บทที่ 88 ความจำที่จางหาย

“เพราะมันเป็นความจริง...” ภาพศิลป์เอ่ยพลางยิ้มจาง ๆ ก่อนที่ดวงตาจะหม่นลง “แต่...ฉันกลับทำตัวเหมือนคนที่ไม่เคยแคร์พี่เลย ฉันรู้ดีว่าพูดจาไม่ดี ชอบตำหนิพี่ ชอบบังคับพี่ให้ทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าดี...แต่มันไม่ใช่เพราะฉันไม่รักเธอนะฝัน” 

         น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย ขณะที่ความรู้สึกของเขาเอ่อล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ