บทที่ 73 รับฝาก

แกร๊ก!

พูดไม่ทันขาดคำเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ผมรีบลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนมุ่งเดินไปหาวิตตาที่ค่อยๆ เดินตรงมาหาผมเหมือนกัน ลักษณะท่าทางก็เป็นทำตอบได้อย่างดีละมั้ง แต่ยังไงก็ต้องถามให้มันรู้ๆ กันไปเลยจะดีกว่า

“เป็นไงบ้าง?”

“เอ่อ...”

“ทำไม เป็นอะไรไม่พูดอะ?”

ท่าทางงงๆ ตึงๆ ของวิตตายิ่งทำให้งงไปใ...