บทที่ 123 จู่ๆ ก็มีความคิดบ้าคลั่งขึ้นมา

ญาณินพาเจนจิราขับรถออกไปแล้ว

ภาคินจึงยอมปล่อยมือจากวิชญะ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "เห็นแล้วนะ"

คำพูดนั้นกวนประสาทจนน่าโมโห

วิชญะกำหมัดแน่นทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ แต่ภาคินกลับยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน เขาปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาก่อนเอ่ยขึ้น

"ผมก็จะไปแล้วเหมือนกัน รถคุณน้ำมันหมด แถวนี้เรียกรถยากนะ จ...