บทที่ 8 หัวใจที่โดนเหยียบย่ำ
ตอนที่ 8 หัวใจที่โดนเหยียบย้่ำ
นทีลอบมองสีหน้าเครียดเคร่งขรึม ของคนที่เอาแต่ก้มมองโทรศัพท์ ถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาทันที เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่าง เหมือนได้รับข้อความตอบกลับมาจากใครบางคน โทรศัพท์เครื่องเดิมถูกวางทับปิดหน้าจอลงบนโต๊ะ พร้อมมือยกแก้วน้ำผลไม้ที่วางอยู่ใกล้มือขึ้นดื่มดับความร้อนอบอ้าว
“อิ่มหรือยัง” เสียงขรึมเย็นชาไร้อารมณ์ถามออกไปเหมือนอยากพาตัวเองออกไปให้ไกลห่าง
“จะรีบไปไหนล่ะ อาหารยังมาไม่ครบคอร์สเลย” ยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกขึ้นมาตรงมุมปาก ไวน์แดงรสชาติดีถูกรินเติมใส่เข้าไปในแก้วใบเดิม ปลายนิ้วมือกระดิกเป็นสัญลักษณ์ไล่ให้พนักงานบริการออกไป
“ยังเหลืออะไรอีก” น้ำเสียงแสดงออกถึงความหงุดหงิดรำคาญไม่พอใจ
“ของหวาน”
“นี่คุณ...” มือขยับจับคอเสื้อแล้วปลดเนกไทให้หลวมอีกนิดหน่อย เพราะตอนนี้อากาศรอบห้องเหมือนมันจะร้อนเกินกว่าเขาจะทนได้
“ใจเย็นสิครับปราณ อยากกินของอร่อยต้องอดทนรอ นะ”
"เร็ว ๆ เข้า" น้ำผลไม้คั้นสดถูกยกขึ้นมาดื่มเพื่อดับร้อน
"นึกว่าจะไม่ยอมดื่มอะไรซะแล้ว"
"อย่ามัวแต่พูดมาก ไปได้แล้ว" มือขยุ้มเริ่มปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนสุด ลิ้นชื้นถูกแลบออกมาเลียรอบริมฝีปาก มือเอื้อมออกไปหยิบแก้วน้ำเปล่ายกขึ้นมาดื่ม ปากคอแห้งผากเหมือนร่างกายขาดน้ำอย่างหนัก ช่องอกกระเพื่อมขึ้นลงถี่ ๆ เหมือนห้องนี้ มีอากาศไม่พอให้เขาหายใจ ความกระวนกระวายบางอย่าง ทำให้ปราณนั่งไม่ติดเก้าอี้
“เป็นอะไรครับ...ไม่สบายเหรอ”
“กลับได้หรือยัง” ทั้งที่ดื่มน้ำผลไม้ไปหลายอึกแต่ไม่รู้ทำไมยิ่งดื่มเขากลับยิ่งกระหาย ดื่มเท่าไหร่เหมือนมันไม่ได้ช่วยให้เขาชุ่มคอหรือรู้สึกสดชื่นขึ้นเลย
“รอก่อนสิครับ ผมบอกแล้วไงว่า ผมยังไม่ได้กินของหวาน” รอยยิ้มน่ารังเกียจจุดประกายมุมปาก สีหน้าของคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะได้รับชัยชนะในเกมนี้ฉายวาบขึ้นมา
“นที...” มือควานออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพยายามยัดมันใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง คนที่เมื่อครู่ยังคงนั่งทานอาหารอยู่ฝั่งตรงข้ามเวลานี้ค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาอย่างช้า ๆ
ชั่วชีวิตนี้ปราณไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วย หรือล้มหมอนนอนไม่สบาย เวียนหัว คลื่นไส้เป็นลมก็ไม่เคยเลยสักครั้งเดียว แต่เวลานี้เขาเหมือนคนที่กำลังมีภาวะหัวใจล้มเหลว จังหวะการเต้นของหัวใจมันเร็วจนเขาต้องยกมือขึ้นมาตบลงไปบนหน้าอกตัวเองแรงๆ คอแห้งแสบร้อน ปากคอแห้งผากเหมือนร่างกายกำลังขาดน้ำอย่างหนัก สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้ปราณรู้ว่า ต้องรีบพาตัวเองออกไปให้ห่างจากผู้ชายคนนี้
หากแต่สองแขน สองขาเวลานี้ไม่มีแม้แต่แรงจะขยับ ร่างหนักพลิกกลับพยายามเอาตัวรอด หากแต่ทั้งขา ทั้งเข่า กลับทรุดอ่อนจนทำเอาล้มฟุบลงไปนอนกองอยู่บนพื้นห้อง
“ปราณ ไม่สบายเหรอ” เสียงเยาะกับรอยยิ้มน่ารังเกียจดังมาจากคนที่ยืนอยู่ตรงปลายเท้า แสงสีขาวอันพร่ามัวส่องผ่านเข้ามาในม่านตาจนปราณแทบแยกไม่ออกว่าเบื้องหน้านั้นคือมีอะไรลอยไปลอยมา
“อย่า...” มือปัดสะเปะสะปะพยายามปัดป้องช่วยเหลือตัวเองให้ได้มากที่สุด
“อย่าอะไรกัน....ดูคุณสิ ต้องการผมขนาดนี้เชียวเหรอ”
“ไม่...ออกไป” ร่างสั่นพยายามคลานเอาตัวเองกลับไปยังประตู ช่องท้องปวดมวนคลื่นไส้พะอืดพะอม ปากขมเหมือนมีใครเอายาอะไรมากรอกใส่ คอแห้งแสบร้อนแสนทรมาน ปากค้างอ้าไว้เพราะเริ่มหายใจไม่ทัน
“อย่าดื้อน่า”
“ปล่อยกู...ปล่อยกู” มือเหนี่ยวเกาะประตูเขย่าแรงๆ พยายามจะเปิดมันออก หากแต่ดูเหมือนคนด้านนอกจะล็อกมันเอาไว้
“มาเถอะปราณ มาทำหน้าที่สามีของคุณ”
เสื้อเชิ้ตถูกถอดออกแล้ววางพาดไว้กับพนักเก้าอี้ ด้านบนมีกางเกงขายาววางซ้อนตามลงไป ร่างเปลือยของเมียตามกฎหมายเดินยิ้มอย่างผู้ที่กำลังจะได้รับชัยชนะมาหยุดอยู่เบื้องหน้า คนที่ถูกพิษยาอุบาทว์เล่นงานจนแทบไม่เหลือความเป็นตัวเอง
“อย่า....ธัน ธัน” ปากสั่นร้องหาชายคนรัก ในขณะที่ดวงตาทั้งสองมองเห็นเพียงความพร่ามัว ความกลัวมากมายไหลทะลักเข้ามาท่วมหัวใจ เขาไม่ได้กลัวเจ็บ เขาไม่เคยกลัวตาย ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นนอกจากกลัวว่าตัวเองจะทำผิด จนไม่สามารถกลับไปหาคนรักได้เหมือนเดิม
“ฮึ หยุดเรียกชื่อมันได้แล้ว ต่อไปนี้ผมจะทำให้คุณ ละอายใจจนไม่กล้าแม้แต่คิดถึงมัน ไม่กล้าแม้แต่เอ่ยชื่อมัน” ฝ่ามือบางอุ่นๆ ช้อนลงไปจับใต้กรอบครอง ใบหน้าซีดเปียกชุ่มมีเหงื่อซึม ริมฝีปากหยักสั่นระริก พยายามเบือนหน้าหลบ ไม่กล้าสบตาหากทว่านทีกลับกระชากให้เขาหันมามองตนชัดๆ
“ธัน...” เสียงพร่ายังคงพร่ำหาเรียกชื่อคนที่ตนรักหมดหัวใจ
“แม้แต่ตอนที่หัวใจคุณ ถูกเหยียบอยู่ใต้ตีนผม คุณยังกล้าเอ่ยชื่อมันอีกอย่างนั้นเหรอปราณ” ฝ่าเท้านุ่มเหยียบลงไปบนแผงอกฝั่งซ้าย ปลายนิ้วเท้ากรีดไล่ลากขึ้นไปยังซอกคออันร้อนฉ่า ของคนที่กำลังนอนตัวสั่นเพราะทรมานด้วยฤทธิ์ยาปลุกเซ็กชนิดรุนแรง
“ถ้าอย่างนั้น มาดูสิว่าวันนี้ผมจะทำให้คุณร้องครางชื่อผมได้หรือเปล่า...ปราณ”
คนชั่วจิตใจต่ำช้าไม่สนใจว่า สิ่งที่ตัวเองทำอยู่จะได้รับการยินยอมจากเจ้าของร่างกายหรือเปล่า ฤทธิ์ยานรกอันโสม ทำปฏิกิริยากับร่างกาย ของคนที่ไร้ทางสู้ แม้จิตใจจะต่อต้าน หากแต่ร่างกายของเขา กับตอบรับทุก แรงขยับ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการสอดใส่ ของคนจัญไรชั่วช้า ความสุข ที่นาทีได้รับ แลกมากับความย่อยยับแตกสลาย ภายในหัวใจของปราณ ชายหนุ่มผู้รักเดียวใจเดียว นอนแพอยู่บนพื้นห้อง มีน้ำตาไหลนองออกมา เต็มใบหน้าฟันกรามทั้งหมดถูก ขบเข้าหากัน
"เห็นหรือเปล่าปราณ คุณสู้กับผมไม่ได้หรอก ในที่สุด คุณก็เป็นของผม" ร่างเปลือยขยับลุกขึ้นยืน ยิ้มให้กับร่างอ่อนเพลีย ของคนทีถูกตัวเอง ขืนใจ
"ไอ้สัตว์"
"ฮึ สัตว์งั้นเหรอ ปากดีนักแสดงว่ายังมีแรงเหลืออย่างนั้นเรามาต่อกันอีกรอบแล้วกันนะที่รัก"
