บทที่ 114 คิดถึง

“หืมม..” เสียงห้าวครางในลำคอเบาๆ

“อืออ..” ร่างบางพลิกตัวหันกลับมาหาขาแล้วเกยขาเรียวบนต้นขาแกร่งทำให้ผ้าขนหนูเลิกขึ้นทำให้เจ้าทัพพ์น้อยแข็งขึงร้อนผ่าวดุนดันหน้าท้องแบนราบและชุดนอนของเธอก็ถูกมือหนากำจัดออกไปแล้วเขาก็ขยับตัวลงไปจนใบหน้าหล่อเครารกครึ้มอยู่ระดับเดียวกับก้อนเนื้อนุ่มจึงใช้ปลายลิ้นร้อนปัดผ...