บทที่ 6 ความลำเอียง

ตอนที่ 6 : ความลำเอียง

ช่วงบ่ายอากาศร้อนอบอ้าว ปลายฟ้าต้องเดินตรวจไซต์งานกับพนักงานหลายชั่วโมง รองเท้าคู่ใหม่เริ่มกัดส้นเท้าแต่เธอไม่เคยบ่นเมื่อกลับถึงบริษัทในช่วงเย็น หญิงสาวเดินกะเผลกเล็กน้อยธีรภัทรสังเกตเห็นเป็นคนแรก

"เท้าเป็นอะไร" เขาเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก

"รองเท้ากัดนิดหน่อยค่ะ" ปลายฟ้าตอบก่อนจะถอดรองเท้าออก เพื่อให้เท้าของเธอได้ระบายอากาศ

"เดี๋ยวพี่ไปเอาพลาสเตอร์ให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"รอแป๊บ"

ไม่นานนักธีรภัทรก็กลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล เขาวางมันไว้บนโต๊ะ

"ทำแผลก่อน"

"ขอบคุณนะคะ"

รอยยิ้มของปลายฟ้าทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้น

แต่ไม่มีใครรู้ว่าบนชั้นบนสุดของอาคาร สายตาคู่หนึ่งกำลังมองลงมาผ่านกระจกใส

อคิณยืนนิ่งอยู่ในห้องทำงานมองภาพนั้นโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆก่อนจะละสายตาหันกลับไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังเลิกงาน ปลายฟ้าเก็บของเตรียมกลับบ้านเสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น

"คุณปลายฟ้า"

"คะ"

"ท่านประธานเรียกพบครับ"

หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารอีกครั้ง

ก๊อก...ก๊อก...

"เชิญ" ปลายฟ้าเปิดประตูเข้าไป อคิณกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงาน เธอเดินเข้าไปช้า ๆทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บแสบแต่ก็พยายามไม่แสดงออก

อคิณยังคงนั่งอ่านเอกสาร "เรียกหนูมามีอะไรคะ" เขาเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลมาวางตรงหน้า แต่ยังไม่ทันตอบปลายฟ้าก็พูดขึ้นก่อน

"รายงานจากไซต์งานค่ะ" เธอวางแฟ้มลงตรงหน้าเขา

อคิณรับแฟ้มไปเปิดดู สายตาคมกวาดอ่านเอกสารอย่างรวดเร็วราวกับไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอกำลังยืนลงน้ำหนักขาข้างเดียว

"รายละเอียดครบ"

"ค่ะ"

"เอาไปอ่าน" เขายื่นเอกสารอีกเล่มส่งให้เธอ

ปลายฟ้าเปิดดู เป็นกำหนดการอบรมพนักงานใหม่

"พรุ่งนี้ไปอบรม"

"แต่หนู..."

"นี่คือคำสั่ง"

"ค่ะ"

"ออกไปได้"

ปลายฟ้ารับซองเอกสารแล้วเดินออกจากห้องเธอไม่รู้เลยว่าทันทีที่ประตูปิดลงอคิณกลับวางปากกาลงช้า ๆ ก่อนหันไปมองกล่องยาประจำห้อง

จังหวะนั้นเอง...อคิณเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบกล่องพลาสเตอร์แผลออกมาถือไว้ในมือ สายตาคมเหลือบมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินกะเผลกออกไป

นิ้วมือกำกล่องพลาสเตอร์แน่นเขาเหมือนกำลังชั่งใจจะเรียก...

หรือจะปล่อยไปสุดท้าย อคิณถอนหายใจแผ่วเบาก่อนค่อย ๆ วางกล่องพลาสเตอร์กลับลงในลิ้นชัก แล้วปิดมันลงทั้งห้องกลับมาเงียบเหมือนเดิม

ซึ่งด้านใน...มีพลาสเตอร์แผลชุดใหม่ที่เขาเพิ่งให้เลขาซื้อมาเมื่อช่วงบ่ายแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้หยิบมันออกไปให้เธอได้แต่เก็บมันไว้เงียบ ๆ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา...

ปลายฟ้าเก็บของเสร็จเป็นคนสุดท้าย เมื่อเดินมาถึงลานจอดรถความเจ็บที่ส้นเท้าทำให้เธอเริ่มเดินไม่ไหวหญิงสาวสูดลมหายใจลึก

"อีกนิดเดียว..." เธอพึมพำให้กำลังใจตัวเอง แต่ทันทีที่ก้าวลงจากขอบทาง ข้อเท้ากลับพลิกเล็กน้อย

"ว้าย!" ร่างบางเสียหลักไปด้านหน้า ยังไม่ทันล้มถึงพื้นวงแขนแข็งแรงก็รับตัวเธอไว้ได้ทัน ปลายฟ้าเบิกตากว้าง

"พี่คิณ" อคิณขมวดคิ้วมองเธอ

"เดินแบบนี้คิดว่าจะถึงบ้านหรือ"

"หนู..."

ปลายฟ้าก้มหน้าลง "หนูไหวค่ะ"

"ไหว?" เขาก้มมองส้นเท้าที่ถลอกจนแดง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"ดื้อ" ยังไม่ทันที่ปลายฟ้าจะได้พูดอะไร อคิณก็ช้อนตัวเธอขึ้นทั้งร่าง

"พ...พี่คิณ!" หญิงสาวร้องด้วยความตกใจ มือทั้งสองรีบคว้าปกเสื้อสูทของเขาไว้โดยอัตโนมัติ

"หนูเดินเองได้ค่ะ!"

"เมื่อกี้ก็เห็นแล้ว" อคิณตอบเรียบ ๆ "เดินเองจนเกือบล้ม"

ปลายฟ้าหน้าแดงจัด

"แต่มีคนมอง..."

"ก็ให้มอง" เขาตัดบทสั้น ๆ ก่อนอุ้มเธอเดินตรงไปยังรถพนักงานที่กำลังทยอยกลับบ้านต่างหยุดมองด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครเคยเห็นท่านประธานที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชา อุ้มผู้หญิงคนไหนมาก่อนยิ่งคนนั้นเป็นเพียงเด็กฝึกงานยิ่งทำให้ทุกคนอึ้งจนพูดไม่ออก

อคิณเปิดประตูรถ วางปลายฟ้าลงบนเบาะอย่างระมัดระวังก่อนปิดประตูให้ เขาเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ ภายในรถเงียบเหมือนเคยปลายฟ้าก้มมองมือของตัวเอง หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด

ส่วนอคิณ...แม้ใบหน้าจะยังเรียบนิ่งแต่ภายในใจ เขากลับตำหนิตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่วินาทีที่เห็นเธอเดินกะเผลกเขาควรยื่นพลาสเตอร์ให้ตั้งแต่ตอนนั้น...

รถยนต์สีดำคันหรูค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่อคิณดับเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์เงียบลงทันทีภายในรถกลับตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ปลายฟ้านั่งกอดกระเป๋าไว้บนตัก สายตามองออกไปนอกกระจก ส่วนอคิณยังจับพวงมาลัยไว้เหมือนเดิมไม่มีใครพูดอะไร ราวกับต่างคนต่างรอให้อีกฝ่ายเป็นคนทำลายความเงียบนั้นก่อน ผ่านไปครู่หนึ่ง...ปลายฟ้าจึงสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนหันไปมองชายหนุ่ม

"ขอบคุณนะคะ..." อคิณละสายตาจากกระจกหน้ารถมามองเธอ

"ที่มาส่ง"

เขาพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย "อืม"