขาแยกออกจากกัน เผยสิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างนั้นชัดเจน ปลายนิ้วกระดิกเรียกสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย ให้เข้าไปหา
“ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยเจอใคร หน้าหนาเท่าคุณมาก่อนเลย”
“จุ๊ จุ๊ จุ๊ ผมนะเหรอหน้าหนา ผมจ่ายเงินให้แม่คุณร้อยล้าน แลกกับการให้คุณแต่งงานมาเป็นสามีผม บอกผมสิปราณว่าผมทำอะไรผิด มีแต่คุณเท่านั้นที่กำลังทำผิดสัญญา”
ความจริงอันเจ็บปวด เหยียบกระทืบเข้ามากลางยอดอก บดขยี้เกียรติและศักดิ์ศรีของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในบ้าน ปราณรับรู้มันบางส่วน ตั้งแต่สมัยพ่อยังมีชีวิตอยู่ และพยายามหาทางช่วยกันแก้ปัญหา แต่เมื่อทุกอย่างมันหนักหนาเกินไป พ่อซึ่งรู้สึกผิดจึงคิดสั้นฆ่าตัวตาย แล้วทิ้งภาระหนี้สินอันยิ่งใหญ่ไว้ให้ตน
ในขณะที่ปราณพยายามดิ้นรนทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ทุกอย่างผ่านไปได้ ใครจะคิดว่าแม่บังเกิดเกล้า กลับใช้ทางลัดในการเข้าไปเสนอขอความช่วยเหลือจากนทีและเจ้าสัวใหญ่ เรื่องราวมันจึงเลยเถิดเกิดเป็นความวุ่นวายอย่างตอนนี้
“สามีตามกฎหมาย ระหว่างคุณกับผม...เป็นได้แค่นั้น”
“คนอย่างนที ไม่มีอะไรที่อยากได้...แล้วจะไม่ได้”
“ฮึ ไม่มีอะไรในโลกนี้ ที่มันจะเป็นอย่างใจคุณทุกอย่างหรอกนะ อย่างน้อยสิ่งหนึ่งที่คุณไม่เคยได้ และจะไม่มีวันได้ไป คือความรักจากผม ผมเคยปฏิเสธคุณมาแล้วหลายครั้ง แล้วมันจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป”
“แล้วคุณจะเสียใจ ที่ปฏิเสธผม”
