บทที่ 7 ค้างที่บ้าน

ตอนที่ 7.ค้างที่บ้าน

ปลายฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนเปิดประตูลงจากรถอากาศยามค่ำคืนเย็นสบาย ลมพัดเอื่อย ๆ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นหญิงสาวเดินอ้อมหน้ารถ กำลังจะมุ่งหน้าเข้าบ้าน

แต่แล้ว...เสียงประตูรถอีกฝั่งก็ดังขึ้น

ปัง...ปลายฟ้าหันกลับไปมองอย่างสงสัยอคิณก้าวลงจากรถ ก่อนกดล็อกรถด้วยรีโมตเธอกะพริบตาปริบ ๆ

"พี่คิณ..." ชายหนุ่มเงยหน้ามอง

"อะไร"

"พี่ไม่กลับคอนโดเหรอคะ" ปกติแล้วหลังเลิกงาน อคิณมักกลับไปพักที่คอนโดใกล้บริษัท เขาแทบไม่เคยมาค้างที่บ้านหลังนี้เลยอคิณเก็บกุญแจรถเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนตอบเรียบ ๆ

"ไม่คืนนี้...ค้างที่บ้าน" ปลายฟ้าชะงัก

"เอ๊ะ?"

"ขี้เกียจขับรถ" คำตอบสั้น ๆ ของเขา ทำให้เธอได้แต่พยักหน้า

"อ๋อ" แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อหญิงสาวหันกลับไปเดินเข้าบ้าน

ส่วนอคิณก็เดินตามมาเงียบ ๆ ประตูบ้านเปิดออกแสงไฟสีเหลืองนวลส่องต้อนรับทั้งสองคน

"กลับมาแล้วค่ะ" ปลายฟ้าส่งเสียงทักทันที

"อ้าว! กลับมากันแล้วเหรอลูก" เสียงของคุณหญิงอาภาดังมาจากห้องนั่งเล่น ทันทีที่เธอเห็นอคิณเดินเข้ามาด้วย ก็ถึงกับยิ้มกว้าง

"ตาคิณ! วันนี้ลมอะไรหอบเรากลับบ้าน"

อคิณยกมือไหว้ผู้ใหญ่ "สวัสดีครับคุณอา"

"ขี้เกียจขับรถกลับคอนโด" เขาตอบสั้น ๆ คุณหญิงอาภาหัวเราะ

"ดีเลย บ้านจะได้ไม่เงียบ เดี๋ยวอาให้แม่บ้านจัดห้องให้"

"ไม่ต้องครับ" อคิณตอบทันที

"ห้องเดิมก็ได้ยังสะอาดอยู่"

"งั้นก็ดี"

ปลายฟ้ายืนฟังอยู่เงียบ ๆ ก่อนยิ้มให้ผู้เป็นแม่

"หนูขึ้นห้องก่อนนะคะ"

"ไปสิลูก พักผ่อนเยอะ ๆ"

"ค่ะ" หญิงสาวยกมือไหว้ ก่อนเดินขึ้นบันไดอคิณเดินตามขึ้นมาในอีกไม่กี่ก้าว ทางเดินบนชั้นสองเงียบสงบห้องนอนของทั้งคู่ตั้งอยู่ปีกเดียวกันของบ้าน ห่างกันเพียงไม่กี่ห้องปลายฟ้าเดินนำอยู่ข้างหน้าส่วนอคิณเดินตามหลังด้วยระยะห่างพอสมควรเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง ปลายฟ้าหันไปยิ้มให้เขาตามมารยาท

"ฝันดีนะคะ...พี่คิณ" อคิณมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

"...อืม"

ปลายฟ้าเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป เสียงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา อคิณยังยืนอยู่ที่เดิม สายตาคมทอดมองประตูห้องนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องของตัวเองที่อยู่ถัดไป

โดยไม่รู้เลยว่า...เพียงแค่ได้กลับมาบ้านหลังเดียวกันอีกครั้งความทรงจำในวัยเด็กที่เขาพยายามเก็บซ่อนไว้กำลังจะค่อย ๆ หวนคืนมาอีกครั้ง...

ค่ำคืนนั้น...

หลังจากส่งปลายฟ้ากลับถึงห้องนอนของเธอ อคิณกลับเข้าห้องของตัวเองเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดแรก ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างหน้าต่าง สายตาทอดมองออกไปยังสวนหน้าบ้านที่มืดสนิทสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาเบา ๆ และทำให้ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน ค่อย ๆ หวนกลับมา..

"พี่คิณ! รอด้วย!" เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบดังลั่นทั่วสวน เด็กชายวัยสิบขวบหันกลับไปมอง ก่อนถอนหายใจ

"วิ่งช้า ๆ สิ เดี๋ยวก็ล้มอีก"

"ไม่ล้มหรอก!" ปลายฟ้าหัวเราะเสียงใส ก่อนรีบวิ่งตามมา

แต่เพียงไม่กี่ก้าว... ตุ้บ!

"โอ๊ย..." ร่างเล็กนั่งแหมะอยู่กับพื้น

อคิณรีบวิ่งย้อนกลับมา "เห็นไหม บอกแล้ว"

แม้ปากจะบ่น แต่มือกลับปัดดินออกจากหัวเข่าของเด็กหญิงอย่างเบามือ "เจ็บไหม"

ปลายฟ้าส่ายหน้า ก่อนยิ้มกว้าง "ไม่เจ็บ"

"โกหก" อคิณหยิบพลาสเตอร์ลายการ์ตูนจากกระเป๋ากางเกง

ค่อย ๆ แปะลงบนแผลให้

"เสร็จแล้ว"

เด็กหญิงก้มมองหัวเข่าตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มจนตาหยี

"พี่คิณใจดีที่สุดเลย"

อคิณยกมือดีดหน้าผากเธอเบา ๆ "จำไว้ครั้งหน้าห้ามวิ่ง"

"ค่าาา" ปลายฟ้ารับคำเสียงยาว แต่เพียงครู่เดียวก็หัวเราะแล้ววิ่งนำไปอีกครั้ง

"ปลายฟ้า !" อคิณส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มก่อนรีบวิ่งตามเด็กหญิงไป

"สองพี่น้องคู่นี้ ตัวติดกันตลอดเลยนะ"เสียงหัวเราะของผู้ใหญ่ดังขึ้น ทั้งสองครอบครัวนั่งรับประทานอาหารเย็นร่วมกันอย่างอบอุ่นปลายฟ้านั่งกินข้าวข้างอคิณ คอยตักผักที่ตัวเองไม่ชอบใส่จานของเขา

"พี่คิณกิน" อคิณมองกองผักตรงหน้าก่อนถอนหายใจ

"กินเอง"

"ไม่เอา"

"หนูไม่ชอบ"

ผู้ใหญ่ต่างหัวเราะกับภาพตรงหน้า "ตาคิณตามใจน้องทุกอย่างเลย"

"ก็มีน้องคนเดียว" คุณพ่อของอคิณยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนหันมองลูกชาย

"คิณ"

"ครับ"

"จำไว้นะปลายฟ้าเป็นน้องสาวลูกต้องดูแลน้องปกป้องน้องเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดให้น้อง"

อคิณพยักหน้า "ครับ"

คุณพ่อของเขาพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อย่าคิดอะไรเกินกว่านั้น เราเป็นครอบครัวเดียวกันเข้าใจไหม"

เด็กชายชะงักไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้าอีกครั้ง

"ครับ"

ผู้ใหญ่ไม่ได้คิดอะไรยังคงพูดคุยกันต่อแต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า...เด็กชายวัยสิบขวบหันไปมองเด็กหญิงที่กำลังหัวเราะอย่างไร้เดียงสาอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเงียบ ๆ

เวลาผ่านไปหลายปีอคิณอายุสิบหกส่วนปลายฟ้าอายุสิบเอ็ด

"พี่คิณ!" เด็กหญิงวิ่งเข้ามาหาเหมือนทุกวัน

"วันนี้โรงเรียนหยุด หนูไปดูหนังกับพี่นะ"

อคิณชะงักคำพูดของผู้ใหญ่ในวันนั้น ดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง

"ปลายฟ้าเป็นน้องสาว..."

"ห้ามคิดเกินกว่านั้น..."

"ต้องรักษาระยะเอาไว้..."

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจลึกก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ไม่ว่าง"

ปลายฟ้ายิ้มค้าง "งั้นพรุ่งนี้..."

"ก็ไม่ว่าง"

"แล้ว..."

"เลิกตามฉันสักที" ประโยคนั้นทำให้เด็กหญิงนิ่งไป

ดวงตากลมโตค่อย ๆ แดงขึ้น "พี่รำคาญหนูเหรอคะ ? "

อคิณกำมือแน่นทั้งที่อยากตอบว่า... "เปล่า"

แต่กลับพูดออกไปว่า "ใช่รำคาญ"

คำตอบนั้นเหมือนมีดเล่มเล็กที่กรีดหัวใจของเด็กหญิงปลายฟ้าก้มหน้า

"ขอโทษนะ..."

จากนั้นก็เดินจากไปช้า ๆ อคิณยืนมองแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นจนลับสายตาก่อนกำหมัดแน่น

"ขอโทษ..." เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ "ถ้าเธอเกลียดฉัน...มันคงดีกว่าวันหนึ่ง...เธอต้องเสียใจเพราะฉัน"

ตั้งแต่วันนั้นอคิณเริ่มสร้างกำแพงขึ้นทีละน้อยไม่ชวนคุยไม่ตามใจไม่ยิ้มให้ตอบเพียงคำสั้น ๆ และจงใจทำตัวเย็นชากับปลายฟ้าทุกครั้งที่เห็นเธอทำหน้าผิดหวังหัวใจของเขาก็เจ็บไม่ต่างกันแต่เขากลับเลือก...ที่จะเป็นคนร้ายในสายตาเธอดีกว่าเป็นคนที่วันหนึ่งอาจทำให้เธอรักทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์จะรักเธอ