บทที่ 5 2/2
“แต่เรื่องนี้ผ่านที่ประชุมไปแล้วนี่คะ แล้วไม่ใช่หน้าที่โดยตรงของฉันด้วย”
ถายุกรมองสบตากับสาวเจ้าที่กล้าเงยหน้ามองเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรก ดวงตาเธอไหวระริกแต่ดูลักษณะคงโมโหอยู่ไม่น้อย รอยยิ้มมุมปากจึงกดลึกขึ้นอีกหน่อย “ผมทราบว่าหนึ่งในเครื่องมือที่สั่งซื้อมีเครื่องมือที่คุณฉัตรใช้ประจำ สำคัญตรงมันเป็นของซึ่งจะถูกส่งไปยังตึกใหม่ที่กำลังก่อสร้าง และคุณพ่อของคุณฉัตรดูแลอยู่”
“คุณจะบอกว่าฉันกับคุณพ่อ” ริมฝีปากเม้มนิด ๆ “มีนอกมีในไม่ชอบมาพากลหรือคะ”
“เปล่าหรอกครับ” ทนายความหนุ่มยังยิ้มละไม “ก็แค่สอบถาม”
“ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่” สลิลฉัตรหน้าชา ยิ่งถายุกรยิ้มเธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีมากขึ้นเรื่อย ๆ “แต่ฉันกับคุณพ่อไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ เรารู้กันอยู่ว่านี่เป็นเงินบริจาคที่ผู้บริจาคต้องการช่วยเหลือคนเจ็บป่วยที่ไม่มีเงินพอกับค่ารักษาพยาบาล และถึงจะไม่ใช่เงินบริจาคฉันกับคุณพ่อก็ไม่มีทางจะหาเศษหาเลยจากเงินที่ไม่ใช่ของเราหรอกค่ะ” หญิงสาวเบือนหน้าหนีทอดถอนใจอย่างอัดอั้น ภาพของคืนวานก่อนที่เธอจะตัดสินใจไปแฮงก์เอ้าท์กับเพื่อน ๆ ลอยเข้ามาในหัว ดวงตาคู่สวยหม่นลงและกะพริบเพื่อกลั้นหยดน้ำตาไว้ไม่ให้เอ่อล้นออกมา
วินาทีที่อดุลย์รู้จากเธอว่าสรัชกำลังจะแต่งงาน และผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เธอ
‘นี่มันอะไรกัน! คุณรัชทำอย่างนี้ไม่ถูก คบอยู่กับลูกอยู่ดี ๆ แล้วไปทำผู้หญิงที่ไหนท้อง แล้วคุณหญิงก็ยังปล่อยให้ลูกชายทำแบบนี้เท่ากับหักหน้ากันชัด ๆ!’
‘คุณพ่อคะ ทั้งคุณรัช แล้วก็คุณแม่เขาไม่ผิดนะคะ เราก็แค่คุยกัน แต่เราไปกันไม่ได้ก็ต้องแยกกันเดิน’
แต่การแย้งของเธอ กลับทำให้ผู้เป็นพ่อยิ่งโมโหจนเธอเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ‘ไม่ได้! รู้ไหมฉันลงทุนไปเท่าไหร่กับโรงพยาบาลนี้ โดยเฉพาะกับแกยายฉัตร!’ นิ้วที่ชี้มาทำให้สลิลฉัตรยิ่งถอยหลังออกไปอีก ‘และฉันจะไม่ยอมเสียอะไรไปเปล่า ๆ แบบนี้ ฉันลงทุนไปแล้ว ฉันต้องได้คืนเป็นสิบเท่า!’
คำพูดของอดุลย์เชือดเชือนใจเธอไม่ต่างจากมีด
‘แกนี่มันไม่ได้อย่างใจเลยจริง ๆ!’
หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นข้าวของ ถายุกรเดาผิด สิ่งที่อดุลย์ตั้งใจก็คือใช้เธอเป็นบันไดไต่ไปหาเงินทองของตระกูลรัชชานนท์ต่างหาก!
ใคร ๆ ต่างก็พูดกันมาตลอดว่าชีวิตเธอเหมือนกับเจ้าหญิง แต่จะมีใครสักคนไหมที่รู้จริงว่ามันไม่ใช่ บ้านเธอใกล้ถังแตก เธอกลายเป็นเหมือนกับข้าวของชิ้นหนึ่งที่ตอนนี้ คนเป็นพ่อกำลังตีค่าเป็นตัวเงิน!
แล้วยังไงน่ะเหรอ ผลจากเรื่องนั้นก็โยงมาถึงเรื่องนี้ ที่มันผิดพลาดจนทำให้เธอไปนอนกับผู้ชายที่แทบจะไม่รู้จัก!
คุณหมอสาวหลับตาลงก่อนลืมขึ้นใหม่พร้อมถอนหายใจ เธอเบือนหน้ากลับมามองถายุกรอีกครั้ง
“ถ้าคุณต้องการเอกสารเพิ่มหรือเช็กสภาพอุปกรณ์ พรุ่งนี้ฉันจะเตรียมไว้ให้ค่ะ รวมถึงทีมหมอที่ลงความเห็นว่าเราสมควรที่จะต้องซื้อเจ้าเครื่องนั่นใหม่ด้วย หากว่าคุณต้องการพยานยืนยัน” หญิงสาวหลุบตาลงต่ำ ยามมีสติและถูกสายตาของคนที่ ‘อาจจะ’ รู้เรื่องภายในบ้านของเธออยู่บ้างจ้องมา มันทำให้รู้สึกอดสู ละอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ตลอดหลายปีถายุกรคงรู้อยู่บ้างว่าพ่อของเธอคาดหวังความสัมพันธ์ในรูปแบบใดระหว่างเธอกับสรัช ซึ่งตอนนี้มันไม่เป็นไปตามนั้น สลิลฉัตรไม่ชอบให้ใครมองเธออย่างสมเพชเวทนา “ถ้าคุณไม่มีอะไรฉันขอตัวนะคะ เดี๋ยวจะต้องไปดูคนไข้ต่อ”
“ครับ พรุ่งนี้ผมขอรบกวนคุณฉัตรด้วยแล้วกัน เป็นสักช่วงบ่ายตกลงไหมครับ”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวก้าวเลี่ยงจะเดินจากมา ทว่าก็ถูกยื้อไว้อีกครั้ง
“แต่จริง ๆ ผมมีอีกเรื่องที่อยากรบกวนเวลาคุณฉัตรเพิ่มสักห้านาที”
คุณหมอสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมถอนหายใจอย่างไม่ปิดบัง
“คุณฉัตรรู้บ้างไหมครับ ตอนนี้มีการปรับปรุงข้อกฎหมายใหม่หลายข้อที่น่าสนใจ”
“คุณคงลืมไปนะคะว่าฉันเป็นหมอ ไม่ใช่ทนาย”
ถายุกรยิ้มบาง มุมปากเห็นลักยิ้มจาง ๆ
“รู้ไว้ก็ไม่เสียหายนี่ครับ โดยเฉพาะกฎหมายข้อนี้คุณฉัตรน่าจะสนใจไว้บ้างนะ”
“ถ้าเกี่ยวกับการรักษาคนไข้นะคะ”
“ไม่เกี่ยวหรอกครับแต่คุณฉัตรอาจจำเป็นต้องรู้ว่ามีการย้ายมาตรา 276 ไปเป็นมาตรา 1(18)” คนฟังงงหนักมาก หากไม่ใช่ทนายความหรือไม่มีหนังสือประมวลกฎหมายตรงหน้า ขอเถอะไอ้มาตราต่าง ๆ นี่เธอจำไม่ได้ว่ามันหมายถึงอะไร! แต่ถายุกรก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพราะยังพูดต่อไป “โดยยกเลิกบทนิยามเดิมตามมาตรา 276 วรรคสอง และมาตรา 277 วรรคสอง”
สลิลฉัตรตาโต ยิ่งงงเข้าไปอีก เพราะไม่รู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร!
“อันหมายความว่า การกระทำเพื่อสนองความใคร่ของผู้กระทำ โดยการใช้อวัยวะเพศของผู้กระทำ ล่วงล้ำอวัยวะเพศ ทวารหนักหรือช่องปากของผู้อื่น” มือใหญ่แข็งแรงคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของสลิลฉัตรอย่างนุ่มนวล “ถือว่าเป็นการข่มขืน แต่การใช้วัตถุอื่นใดกับอวัยะเพศของผู้อื่นไม่ถือว่าเป็นการข่มขืน แต่เป็นการอนาจารที่มีโทษเท่าข่มขืนกระทำชำเรา”
สลิลฉัตรอึ้งไปนานทีเดียวก่อนจะหาเสียงเจอ “ห้ะ!”
เขากล่าวหาว่าเธอ ‘ข่มขืน’ เขาเนี่ยนะ!!
“เมื่อคืน” ถายุกรหน้าสลด “ผมตั้งใจจะช่วยคุณด้วยความบริสุทธิ์ใจหลังจากเจอคุณกำลังจะถูกพาไปโดยผู้ชายแปลกหน้า” เขาถอนหายใจ “แต่ไม่คิดว่าคุณจะทำแบบนั้นกับผม”
“ฮ้า!”
สลิลฉัตรร้องเสียงหลง ตาเบิกโตเพราะคิดไม่ถึง หากทนายความหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนใช้มือข้างที่ว่างหยิบบัตรประชาชนของเธอที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตขึ้นมา ‘อวด’
