บทที่ 75 ไม่ใช่เพื่อนเล่น

โทรศัพท์หรูถูกวางไว้บนโต๊ะทั้งๆ ที่ยังมีเสียงเกมเปิดดังอยู่เรื่อย ๆ ไม่หยุด จากนั้นเจ้าของมันก็ลุกขึ้นเต็มความสูงอีกครั้งก่อนค่อยนั่งยองๆ ลงตรงหน้าคนเมาเหมือนหมา ไม่นานนักมือใหญ่ก็จัดการกระชากคอเสื้อขึ้นเพื่อจุดประสงค์อยากให้มันสบตา

“กูเพื่อนมึงเหรอ?”

ผมยักคิ้วให้ไอ้เตวิช น่าสงสารที่มันพยายามลื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ