บทที่ 2 ทำไมต้องเป็นเขา

ตอนที่ 2 : ทำไมต้องเป็นเขา

บริษัท อนันต์ กรุ๊ป

"ยินดีต้อนรับน้องปลายฟ้านะคะ" เสียงของฝ่ายบุคคลดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ปลายฟ้ายกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" ด้วยนิสัยร่าเริงและอัธยาศัยดี ทำให้หญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็เริ่มสนิทกับพี่ ๆ ในแผนก

"น้องปลายน่ารักกว่าที่คิดอีก"

"ใช่ เห็นคุณสมบัติในแฟ้มว่าสุดยอดแล้ว ตัวจริงยังยิ้มเก่งอีก"

ปลายฟ้ายิ้มเขิน "ชมแบบนี้หนูทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ"

บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจนกระทั่ง...

"วันนี้ประธานบริษัทจะเข้ามาตรวจแผนก"

คำพูดของหัวหน้าแผนกทำให้ทุกคนรีบกลับเข้าประจำที่พนักงานหลายคนถึงกับจัดเสื้อผ้าใหม่

"ประธานเข้มมากนะ"

"แค่โดนมองก็ขาสั่นแล้ว" หลายคนสลับกันพูดถึงท่านประธานในรูปแบบที่ตัวเองเจอ

ปลายฟ้าหัวเราะเบา ๆ "ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

ยังไม่ทันมีใครตอบเสียงรองเท้าหนังหลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าทางเดิน ทุกคนลุกขึ้นยืนทันที

"สวัสดีครับท่านประธาน"

ปลายฟ้าหันไปตามเสียงรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ หายไป

"พี่คิณ" ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาพร้อมผู้บริหารหลายคน สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนทุกครั้งดวงตาคมกวาดมองพนักงานทีละคนก่อนจะหยุดอยู่ที่ปลายฟ้าเพียงเสี้ยววินาทีแล้วเดินผ่านเธอไป ราวกับไม่รู้จักกัน

ปลายฟ้ายืนนิ่ง หัวหน้าหันมากระซิบ

"รู้จักท่านประธานเหรอ"

"เอ่อ...พี่ชายค่ะ" ปลายฟ้าก้มหน้าก้มตาตอบในทันที ทั้งที่เธอเรียกเขาว่าพี่ชายมาตลอด แต่เขาไม่เคยมองเธอเป็นน้องเลยสักครั้ง มีแต่ความรู้สึกที่แปลก หรือคนที่เป็นส่วนเกินของบ้านก็เท่านั้น

"หา!" ทุกคนหันมองเธอพร้อมกัน

"เป็นญาติกันเหรอ"

ปลายฟ้าพยักหน้า "ค่ะ"

พนักงานหลายคนถึงกับตาโต "ทำไมไม่เคยบอก แล้วพวกเราเมาท์ท่านประธานไว้ซะเยอะเลย" หนึ่งคนพูดออกมาด้วยความเขิน

"ก็...ไม่มีใครถามนี่คะ"

ทุกคนหัวเราะแต่เสียงหัวเราะนั้นหยุดลงทันทีเมื่ออคิณหันกลับมา

"คุณ" เขาเรียกปลายฟ้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ค่ะ?"

"เข้ามาในห้องหน่อย"

หญิงสาวรีบเดินตามเข้าไปในห้องประชุมเล็กทันทีที่ประตูปิดปลายฟ้าก็ยิ้มออกมา

"ไม่คิดเลยว่าจะได้อยู่ที่เดียวกันกับพี่"

อคิณไม่ได้ยิ้มตอบ เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ

"ใครบอกให้มาที่นี่"

ปลายฟ้าชะงัก "คุณพ่อค่ะ..."

"ต่อไปนี้เรียกว่าฉันว่าคุณอา"

“คะ ?” ปลายฟ้าถึงกับร้องออกมาด้วยความสงสัย

"ที่นี่คือบริษัท"

"ค่ะ"

"อีกอย่าง" เขามองเธอตรง ๆ

"อย่าเที่ยวบอกใครว่าเป็นญาติกับฉัน" ปลายฟ้าเบิกตากว้าง

"ทำไมคะ" เธอถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

"เพราะฉันไม่อยากให้คนคิดว่าบริษัทนี้รับเด็กเส้นเข้ามา"หัวใจของหญิงสาวเหมือนถูกบีบ ก่อนจะรีบอธิบายให้อคิณได้เข้าใจ

"แต่หนูสอบเข้ามาด้วยตัวเองนะคะ"

"ใครจะเชื่อ"เพียงสี่คำ ก็ทำให้ปลายฟ้าพูดอะไรไม่ออก

อคิณเปิดแฟ้มอีกครั้ง "พิสูจน์ตัวเองให้ได้ อย่าให้ใครต้องมองว่าฉันมีญาติที่ไร้ความสามารถ"

ปลายฟ้าก้มหน้าลงกำมือแน่นก่อนจะยกมือไหว้

"รับทราบค่ะ...ท่านประธาน เป็นปลายฟ้านี่ลำบากนะคะเพราะชีวิตติดแค่คำว่าพิสูจน์ตัวเองให้ใครสักคนเห็น"

พูดตยเธอหมุนตัวเดินออกจากห้องโดยไม่รู้เลยว่าทันทีที่ประตูปิดลง อคิณก็ถอนหายใจยาว เขาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือหยิบรูปถ่ายใบเล็กที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะ

เป็นรูปเด็กชายคนหนึ่ง กำลังยืนหน้านิ่งข้าง ๆ คือเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังยิ้มกว้าง อคิณมองรูปนั้นเพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะเก็บมันกลับเข้าไปที่เดิม

ไม่มีใครรู้...ว่าเขาเก็บรูปใบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ แล้วความรู้สึกของเขานั้นมันคืออะไร

ปลายฟ้าออกมาจากห้องทำงานของท่านประธาน เธอตรงมานั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเอง ตามที่ผู้จัดการแผนกมอบหมายให้เธอนั่งตั้งแต่แรก

“เป็นไงบ้างแก พี่แกว่าไงบ้าง” ส้มเพื่อนสนิทที่สอบฝึกงานที่เดียวกันติดเอ่ยถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

“ไม่มีอะไรหรอก ก็เหมือนเดิมห้ามเอาชื่อเขาไปอ้าง ห้ามบอกว่าเป็นญาติเพราะกลัวคนอื่นจะมองว่าใช้เส้น”

“พี่แกดุนะฉันว่า ขนาดไม่ได้รู้จักและสนิทด้วยยังน่ากลัวเลย ทำงานเถอะ ไม่อย่างนั้นแกจะโดนอีก” ส้มบอกก่อนจะก้มหน้าอ่านเอกสารและงานที่พวกเธอได้รับมอบหมายให้ทำ