บทที่ 12 คำขอโทษของเธอ

มันจะเกิดอะไรขึ้นไปไม่ได้นอกจากฉัน...เสียตัว!

“วิตตานี้เธอ...”

ครั้งแรกในชีวิตที่ฉันพูดไม่ออกเลยแม้สักพยางค์เดียวก็เปล่งไม่ออกจากปากของตัวเอง มันตื้นตันไปหมดทั้งร่างกายและจิตใจ น้ำใสๆ ก็ค่อยไหลรินออกจากหางตาเป็นสาย

เสียใจเป็นสิ่งที่ฉันคิดได้ตอนนี้เวลานี้ เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ฉันก็ไม่สามา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ