บทที่ 92 ช่วยห่วงเขาหน่อย

กรี๊ด...

“ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ไอ้คนขับรถกระจอกๆ”

“ยูหยุดได้แล้ว”

เสียงนุ่มห้ามผมพร้อมกระชากแขนเพื่อที่จะให้เลี่ยงเดินออกไปแต่ไม่แน่ นิสัยผมมันไม่ใช่คนยอมใครยิ่งโดนดูถูกแบบนี้ก็บอกเลยว่าไม่มีทางยอม ก็ให้มันแตกหักไปเลยในครั้งนี้

น่าเบื่อจนเกินทน

“ก็ยังดีกว่าผู้ใหญ่ไม่มีสมองวัน ๆ เอาแต่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ