บทที่ 31 31 เจ็บแล้วจำ

31 เจ็บแล้วจำ

“ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!!” พิมพ์ลดาก้าวออกมาจากมุมมืด

หญิงสาวใบหน้าซีดเซียว มีรอยแดงเต็มเนื้อตัว ยืนมองร่างสูงทั้งน้ำตา หัวอกหัวใจเจ็บปวดรวดร้าวเกินจะบรรยาย ที่ผ่านมาเธอไปหน้ามืดตามัวหลงรักผู้ชายเลวๆแบบนี้ได้ยังไง

คิ้วคมของอัคคีกระตุกเมื่อเห็นหน้าของผู้หญิงที่เขาตามหา ไล่มองพิมพ์...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ