บทที่ 81 เหมือนโดนห่วง

คำพูดอันแสนราบเรียบเอ่ยเป็นประโยคที่สอง จากนั้นยูก็นั่งลงบนโซฟาตัวเล็กที่ตั้งไว้ตรงข้ามกับเตียงนอน ฉันอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเลยทุกคน ไม่คิดว่าหมอนี่จะหน้าหนาขนาดนี้

“ใส่ไปแล้วพึ่งมาขอเนี่ยนะ”

“แล้วรบกวนยืมไม้แขวนเสื้อด้วย สักสองอันก็ได้จะตากเสื้อตรงระเบียงหน่อย ฝนไม่สาดนิตรงนั้น”

“นี่! นายฟังฉันไห...