บทที่ 156 คุณอยากให้เขาจำฉันไปทั้งชีวิตเลยหรือไง

เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่กลับพบว่ามือและเท้าของตัวเองถูกพันธนาการด้วยเทปกาวจนแน่นหนา ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเอง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะก็แว่วเข้ามา

ร่างเล็กบอบบางก้าวมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ทอดสายตามองลงมาอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า

เจนจิรามองเห็นใบหน้านั้นไม่ชัดน...