บทที่ 140 เขากลัวว่าถ้ามองอีกครั้ง เขาจะตัดใจไม่ได้

ประโยคสุดท้ายนั้น ราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจของวิชญะจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

กลับไปไม่ได้แล้วอย่างนั้นหรือ?

ไม่!

ต้องกลับไปได้สิ

ต้องกลับไปได้...

ความผูกพันนับสิบปีของพวกเขาเชียวนะ

จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะย้อนคืนวันเหล่านั้นกลับมาไม่ได้?

ทว่าเมื่อเขาทิ้งตัวลงพิงพนักโซฟาและหลับตาลง เสียงของภูมิพัฒน์เมื่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ