บทที่ 62 62

62

หวังสิ่งใดได้สมอารมณ์คิด

สำราญจิตชิดชื่นระรื่นหาย

เหมือนไม้ดอกออกช่อชูอยู่รอบกาย

มากเรียงรายโชคทรัพย์นับเนืองนอง

ทั้งเภทภัยไม่มีลี้หนี้สิน

สมถวิลสุขใจไม่หม่นหมอง

คดีความย่อมชนะดังใจปอง

โรคภัยผองล่องหายสบายพลัน

ครั้นถึงท่อนสุดท้าย อิงลดาเงยหน้าขึ้นมองอาสาวแวบหนึ่งแล้วอมยิ้ม ก่อนจะอ่านต่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ