บทที่ 3 เด็กเส้น

ตอนที่ 3 : เด็กเส้น

"ปลายฟ้า!" เสียงหัวหน้าแผนกดังขึ้นตั้งแต่เก้าโมงเช้าปลายฟ้าลุกจากโต๊ะทันที

"คะ" เธอรีบตอบรับด้วยความรวดเร็ง

"เอกสารชุดนี้เอาไปส่งที่ห้องประธาน"

หญิงสาวชะงักเล็กน้อย "ค่ะ" แม้จะเพิ่งมาฝึกงานได้เพียงไม่กี่วัน แต่เธอก็รู้แล้วว่าการขึ้นไปชั้นบนสุดของอาคารไม่ใช่เรื่องน่ายินดี

เพราะทุกครั้ง...เธอต้องเจอกับอคิณชายที่ไม่เคยมีคำพูดดี ๆ ให้เธอเลย

“หนูนั่นแหละดีที่สุด” หัวหน้าแผนกขยับเข้ามากระซิบ

“เพราะถ้าเป็นหนูระดับความโกรธถ้างานผิดพลาดอาจจะลดลง” ปลายฟ้ามองหน้าผู้จัดการก่อนตอบช้า ๆ

“หนูกลัวว่าจะเพิ่มขึ้นเป็น100% นะสิคะ” เธอพูดก่อนจะรับเอกสารนั้นมาแล้วเดินออกไปในทันที

ไม่นาน ก๊อก ก๊อก ปลายฟ้าเคาะประตูห้อง ก่อนที่เสียงด้านในจะตอบรับ

"เชิญ" ปลายฟ้าผลักประตูเข้าไป อคิณกำลังอ่านเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"เอกสารค่ะ"

"วางไว้" หญิงสาวทำตาม ก่อนจะหมุนตัวกลับ

"เดี๋ยว" เธอหยุดเดิน

"คะ"

"รายงานยอดขายไตรมาสล่าสุด"

ปลายฟ้ากะพริบตา"เอ่อ...หนูยังไม่ได้รับผิดชอบงานส่วนนั้นค่ะ"

อคิณปิดแฟ้มลง "งั้นก็ไปศึกษา"

"แต่..."

"หรือทำไม่ได้" คำพูดสั้น ๆ นั้นเหมือนเป็นการท้าทาย

ปลายฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึก "ได้ค่ะ"

"พรุ่งนี้เก้าโมง เอามาให้ฉัน"

"ค่ะ"

เมื่อประตูห้องปิดลง หญิงสาวถึงกับถอนหายใจยาว

ทั้งวัน ปลายฟ้าวิ่งหาข้อมูลแทบทุกแผนกจนพนักงานหลายคนอดสงสารไม่ได้

"ประธานใช้งานน้องเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"ทั้งที่ยังเป็นเด็กฝึกงานเนี่ยนะ แถมเป็นญาติกันอีก"

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ "ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าได้เรียนรู้"

แม้จะพูดแบบนั้นแต่พอกลับถึงบ้านเธอก็แทบหมดแรง

รตีเดินถือผลไม้เข้ามาในห้อง "เหนื่อยมากไหมลูก"

ปลายฟ้าฝืนยิ้ม "นิดหน่อยค่ะ"

"คิณแกล้งอีกแล้วใช่ไหม"

หญิงสาวเงียบ เพียงรอยยิ้มที่จางลง ก็เป็นคำตอบได้ทุกอย่าง

รตีลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ "อย่าถือสาพี่เขาเลย"

"หนูไม่ได้โกรธค่ะ แค่ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมตั้งแต่เด็กจนโต หนูถึงไม่เคยได้รับคำชมจากพี่เขาเลยสักครั้งคะคุณแม่”

“เด็กดีอย่าคิดมาก พี่เขาเป็นผู้ชายก็ย่อมเป็นธรรมดาที่จะไม่พูดอะไรในเรื่องแบบนั้น” แม่อธิบายให้ลูกได้เข้าใจ

“ชมไม่ได้ แต่ด่าได้ ทำร้ายจิตใจคนอื่นได้อย่างนี้หรอคะแม่” ปลายฟ้าพูดก่อนจะเห็นสีหน้าแม่ที่มีแต่ความลำบากใจ เธอรีบเข้าไปกอดแม่ “ไม่เป็นไรค่ะคนอื่นไม่ชมไม่เป็นไร แค่พ่อกับแม่ชมหนู แค่นี้หนูก็ดีใจแล้วค่ะ”

สองแม่ลูกโอบกอดกันแน่ ก่อนที่ผู้เป็นแม่จะบอกฝันดีลูกและเดินออกมาจากห้อง

เช้าวันรุ่งขึ้น

ปลายฟ้านำรายงานเข้าไปส่ง อคิณพลิกอ่านเพียงไม่กี่หน้าก่อนโยนแฟ้มกลับมาบนโต๊ะ

ปึก! "กลับไปทำใหม่"

หญิงสาวตกใจ "คะ?"

"ข้อมูลไม่ละเอียด"

"แต่หนูใช้ข้อมูลจากทุกแผนก..."

"ฉันบอกให้กลับไปทำใหม่" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นชาจนน่ากลัวปลายฟ้าก้มลงเก็บแฟ้ม

"ค่ะ" เธอเดินออกจากห้องทั้งที่ดวงตาเริ่มแดงทันทีที่ประตูปิดธรรมนูญเลขาประธานที่ยืนอยู่หน้าห้องก็เดินเข้ามา

"ท่านประธานครับ"

"ว่า"

"จริง ๆ รายงานฉบับนั้นดีมากนะครับ"

อคิณเงียบ "ผมว่าถ้าเป็นเด็กคนอื่น ท่านคงให้ผ่านไปแล้ว"

ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าต่างก่อนตอบสั้น ๆ "เธอไม่ใช่เด็กคนอื่น"

เลขาถึงกับงุนงง "หมายความว่า..."

"คนของบ้านอนุรักษ์กุล" อคิณพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ถ้าเธออ่อนแอ วันหน้าจะอยู่ในโลกธุรกิจไม่ได้"

เลขาได้แต่พยักหน้าแต่ในใจกลับคิดไม่ออกว่านี่คือการสอน...หรือการกลั่นแกล้งกันแน่

ขณะที่อีกฝั่งหนึ่งของอาคารปลายฟ้ากอดแฟ้มเอกสารแน่นก่อนพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตา

"ฉันจะพิสูจน์ให้พี่เห็น...ว่าฉันไม่ได้ไร้ความสามารถ"

โดยไม่มีใครรู้ว่าคำพูดนั้น กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขันระหว่างทั้งสองคน ซึ่งจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล...