บทที่ 5 ฟ้องแม่

ตอนที่ 5. ฟ้องแม่

ช่วงพักเที่ยงของบริษัทเต็มไปด้วยความคึกคักพนักงานทยอยลงไปรับประทานอาหารกันจนชั้นทำงานเริ่มเงียบลงปลายฟ้าเดินออกมายังระเบียงเล็ก ๆ ข้างอาคาร พร้อมโทรศัพท์มือถือในมือไม่นานปลายสายก็รับ

"ว่าไงลูก" เสียงอ่อนโยนของผู้เป็นแม่ทำให้หญิงสาวยิ้มออกมาทันที

"แม่กินข้าวหรือยังคะ"

"กินแล้ว แล้วเราล่ะ" เสียงของแม่เองก็ยังความเป็นห่วงลูกสาวของท่านอยู่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง

"กำลังจะไปค่ะ แต่คิดถึงแม่เลยโทรมาก่อน" ทั้งคู่คุยกันเรื่องทั่วไปอยู่พักหนึ่ง ก่อนปลายฟ้าจะนึกบางอย่างขึ้นได้

"จริงสิ..แม่คะวันนี้ช่วงบ่ายหนูต้องออกไปตรวจงานที่ไซต์งานนะ อาจกลับเข้าบริษัทเย็นหน่อยกว่าจะกลับบ้านคงค่ำ แม่ไม่ต้องรอหนูนะคะ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง "ไปกับใครลูก"

"ไปกับทีมวิศวกรของบริษัทค่ะ"

"งั้นก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ อย่าลืมใส่หมวกนิรภัย แล้วก็อย่าซุ่มซ่ามเหมือนตอนเด็ก"

ปลายฟ้าหัวเราะ "หนูโตแล้วนะแม่"

"โตแค่ตัว"

"แม่ก็..." เธอยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ก่อนจะพูดกับแม่ของเธอต่ออย่างอารมณ์ดี ต่างกับตอนที่ทำงานเป็นอย่างมาก

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวเสร็จงานหนูโทรหาใหม่"

"จ้ะ"

เมื่อวางสาย หญิงสาวยังยิ้มไม่หาย แต่ทันทีที่หันกลับมา...รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางลง

อคิณยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร ไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรดวงตาคมมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

"แค่ออกไปไซต์งาน ถึงกับต้องโทรไปฟ้องแม่เลยเหรอ"

ปลายฟ้าชะงัก "หนูไม่ได้ฟ้องนะคะ แค่เล่าให้แม่ฟัง"

อคิณแค่นหัวเราะเบา ๆ "โตแล้วแต่ยังต้องรายงานทุกเรื่องน่าภูมิใจดี"

ปลายฟ้าก้มหน้าลงเล็กน้อย "แม่เป็นห่วงหนูค่ะ ท่านก็เลยถาม"

"หรือจริง ๆ..." อคิณพูดแทรกขึ้น "กำลังหวังให้ผู้ใหญ่โทรมาบอกฉันว่า อย่าใช้งานเธอหนัก"

ปลายฟ้าเงยหน้าทันที "ไม่ใช่นะคะ! หนูไม่เคยคิดแบบนั้น"

"เหรอ" เขาตอบเพียงคำเดียวแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา

"ก็หวังว่าจะจริง" คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กที่ค่อย ๆ ทิ่มลงกลางหัวใจ

ปลายฟ้ากำมือแน่นพยายามกลั้นความน้อยใจเอาไว้แต่ครั้งนี้...เธอไม่อยากเงียบอีกแล้ว หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มตรง ๆ

"หนู...ขอถามอะไรได้ไหมคะ"

อคิณไม่ได้ตอบเพียงมองเธอนิ่ง ๆ

"ในฐานะ..." เธอเม้มริมฝีปาก "คนบ้านเดียวกัน" ปลายฟ้าเงียบไปหนึ่งอึดใจ เหมือนกำลังพยายามรวบรวมความกล้า ก่อนที่เธอจะพูดออกมาในที่สุด

"ทำไมพี่..." เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ถึงเกลียดหนูขนาดนี้คะ ? "

ความเงียบเข้าปกคลุมทันที อคิณชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมไหววูบอย่างที่เจ้าตัวไม่ทันรู้เขาไม่เคยคิดว่า...คำพูดของตัวเองจะทำให้เด็กผู้หญิงที่เคยวิ่งตามเขาตั้งแต่เล็ก ถามคำถามนี้ออกมา

ปลายฟ้าฝืนยิ้ม รอยยิ้มที่ดูเศร้ากว่าการร้องไห้เสียอีก

"ถ้าหนูทำอะไรผิด...พี่บอกหนูได้หนูจะแก้ไขแต่ถ้าพี่เกลียดหนู...อย่างน้อย...หนูก็อยากรู้เหตุผล"

อคิณยังคงนิ่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เขามองหญิงสาวตรงหน้า แต่กลับพูดอะไรไม่ออกเพราะเหตุผลที่แท้จริง...ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดเธอ แต่เป็นเพราะเขาไม่เคยยอมให้อภัยตัวเอง

กับเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต และเขาเลือกผลักเธอออกไปด้วยคำพูดที่ร้ายที่สุดแทนที่จะยอมรับว่ากลัว...กลัวว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องเจ็บเพราะเขาอีกครั้ง

"ได้เวลาประชุมแล้ว" สุดท้าย อคิณพูดเพียงประโยคสั้น ๆ

ก่อนเดินผ่านเธอไปโดยไม่หันกลับมามองปลายฟ้ายืนอยู่ที่เดิมมองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา ก่อนจะก้มลงมองพื้นแล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"แค่อยากรู้...มันตอบยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ...พี่คิณ"