บทที่ 9 ตาบอดเหมือนหมา

วิชญะรู้สึกตะหงิดใจเล็กน้อย แต่เมื่อสบเข้ากับรอยยิ้มอันสดใสของเธอ เขาก็พูดไม่ออกว่าความผิดปกตินั้นคืออะไรกันแน่

ช่างเถอะ เธอไม่โกรธแล้วก็พอ

"นี่คุณจะไปไหนหรือ?" เขาเอ่ยถามขึ้นลอยๆ

"ฉันนัดกับหยาดทิพย์และญาณินไว้ว่าจะไปเดินซื้อของค่ะ ฉันไปก่อนนะ"

"ไปเถอะ อยากได้อะไรก็ซื้อ ไม่ต้องประหยัดนะ"

เขากำชับด้วยความใจกว้าง

เจนจิราแสยะยิ้มเย็นชาอยู่ในใจ แน่นอนว่าเธอจะไม่ประหยัด ปีหนึ่งเธอหาเงินเข้ากระเป๋าเขาได้ตั้งเกือบร้อยล้านบาท เรื่องอะไรเธอจะต้องประหยัดเงินไว้ให้ผู้หญิงคนอื่นใช้ด้วย?

เธอขับรถออกจากบ้านเพื่อไปสมทบกับเพื่อนสนิททั้งสอง

แม้จะบอกว่าไปเดินซื้อของ แต่ความจริงแล้ววันนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น คือการไปสัมภาษณ์งานใหม่

เมื่อไปถึงคาเฟ่ที่นัดหมาย หยาดทิพย์และญาณินมารออยู่ก่อนแล้ว

ทั้งสองสั่งเครื่องดื่มเรียบร้อย นั่งหันหน้าเข้าหากันที่โต๊ะกลม สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือพลางสนทนากันอย่างออกรส

เจนจิราเดินเข้าไปนั่งลงตรงที่ว่างระหว่างเพื่อนทั้งสอง

หยาดทิพย์เลื่อนแก้วกาแฟแก้วหนึ่งมาตรงหน้าเธอ "ลาเต้ไม่หวาน"

"รู้ใจที่สุด"

เจนจิราเปิดฝาแก้วแล้วจิบกาแฟรสละมุน

เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอ เธอจึงถามขึ้นว่า "ดูอะไรกันอยู่? วันนี้มีข่าวเด็ดอะไรเหรอ?"

ญาณินยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเธอ "คณาธิป ลูกเขยบริษัทเปรี่ยมสุข ถูกคลับอยุธยาฟ้องแล้วแก"

เจนจิราชะงักไปชั่วครู่

คณาธิปถูกฟ้อง?

หรือจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืน?

เธอรีบรับโทรศัพท์จากมือญาณินมาดู พาดหัวข่าวเขียนตัวโตว่า: 【คณาธิป ลูกเขยบริษัทเปรี่ยมสุข พยายามข่มขืน ถูกคลับอยุธยายื่นฟ้องดำเนินคดี】

เนื้อหาข่าวมีไม่มากนัก ไม่ได้ระบุรายละเอียดของเหตุการณ์ และไม่ได้เปิดเผยชื่อของเจนจิรา มีเพียงการคาดเดาต่างๆ นานาของผู้เขียนข่าว

ญาณินและหยาดทิพย์ต่างไม่รู้ว่าตัวละครหลักในข่าวนี้คือเจนจิรา จึงวิจารณ์กันอย่างเผ็ดร้อน

"ไอ้สารเลวเอ๊ย ได้ข่าวว่ามันใช้กฎหมู่ข่มเหงลูกค้าผู้หญิงมาหลายคนแล้ว ในที่สุดก็มีคนมาจัดการมันสักที" ญาณินสบถออกมา

หยาดทิพย์พยักหน้าเห็นด้วย "คนเลวมันก็น่ารังเกียจจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่ากันตามเนื้อผ้า เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในคลับ แถมไอ้เลวนั่นก็ทำไม่สำเร็จ ปกติแล้วทางคลับน่าจะปิดข่าวเพื่อรักษาชื่อเสียงตัวเองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงทำสวนทางแถมยังฟ้องลูกค้ากลับอีก?"

ญาณินแย้งขึ้น "ที่แกพูดถึงมันคลับทั่วไป แต่คลับอยุธยาเป็นคลับระดับท็อปในเครือบริษัทแก้วโรจน์นะแก บริษัทแก้วโรจน์คือตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ แถมยังยึดถือหลักมนุษยธรรมเป็นที่ตั้ง พวกเขาคงไม่ลดตัวลงไปทำเรื่องสกปรกปิดบังความผิดแบบคลับทั่วไปหรอก"

หยาดทิพย์ตั้งข้อสังเกต "ถ้าอย่างนั้น บริษัทแก้วโรจน์ก็น่าจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดสิ ทำไมถึงกั๊กไว้ ไม่พูดให้ชัดเจน ปล่อยให้คนอื่นเอาไปนินทาเสียๆ หายๆ ล่ะ?"

ญาณินส่ายหน้า "เรื่องนั้นใครจะไปรู้ล่ะ"

เจนจิรานั่งฟังเพื่อนคุยกัน พลางนึกขึ้นได้ว่า คลับอยุธยาเป็นกิจการในเครือบริษัทแก้วโรจน์

แม้เธอจะจำหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้แม่นยำ แต่เธอจำได้ดีว่าตอนที่เขาเดินเข้ามาหาเธอ ร่างกายของเขาแผ่รังสีแห่งอำนาจและความสูงส่งออกมาอย่างชัดเจน

หรือว่า... เขาจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทแก้วโรจน์?

เธอกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ญาณินหันมามองเธอพอดี

เมื่อเห็นชุดที่เธอใส่มา ญาณินก็เอื้อมมือมาจับเนื้อผ้าแล้วบ่นอย่างระอา "ฉันบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ใส่ชุดกระโปรงสวยๆ สไตล์ลำลองมา นี่แกใส่อะไรมาเนี่ย?"

เจนจิราแย้ง "นี่ก็ชุดลำลองที่สุดของฉันแล้วนะ อีกอย่างฉันจะไปสัมภาษณ์งาน แต่งแบบนี้ก็เรียบร้อยดีไม่ใช่เหรอ?"

ญาณินกลอกตาบน "ที่รักคะ ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตัดสินกันด้วยสายตานะ ยิ่งเราจะไปที่สนามกอล์ฟ ไม่ใช่ตึกสำนักงานบริษัทแก้วโรจน์"

ตำแหน่งงานที่บริษัทแก้วโรจน์เปิดรับสมัครช่วงนี้ไม่มีตำแหน่งไหนเหมาะกับเจนจิราเลย สำหรับความสามารถระดับเธอ มันเหมือนเอาช้างมาจับตั๊กแตน

แต่ญาณินได้ข่าวมาจาก 'คุณกร' เพื่อนสนิทของเธอว่า ภาคินกำลังต้องการเลขานุการส่วนตัวคนใหม่ และยังหาคนที่ถูกใจไม่ได้สักที

ประจวบเหมาะกับวันนี้ที่คุณกรนัดตีกอล์ฟกับภาคินพอดี

ญาณินจึงขอให้คุณกรช่วยเป็นพ่อสื่อแม่ชัก พาเจนจิราบุกไปที่สนามกอล์ฟในวันนี้

เธอหันมาถลึงตาใส่เจนจิราอย่างดุๆ "ฉันอุตส่าห์ใช้มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนแลกโอกาสนี้มาให้แกนะ อย่าทำให้พังเชียว เข้าใจไหม"

เจนจิรายิ้มรับอย่างใจเย็น "รับทราบค่ะคุณหนูญาณิน ฉันจะไม่ทำให้ 'มารยา' ของคุณต้องเสียเปล่าแน่นอน"

โชคดีที่พวกเธออยู่ในห้างสรรพสินค้า การหาซื้อชุดใหม่จึงไม่ใช่เรื่องยาก

จากนั้น เจนจิราก็ปล่อยให้เพื่อนสาวจัดการแปลงโฉมให้

สุดท้าย ญาณินก็เลือกชุดกอล์ฟสุดโฉบเฉี่ยวให้เธอ

เสื้อยืดแขนกุดสีขาว เนื้อผ้าแนบสนิทไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวที่คอดกิ่วและสมบูรณ์แบบ

ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นจีบรอบตัวสีเทาเข้ม อวดเรียวขาขาวผ่องที่ยาวสวยได้รูป

ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นหางม้าอย่างลวกๆ ลอดผ่านช่องด้านหลังของหมวกแก๊ปออกมา

ภาพรวมดูสดใส บริสุทธิ์ และสวยสะกดสายตาจนแทบหยุดหายใจ

ญาณินกระซิบกับหยาดทิพย์ว่า "ดูยายเจนของเราสิ นี่แหละราชินีพันหน้าตัวจริง จะลุคสาวติสต์ สาวทำงาน สาวมั่น หรือสาวน้อยบริสุทธิ์ นางก็เอาอยู่หมดทุกแนว

ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าวิชญะมันตาบอดหรือไง ยัยนาตาลีนั่นเทียบยายเจนของเราไม่ได้สักนิด ไม่ว่าจะมองมุมไหน"

หยาดทิพย์ส่งสัญญาณให้เบาเสียงลง

แต่เจนจิราก็ได้ยินเต็มสองหู

ทว่าเธอทำเป็นไม่ได้ยิน

หลังจากชำระเงิน ทั้งสามคนก็เดินออกจากร้านเสื้อผ้า

หยาดทิพย์แยกตัวกลับไปทำงานที่สำนักงานกฎหมาย ส่วนญาณินและเจนจิราขับรถมุ่งหน้าไปยัง 'เดอะ รอยัล กรีน กอล์ฟ คลับ'

เจนจิราก้มมองชุดตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แกแน่ใจนะว่าฉันแต่งตัวแบบนี้ไม่มีปัญหา?"

ยิ่งมองเธอก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ

ญาณินขับรถไปพลาง ชำเลืองมองเรียวขาขาวเนียนน่าสัมผัสของเพื่อนพลาง "แค่ขาคู่นี้ของแก ฉันเห็นแล้วยังอิจฉาจะตายชัก ผู้ชายเห็นก็คงแทบอยากจะสยบแทบเท้า แกมั่นใจหน่อยสิยะ"

เจนจิราหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "ฉันไปสัมภาษณ์งานนะ ไม่ได้ไปยั่วยวนใคร"

ญาณินสวนกลับทันควัน "ภาคิน... คุณชายสามแห่งตระกูลดัง ผู้กุมบังเหียนบริษัทแก้วโรจน์ เขาคือเทพบุตรเดินดินชัดๆ ถ้าแกยั่วยวนเขาสำเร็จ ได้มีความรักหวานชื่นโรแมนติก มันจะไม่ดีตรงไหน?"

"หยุดเลย!" เจนจิราตอบแทบไม่ต้องคิด "ตอนนี้ฉันสนแต่เรื่องงาน เรื่องผู้ชาย... พักก่อน"

อีกอย่าง... มีความรักครั้งไหนบ้างที่เริ่มต้นแล้วไม่หวานชื่น?

หลังจากผ่านเรื่องราวกับวิชญะมา เจนจิรารู้สึกเหมือนตัวเองบรรลุทางธรรมเรื่องความรักไปแล้ว

คุยกันเพลินๆ รถก็แล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของคลับเฮาส์

ญาณินจอดรถเรียบร้อยแล้วเดินควงแขนเจนจิราเข้าไปด้านใน

สองสาวงาม คนหนึ่งสวยสง่าเย็นชา อีกคนสวยเฉี่ยวสดใส ดึงดูดสายตาของผู้ชายในบริเวณนั้นได้ทันที

พวกเธอเดินตรงไปยังจุดนัดพบ

และเมื่อเดินไปถึงกลางสนามกอล์ฟ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งร่างหนึ่ง ที่ยืนตระหง่านท้าแสงแดดอันเจิดจ้า...