บทที่ 9 เสียน้ำตา

“นี่! ปล่อยฉันนะ”

เสียงที่พยายามจะแหวเข้าใส่เมื่อออกคำสั่งฟังไร้น้ำหนักแม้กับหูตัวเอง

“ผมไม่คิดว่าวิจะอยากให้ปล่อยจริงๆหรอก ใช่มั้ย”

เสียงมีกังวานห้าวทุ้มคลอเคลียริมใบหูบอบบางเมื่อกระซิบคำพูดฟังสนิทสนม

แขนล่ำสั่นสอดโอบจากด้านข้างช้อนเข้าใต้อกอวบ กายกำยำแทบจะปกคลุมร่างเล็กกว่า

ร่างแนบชิดทำให้หญิงสาวร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ