บทที่ 10 ท้าทาย
พรึ่บ!
สมุดบัญชีถูกปิดด้วยมือหนาเป็นอันว่าวันนี้ทุกอย่างได้จบลงแล้วโดยเฉพาะเรื่องงานในคลับผมเตรียมตัวใส่แจ็คเก็ตยีนสีซีดขาดๆ ทับเสื้อยืดสีขาวก่อนเดินออกจากห้องตรงไปสั่งงานลูกน้องอีกแป๊บเดียว
สายตาสีน้ำตาลมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคลับดุจสายตาของพญาเหยี่ยวเมื่อเป็นที่พอใจแล้วก็เบี่ยงตัวออกทางด้านหลัง มือใหญ่ควงกุญแจรถชูขึ้นหมุนไปเรื่อยๆ พร้อมกับการผิวปากเป็นเสียงอย่างอารมณ์ดี วันนี้เป็นวันที่...
“เหี้ย!”
เสียงทุ้มสบถออกมาสะท้อนดังทั่วลานจอดรถจากที่สายตาอ่อนโยนกลายเป็นแข็งกระด้างขึ้นมาทันใด อีกทั้งยังจับจ้องไปที่ล้อรถของตัวเองแทบไม่กระพริบ ล้อรถที่แบนราบเรียบไปกับพื้นมันไม่ใช่แค่ล้อเดียวนะ
มันแบนทั้งสองล้อ!
ไอ้สัสเร็น ไอ้สัสคินมันเล่นลูกรักผมแล้ว!
เท้าใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้กับรถฮาร์เล่ย์สีดำที่บอกได้เลยว่าเป็นลูกรักของผมมากกว่ารถสปอร์ตที่ถูกจอดทิ้งไว้ข้างกัน ส่วนมากการใช้ฮาร์เลย์จะเป็นที่ชื่นชอบสำหรับผมมากกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า มันไม่ยุ่งยากอีกทั้งยังสะดวกรวดเร็วในความคิดของผม
~ค่าพนันนะเพื่อนรัก อิอิคิคิ~
“อิอิคิคิพ่องมึงสิ!”
โน้ตสีเหลืองเด่นถูกติดไว้ที่รถประจักษ์แก่สายตาของผมจนฝ่ามือต้องรีบจัดการขย้ำทิ้งทันทีราวกับมันเป็นของร้อน ผมค่อยๆ นั่งลงยองๆ ข้างกับลูกรักของตัวเอง
“โถ่ลูกพ่อ...”
เรียกว่าเป็นการไว้อาลัยมากกว่า ขึ้นชื่อว่าของรักอะไรๆ ที่ขึ้นชื่อนี้ความหวง ความห่วงและความรู้สึกต่างๆ มันก็แสดงออกมาได้ทั้งนั้น
“องุ่นลูกรัก...”
ปึก!
มือใหญ่ที่กำลังจะเข้าไปสัมผัสลูกของตัวเองอีกสักครั้งนั้นต้องค้างกลางอากาศชะงักค้างอยู่แบบนั้น
“เฮ้ย! เหี้ยอะไรอีกวะ!”
เสียงทุ้มดังขึ้นกว่าเก่าแต่มันก็แค่ลมปากต่างจากการกระทำมากในเมื่อมือใหญ่แกร่งรีบตวัดไขว่ไปทางด้านหลังเพื่อจับรับร่างเล็กที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนหลังเขาเต็มๆ เรียกได้ว่าไม่ออมแรงมากกว่า มีเท่าไหร่ใส่ลงมาเลยแบบนี้ ใบหน้าของผมแทบชนกับองุ่นถ้าตั้งตัวไม่ทันมีหวังได้ทำหน้าใหม่แน่
แม่ง! อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้วะ
“ไปเลยคะพี่คืนนี้หนูพร้อมแล้ว....อึก”
แขนเล็กเริ่มขยับกอดลูบคลำลำคอของผมยิ่งกว่าหนวดของปลาหมึกเสียอีก กลิ่นของเหล้าฉุนออกมาจากคนบนหลังของผมนั้นก็เริ่มส่งมาเรื่อยๆ ตลอดเวลา มันโคตรเหม็นที่สุดแล้วทำไมสาวๆ ที่ผมควงออกไปจากคลับเพื่อไปต่อนั้นทำไมถึงไม่บ่นสักคำ
หรือเพราะเงิน?
เหลือเชื่อเลยจริงๆ ว่าจะทนได้
ความซวยที่เกิดขึ้นยังมีความซวยอันซ้ำซ้อนก่อขึ้นอีกจากระดับหนึ่งมาถึงระดับหนึ่งแล้วเหมือนการเล่นเกมเลยวะที่ต้องการเคลื่อนเวลขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ความชวนคลื่นไส้อาเจียนเริ่มก่อตัวขึ้นกับร่างกายของตัวเองแล้วแม่คุณที่อยู่บนหลังก็ดิ้นไปมาโดยไม่กลัวตก
มันจะอะไรกันนักหนาวะวันนี้!
“อือ...พี่หนูบอกพร้อมแล้วงาย....”
การมีผู้หญิงมาถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้แล้วความจริงมันโคตรดีที่สุดเลยก็ว่าได้ถ้าไม่มาในสถานการณ์ที่ผมกำลังหัวเสียอยู่แบบนี้ ผมลุกขึ้นก่อนออกแรงตวัดผู้หญิงคนดังกล่าวเข้ามาในอ้อมกอด
“นี่เธอ!”
การเผชิญหน้าแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่าจะเป็นคนเดียวกับยัยขี้เมาคนนั้น! สิ่งที่แตกต่างกันก็มีเพียงใบหน้าที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางแดงขึ้นกว่าเดิมโดยเฉพาะแก้มทั้งสองข้าง การทรงตัวแทบยืนไม่ได้เลยแต่ยังขี้อ่อยมากขึ้นเป็นเท่าตัว
“เธอหนาย....” เสียงหวานลากยาวจากนั้นก็ชี้นิ้วมือเข้าหาตัวเอง “นี่ๆ นี่วิตตาต่างหาก”
“…”
“พี่หนูพร้อมแล้ว...”
“เออดี! กูจะพร้อมแล้วอารมณ์จะดีกว่านี้ถ้าไม่โดนไอ้พวกนั้นปล่อยยางแบนขนาดนี้” แต่รอยยิ้มหลังจากที่พูดประโยคนี้ออกมามันกลับตรงกันข้าม “แน่ใจว่าให้สนอง?”
