บทที่ 4 CHAPTER 3 ห้าพันสำหรับนอนกอด
CHAPTER 3 ห้าพันสำหรับนอนกอด
ราชาเปิดประตูห้องขมวดคิ้วมองไอ้สองคนที่ยืนก้มหน้ายิ้มด้วยความรู้สึกแปลกใจ
"อะไรของพวกมึง ? คนเมื่อคืนใครวะ กูไม่ได้จ่ายเงิน" ราชาพูดอย่างหัวเสียที่ผ่านมาไม่เคยมีใครไม่รับเงินจากเขาสักคน เธอนับเป็นคนแรกเลยที่ไม่เรียกร้อง
"ผมต้องถามนายมากกว่า ว่านายไปหิ้วมาจากไหน ผมไปหาเด็กมาให้แต่เห็นนายนอนซุกอยู่ก่อนแล้วเลยให้เด็กกลับไปก่อนครับ" มีนพูดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินตามหลังผู้เป็นนายจนกระทั่งขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งในรถ
"ไปส่งกู แล้วมึงไปดูดิเป็นใคร เอาเงินไปให้ด้วยเดี๋ยวมาเรียกร้องทีหลังกูรำคาญ" ราชาพูดตัดจบไปเพียงแค่นั้นเพื่อไม่ให้ยืดเยื้อ
คอนโด
ราชายืนนวดขมับตัวเองในลิฟต์จนกระทั่งถึงชั้นของตัวเอง เขาหอบสังขารมานอนบนโซฟาเพราะไม่อยากกลับเข้าห้อง
ไม่นานนักไอ้สองคนก็โผล่หัวมาส่งข่าว..
"นายครับผมรู้แล้ว"
"ว่า ?"
"ผู้ช่วยเลขาคุณแอนนาครับ เป็นนักศึกษาฝึกงาน"
"บริษัทกู ?"
"ก็บริษัทนายน่ะสิครับ หรือคุณแอนนารับงานซ้อน" มีนตอบกลับนายอย่างกวน ๆ ดูนายตอนนี้เสียอาการไปมากหรือเป็นเพราะแอลกอฮอล์สองขวดนั้นที่ทำปฏิกิริยาต่อสมองของผู้เป็นนาย
"จ่ายเงินหรือยัง ? รับมาตอนไหนกูไม่เห็นรู้เรื่องเลย"
"เดือนนี้นายเข้าบริษัทนี้แค่สองครั้งเองนะครับ" มีนตอบกลับหน้าตาเฉยทำผู้เป็นนายหันมาขมวดคิ้วมอง คว้าหมอนข้างกายเขวี้ยงใส่
"ดีนะไม่ได้เอา.."
"หรอครับ แต่ตอนผมเข้าไปเห็นนายซุกคอล้วงเสื้อน้องเขาอยู่นะครับ กกแน่นเลย"
"มึงเห็นขนาดนี้เลย ?"
"ครับ ผมจะเข้าไปเรียกนายแต่.." มีนทำนิ้วชี้จิ้มเข้าหากัน ก่อนจะร้องโอ๊ยเสียงดังเพราะนายคว้าหมอนนับสิบเขวี้ยงใส่เขาไม่ยั้ง
"ไสหัวไปไกล ๆ กูปวดหัว!" ราชาหันไปแหวใส่ลูกน้องคนสนิทไม่ดังมากก่อนจะหยัดกายยืนขึ้นเดินตรงไปยังห้องนอน
"นายครับ ผู้หญิงคนนั้นชื่อ มิรา อายุ 22 ปีครับเพิ่งเข้ามาฝึกงานเป็นผู้ช่วยเลขาเมื่อไม่นานมานี้"
"แล้ว ?"
"อีกอย่างที่ผมอยากบอกคือ ตอนเธอวิ่งหนีไปตัวหอมมากครับ!" นัดเอ่ยรายงานให้นายได้รู้จักชื่อและหน้าที่ความรับผิดชอบของหญิงสาว ไม่วายแซวตามประสาผู้ชาย
"พวกมึงไปพ้น ๆ หน้ากูเลย!" ราชาหันไปคว้าแก้วแจกันดอกไม้ปลอมด้านข้างเขวี้ยงใส่ไอ้นัด มันร้องโอดโอยทั้งที่รับทัน ทำเขาส่ายหน้า เอือมระอาให้แก่ความขี้เล่นทุกเวลาของมันทั้งสองคน
หลายวันต่อมา..
บริษัท
วันนี้เขามีนัดเข้ามาเซ็นเอกสารสำคัญและพูดคุยกับนักลงทุนรายใหม่ที่อยากเข้ามามีส่วนร่วมในบริษัท ทำให้เห็นหญิงสาวในชุดนักศึกษาวันนั้นเต็ม ๆ
"คุณแอนช่วยเรียกผู้ช่วยคุณไปชงกาแฟให้ผมหน่อย"
"ได้ค่ะ"
ก๊อก ก๊อก!
"ขออนุญาตเปิดประตูเข้าไปนะคะ" เสียงใสดังขึ้นจากด้านนอกถือแก้วกาแฟมาวางตรงหน้าผู้ชายรูปร่างหน้าดีที่เธอเผลอไปนอนร่วมเตียงด้วยในคืนงานเลี้ยงอย่างเกร็ง ๆ
"มิรา.."
"คะ ?" ร่างเล็กที่หมุนตัวกลับหันมาสบตาคุณราชาที่นั่งมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา พลางคลี่ยิ้มเจือจางเพื่อไม่ให้รู้สึกเกร็งต่อสถานการณ์ตรงหน้ามากจนเกินไป
"ห้าพัน สำหรับนอนกอด แต่ถ้าเธอบอกได้ว่าฉันทำอะไรไปบ้างจะจ่ายเพิ่ม ไม่อยากให้เสียเวลาฟรี" เขาวางเงินลงบนโต๊ะส่งสายตาให้เธอรับมันไป มิรามีท่าทียึกยักเมื่อเห็นเขาขมวดคิ้วเธอจึงรีบคว้าเงินไปกำไว้แทนการตอบโต้
"มาฝึกงานนานไหม ?"
"ม..ไม่กี่เดือนค่ะ"
"ไม่กี่เดือนคือฉันต้องเซ็นผ่านงานเธอถึงจะจบ ?"
"ค่ะ แต่ก็ไม่ถึงปี" มิราก้มหน้าตอบกลับเสียงประหม่า ไม่กล้าเงยหน้าสบตาเพราะสายตาคนตรงหน้าดูน่าเกรงขามมากกว่าจะสบตา
"มานี่!" ราชาตบที่หน้าขาตัวเองเรียกมิราให้เดินมานั่งบนตัก เขาอยากพิสูจน์อีกครั้งว่ากลิ่นหอมนั้นมันเป็นของเธอจริง ๆ ไม่ใช่กลิ่นของโรงแรมอย่างที่คิด
ร่างเล็กเดินมาหยุดตรงหน้ากุมมือแน่น ทำเขาขมวดคิ้วมอง เขาสั่งให้นั่งตักไม่ใช่ยืนกุมมือก้มหน้าแบบนี้..
"หันหลัง"
"คะ ?"
"หัน หลัง!" ออกคำสั่งเสียงเข้มให้มิราทำตามคำสั่ง หญิงสาวรีบหันหลังในทันที เขาจึงคว้าเอวเล็กให้ล้มลงมานั่งบนตักสูดดมกลิ่มหอมจากไหล่มนแผ่นหลังหอมกรุ่น
มันคือกลิ่นหอมแบบวันนั้น..หอมเหมือนอย่างที่ลูกน้องเขาพูดไว้ไม่มีผิด กลิ่นแบบนี้ทำเสือตัวใหญ่หวาดหวั่นไม่เป็นตัวของตัวเองพลันคิดว่าถ้าได้เชยชมสักครั้งคงรู้สึกดีไม่น้อย
มิรานั่งตัวสั่นเกร็งมองแขนที่โอบรอบเอวสลับหลับตาปี๋ให้ผู้ชายคนนี้ลวนลามเธออีกครั้ง แม้จะไม่ได้มากเหมือนคืนก่อนแต่ก็ทำให้เธอรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย
"เท่าไหร่ ?" ราชาเอ่ยเสียงแหบพร่าถามร่างเล็กบนตัก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากลิ่นนี้มันยั่วยวนทำให้เขาอยากลิ้มลอง อยากสัมผัสใกล้ชิดโดยไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์
"คะ..ถ..ถามถึงอะไรคะ ?" มิราตอบเสียงสั่นเครือหวาดกลัวการกระทำของคนด้านหลังที่ไม่รู้ว่าตอนนี้แสดงสีหน้ายังไง
"นอนกับฉัน เท่าไหร่ ?"
"..ม..ไม่ได้ขายค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ" มิราดันตัวเองออกจากตักตรงไปยังประตูห้องทำงานและรีบสาวเท้าไปขังตัวเองในห้องน้ำ ถอนหายใจอย่างโล่งใจ.. 'ขวัญอ๊ยขวัญมา'
