บทที่ 81 ข่าวดี

“นี่! อย่าทำเป็นคนขี้สงสัยไปนัก กะแค่ใบไม้ติดเสื้อคงเป็นตอนที่ฉันไปยืนตากลมใต้ต้นไม้นั่นแหละไม่ทันรู้ตัวหรอกว่าใบของมันร่วงลงมาเกาะหลัง จะนอนละ เลิกซักไซ้เป็นแม่แก่เสียที”

แล้วก็เปิดปากหาวยาวเหยียดประกอบ

พริ้มผู้มีความเกรงใจผู้คนทุกคนไม่กล้าพูดอะไรอีก ทั้งที่ใจไม่ค่อยจะเชื่อนักในคำแก้ตัวที่ฟังทะแม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ