บทที่ 42 42 บัญชีแค้น

42 บัญชีแค้น

“อัคคี...”

“สวัสดีครับคุณเกรียงไกร” อัคคีเอ่ยทักทายพร้อมกับก้มศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยเหมือนเป็นการเคารพ ก่อนจะระบายยิ้มออกมา แต่มันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสะใจ

สถาพของมันในตอนนี้ แทบไม่ต่างอะไรจากพ่อกับแม่ของเขาเลย ยิ่งมันทรมานมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสะใจมากเท่านั้น!

“กะ...แกมาทำไม ออกไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ