บทที่ 2 Chapter 1 อาหารจานโปรด

Chapter 1

อาหารจานโปรด

ภายในห้องพักของคอนโดมิเนียมระดับกลางแห่งหนึ่ง ณ มุมโต๊ะทำงาน... ร่างอรชรของหญิงสาวกำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างคนหมดอาลัยตายอยาก และแม่คุณก็ตกอยู่ในท่วงท่านั้นมานานร่วมสามชั่วโมงเต็มแล้ว!

ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่สามารถปั่นผลงานของตัวเองต่อได้ดังใจหวัง ถามว่าทำไมน่ะเหรอ... ก็เพราะเวลานี้ในสมองของเธอมันมีแต่คำว่า ตัน ตัน แล้วก็ตันยังไงล่ะ!

เจ้าของเรือนร่างบางนามว่า ‘ดาริกา’ พึ่งเล่าเรียนจบปริญญาตรีมาได้เพียงหนึ่งปี ทว่ากลับยึดอาชีพเป็นนักเขียนนิยายแนวอีโรติก และโลดแล่นอยู่ในเส้นทางสายนี้มาตั้งแต่วัยเพียงสิบแปดปี เธอทำมันเรื่อยมาจนกระทั่งยึดเป็นอาชีพหลัก สร้างรายได้ประจำ ขี้หมูขี้หมาเลยก็หลายหมื่นบาท ส่วนเดือนไหนพีคจัด ๆ ผลงานแมสติดลมบน โกยเงินทะลุไปหลักแสนถึงหลายแสนเลยทีเดียว ยัยตัวดีสามารถผ่อนคอนโดไว้ซุกหัวนอน และซื้อรถเก๋งที่เอาไว้แค่ขับไปซื้อกับข้าวที่ตลาดได้ในขณะที่คนวัยเดียวกันกำลังเดินย่ำหางานทำอยู่

ผลงานนิยายสยิวเย่วของเธอโลดแล่นอยู่บนเว็บไซต์มาแล้วมากกว่าร้อยเรื่อง ดาริกาจัดเป็นคนประเภทมุ่งมั่นแรงกล้า หากได้จับงานชิ้นไหนแล้ว ก็จะนั่งจมปุกทำอยู่อย่างนั้นจนไม่ยอมลุกไปไหน มนุษย์อินโทรเวิร์ดผู้ใช้ชีวิตตัวคนเดียว พ่ออยู่ต่างประเทศ ส่วนแม่ก็แต่งงานมีครอบครัวใหม่

ดูเหมือนชีวิตจะขาดความอบอุ่น... แต่เปล่าเลย แม่สาวตาใสไม่เคยเก็บเรื่องเล็กน้อยพวกนั้นมาคิดให้รกสมอง เพราะตั้งแต่ชีวิตเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย เธอต้องปากกัดตีนถีบหาเลี้ยงตัว แล้วจะเอาเวลาไหนไปคิดเรื่องยิบย่อยพวกนั้น และสวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอนัก ส่งอาชีพที่เหมาะสมกับคนอิกนอร์โลกแบบเธอมาประเคนให้ นั่นจึงทำให้ดาริกาได้มายืนอยู่ตรงจุดนี้... 

ถ้าไม่นับว่ากำลังจะตกกระป๋องในเวลานี้ล่ะนะ!

ที่เล่ามาทั้งหมดดูเหมือนชีวิตจะอยู่ดีมีสุข... แต่อย่างที่บอกไปตอนต้น หญิงสาวกำลังเผชิญหน้ากับทางตัน เธอไม่ได้อัปเดตนิยายมานานเกินกว่าสามอาทิตย์แล้ว และวันนี้ก็จวนตัวขั้นสุด เพราะเหล่านักอ่านต่างลงมติเป็นเสียงเดียวกันว่า... นิยายของเธอเริ่มซ้ำซากจำเจ อ่านแล้วไม่เยี่ยวพุ่งเหมือนแต่ก่อน!

มันถึงเวลาที่เธอคิดว่าต้องออกไปหาประสบการณ์จริงเสียที... ทำไมนะหรือ? นั่นก็เพราะว่ายัยคนนี้ยัง ‘เวอร์จิ้น’ และไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องบนเตียงเลยแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต!

ใช่แล้ว... เธอแต่งนิยายดุเดือดเยี่ยวพุ่งประดุจกับว่ามีประสบการณ์โชกโชน แต่ความเป็นจริงมันช่างตรงกันข้ามชนิดลิบลับเลยก็ว่าได้!

ดาริกาใช้วิธีศึกษาเรื่องอย่างว่าผ่านเว็บไซต์สำหรับผู้ใหญ่ แล้วเค้นจินตนาการถ่ายทอดเรื่องราวร้อนแรงออกมาประดุจช่ำชองสนามรัก โชคดีที่เป็นคนมีจินตนาการสูงและความมุ่งมั่นเป็นเลิศ ผลงานถึงได้ออกมาปังปุริเย่ แต่มาบัดนี้ เธอเริ่มทนแรงดราม่าจากแฟนคลับไม่ไหว...

"เอาวะ เป็นไงเป็นกัน! ไปหาผู้ชายมาเทสต์สักคน จบงานแยกย้ายกัน ไม่มีพันธะ ไม่เอาใจไปลงเล่น!"

ถึงจะพูดไปแบบนั้นก็เถอะ... แต่ยัยตัวแม่ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไปเริ่มต้นหาผัวที่ไหนดี! TT

"เฮ้ย! ลืมยัยนั่นไปได้ยังไงกันนะ!"

พลันคิดได้ดังนั้น... มือเรียวสวยก็รีบเอื้อมไปคว้าสมาร์ตโฟนคู่ใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพื่อโทรหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิต! เชื่อหรือไม่ว่า... คนอย่างเธอมีเพื่อนคบหาอยู่แค่คนเดียวจริง ๆ นั่นก็เพราะว่าวัน ๆ แม่คุณใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบสองชั่วโมงจมปุกอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เวลาจะผละออกจากหน้าจอก็มีแค่ตอนลุกไปหาอะไรใส่ท้อง บางทีไม่อาบน้ำติดกันสามวันสามคืนก็ยังมี!

ใช่แล้ว... ฟังไม่ผิดหรอก! ‘ดาริกา’ นักเขียนนิยายอีโรติกตัวแม่ แท้จริงแล้วเป็นคนสกปรกโสโครกอย่างไม่ต้องสงสัย!

แม้กระทั่งห้องหับพักอาศัยก็ไม่เคยคิดจะปัดกวาดเช็ดถู จะมีก็แค่แม่บ้านที่จ้างมาทำความสะอาดให้อาทิตย์ละครั้ง ส่วนจานชามกินเสร็จเธอก็ตั้งทิ้งไว้อย่างนั้น... โดยมีรูมเมทสุดฮอตคอยอยู่เป็นเพื่อน ซึ่งก็คือ ‘ไอ้ปีเตอร์’ แมลงสาบตัวร้ายนั่นเอง!

กลับมาที่เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเธอ... ยัยเพื่อนสาวคนนี้มีนามว่า ‘พริ้ง’ หล่อนมีนิสัยและไลฟ์สไตล์ต่างกับดาริกาแบบสุดขั้ว! รายนั้นน่ะเรียกได้ว่ากินผู้ชายแทนข้าวเลยก็ว่าได้ ยัยพริ้งมีใบหน้าเรียวสวย แถมยังแต่งตัวจัดจ้านผิดกับดาริกาโดยสิ้นเชิง...

อ๊ะ ๆ! แต่ประทานโทษนะ... พวกคุณกำลังคิดว่ายัยตัวแม่ของเราเป็นคนขี้เหร่ใช่ไหมล่ะ?

โน โน! ผิดถนัดเลยจ้า! เพราะตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยถูกทาบทามให้ลงประกวดเป็นดาวคณะเลยด้วยซ้ำ! แต่ด้วยความอิกนอร์โลกขั้นสุดนั่นแหละ ทำให้ดาริกาบอกปัดปฏิเสธไปอย่างไม่แยแส

เรื่องรูปร่างทรวดทรงนั้นเรียกได้ว่าเพอร์เฟกต์ไม่เป็นสองรองใคร... หน้าอกหน้าใจแม่คุณให้มาใหญ่โตเกินตัว แถมยังใหญ่อลังการกว่ายัยพริ้งที่ยอมเสียเงินไปเสริมเต้ามาเสียอีก!

ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร บวกกับเรือนร่างบอบบางและเค้าโครงหน้าตาคาวาอี้สุด ๆ เพราะเธอเป็น ‘ลูกครึ่งญี่ปุ่น’ ทว่าเรื่องเชื้อสายครึ่ง ๆ กลาง ๆ นี้เธอไม่เคยบอกใคร เพราะไม่มีใครรู้จักพ่อของเธอเลยนั่นเอง... 

แต่สิ่งที่แตกต่างกับยัยพริ้งที่ว่ามาก่อนหน้า ก็คือระดับความร่านนี่แหละ!

"พูดถึงก็โทรหามันเลยดีกว่า..." ปากบางพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกดสายโทรออกทันที

(เสียงสัญญาณดังกวนใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปลายสายจะกดรับด้วยน้ำเสียงยานคาง)

"ฮัลลลลโหลลลล! ดาริก้าาาาาเพื่อนรัก! ผีตัวไหนสิงมึงให้โทรมาหากูได้วะเนี่ย!"

"พริ้ง... มึงเมาอีกแล้วเหรอ?" ดาริกากรอกเสียงใส่สาย

"นิดหน่อยอ่ะมึ้งงงง แล้วสรุปมีไร? ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนรบกวนมึงโทรมาใหม่วันหลังนะ ตอนนี้กูกำลังโซ้ยผู้ชายอยู่... อย่าขัดจังหวะ!"

"โธ่! เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนนะมึง! เออ ๆ แค่จะโทรมาบอกว่าเดี๋ยวกูตามไปเที่ยวกับมึงด้วย... อยากให้มึงพากูไปหาผู้ชายหน่อย กูอยากเสียตัว!"

"ห๊ะ! มึงเป็นใครวะ!? มึงปลอมตัวเป็นเพื่อนกูเพื่อโทรหากูใช่ไหม! มึงใช้เอไอเลียนเสียงเพื่อนกูโทรมาแน่ ๆ มึงทำอะไรเพื่อนกูเอาเพื่อนกูคืนมานะเว้ย!" ปลายสายโวยวายเสียงหลงจนดาริกาต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู

"อีพริ้ง... นี่กูเอง!"

"กูไม่เชื่อ! อย่างชีดาริกาเนี่ยนะจะให้กูพาไปหาผู้ชาย? ไม่มีทาง! มึงเป็นใคร? สแกมเมอร์ใช่ไหม? คายเพื่อนกูออกมาเดี๋ยวนี้!"

"อีพริ้ง! มึงมีไฝตรงก้นข้างซ้าย แล้วก็มีปานแดงตรงหว่างขาด้านขวา!"

"อั๊ย... อ้าว เชี่ย! มึงดาริกาจริง ๆ ด้วย! แล้วมึงคิดยังไงให้กูพาไปหาผู้ชายวะ?" น้ำเสียงปลายสายเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที

"เออน่า! ไม่ต้องถามมากได้ไหมล่ะ"

"เออ ๆ! งั้นมึงก็ย้ายก้นออกมาจากหน้าคอม เดินแหวกกองขยะในห้อง แล้วแต่งตัวดี ๆ ออกมาหากูที่ผับ เดี๋ยวกูส่งโลเคชันไปให้"

"อือ เจอกัน"

กว่าจะคุยกันรู้เรื่อง เล่นเอาคนโลกส่วนตัวสูงอย่างดาริกาถึงกับหมดพลังชีวิตไปครึ่งหนึ่ง! แต่เอาเถอะ... รอก่อนนะเหล่านักอ่านแฟนคลับทั้งหลาย! แม่ดาริกาคนนี้จะยอมก้าวขาออกจากกองขยะ ไปควานหาแรงบันดาลใจฉากรักสุดแซ่บมาเขียนนิยายอัปเดตให้อ่านกันเดี๋ยวนี้แหละ!

มือเรียวคว้าชุดเดรสเปิดหลังสีดำเงาวับที่เคยเอฟมาจากร้านค้าออนไลน์ตั้งแต่งานฟุตบอลประเพณีปีหนึ่ง ทว่ายังไม่เคยมีโอกาสได้หยิบมาสวมใส่เลยสักครั้งขึ้นมา ปรับลุคแต่งแต้มใบหน้าด้วยสไตล์เฉี่ยวคม ซึ่งโชคดีที่พื้นฐานเดิมเป็นคนหน้าตาดีระดับดาวมหาลัยอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องประโคมเครื่องสำอางอะไรมากมาย

ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในค่ำคืนนี้... คือ ‘น้ำหอม’ ! เพราะในเมื่ออาศัยร่วมกับกองขยะและไอ้ปีเตอร์มาหลายวัน คืนนี้เลยต้องประโคมฉีดให้หนักเข้าไว้ จะหลุดออกไปในสภาพที่ทำให้ผู้ชายสงสัยว่าเป็นคนโสโครกไม่ได้เด็ดขาด!

"เอาวะ! ฉีดแม่งตั้งแต่หัวจรดเท้าไปเลย... ตรงนั้นด้วย!"

ว่าพลางเลิกกระโปรงตัวจิ๋วขึ้นด้านหน้า แล้วจัดการกระหน่ำฉีดน้ำหอมไปยังจุดซ่อนเร้นเพื่อเรียกความมั่นใจ! จากนั้นจึงคว้ากุญแจรถเก๋งคู่ใจ แล้วสับเท้าเดินฉับ ๆ ออกไปสู่จุดหมายทันที!

และทันทีที่ย่างกรายมาถึงที่นัดหมาย... สายตาคมกลมโตก็กวาดมองหาเพื่อนสาวที่กำลังถูกเหล่าชายหนุ่มล้อมหน้าล้อมหลังฉุดกระชากลากถูอยู่เต็มโต๊ะไปหมด!

ตรงจุดนั้นมีเพื่อนสาวอีกสองคนรวมถึง ‘พริ้ง’ ยัยเพื่อนตัวดีของเธอรวมกันเป็นสามสาว ขณะเดียวกันก็มีเหล่านักล่านั่งกันอยู่ประมาณสี่ถึงห้าคน... ในสายตาของดาริกานั้นมองภาพไม่ถนัดนัก เพราะสายตาของเจ้าตัวค่อนข้างสั้น ถึงแม้จะใส่คอนแทกต์เลนส์มาแล้วก็ตาม แต่บรรยากาศสลัว ๆ ในผับก็ไม่ช่วยให้มองชัดขึ้นเท่าไรนัก ร่างบอบบางจึงตั้งใจจะเดินเข้าไปประชิดโต๊ะก่อน ใครเป็นใคร หน้าตาแบบไหน ค่อยไปพิเคราะห์ใกล้ ๆ อีกที

"พริ้ง..."

คนมาใหม่ยกยิ้มให้เจ้าของเรือนร่างในชุดเดรสสุดเซ็กซี่สีครีมอย่างเป็นกันเอง ในขณะที่อีกฝ่ายก็ดูจะดีใจไม่น้อยเมื่อเห็นเพื่อนรักของตนโผล่มาตามนัด

"มาแล้วเหรอดาริ้!" พริ้งกระโดดโผเข้ากอดคอเพื่อนสาวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยหวนขึ้นเตะจมูกจนสัมผัสได้อย่างชัดเจน

'ให้ตายเถอะ... ยังไม่เที่ยงคืนเลย มึงเมาได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ!' 

นักเขียนสาวรูปงามได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองในใจ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจให้กับเพื่อน ทว่าก็ยอมเดินตามการลากถูของอีกฝ่ายไปยังโต๊ะที่นั่งอยู่ก่อนหน้า

หูสองข้างได้ยินคำแนะนำสมาชิกในโต๊ะจากปากเพื่อนสาวอย่างชัดเจน...

"คนนี้นังอัยรา... คนนี้นังโบวี่" สองสาวเพื่อนร่วมโต๊ะหน้าตาดีพยักหน้ารับคำทักทายกลับมาตามมารยาท

"ส่วนคนนี้... ดาริกา เพื่อนรักกูเอง พวกมึงไม่เคยเจอล่ะสิ!"

"ต๊าย! ยัยพริ้ง มีเพื่อนสวยแซ่บขนาดนี้ ทำไมไม่เคยบอกพวกกูเลยวะ!" เพื่อนคนหนึ่งในโต๊ะเอ่ยปากชม ทำเอาคนถูกชมถึงกับยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ

"จะไปรู้ได้ไงล่ะ ก็วัน ๆ มันเอาแต่..."

ทว่าคำพูดของพริ้งกลับกลืนหายลงไปในลำคอทันที! เมื่อถูกมือเรียวของดาริกาจัดการตะปบปิดปากเพื่อนสาวไว้แน่นก่อนจะพูดมากไปกว่านี้! ขืนปล่อยให้มันฝอยต่อ มีหวังได้โดนแฉกลางโต๊ะแน่ ๆ เพราะคงเป็นเรื่องน่าอายไม่น้อยในสถานที่อโคจรแบบนี้... ที่จะมีสาวเวอร์จิ้นมาเดินป้วนเปี้ยนหาประสบการณ์จริง!

ก่อนที่คนมีพิรุธจะรีบเอ่ยกลบเกลื่อนไปได้อย่างแนบเนียน...

"อะ... เอ่อ ฮ่า ๆ ๆ! พอดีดาริไม่ค่อยได้มาเที่ยวผับนี้อะค่ะ ติดผู้ชายผับอื่นอยู่ ฝั่งนู้นงานดีมากนะคะ ว่าง ๆ เดี๋ยวพาไปเที่ยว!" ฝั่งไหนก็ไม่รู้ ยัยดาริใช้มือชี้นิ้วสุ่มสี่สุ่มห้าไปทั่ว

"อ๋อ... งี้นี่เอง! ได้สิ นัดมาเลยนะ!"

"อ้อ! แนะนำสาว ๆ ไปแล้ว ต่อไปก็พวกผู้ชาย... คุณเซน คุณโชน คุณดิน แล้วก็ ‘คุณโปรด’ ที่ฮอตที่สุดในโต๊ะ!" พริ้งเปิดตัวหนุ่มฮอตคนสุดท้ายราวกับเปิดตัวพระเอกประจำค่ำคืน ส่วนตัวแม่ของเราก็ได้แต่เออออตามน้ำไป

"สวัสดีครับ..."

เหล่าชายหนุ่มเอ่ยทักทายพร้อมกับส่งสายตาแพรวพราวราวกับอยากจะกระโจนเข้าตะครุบเหยื่อเสียเดี๋ยวนี้มาให้ ทำเอาดาริกาเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะแต่ละคนเรียกว่าหน้าตาดีระดับท็อปกันทั้งนั้น! โดยเฉพาะชายหนุ่มนามว่า ‘คุณโปรด’ ที่ดูเหมือนจะมีออร่าเปล่งปลั่งแพรวพราวยิ่งกว่าใคร สมกับที่ยัยพริ้งยกให้เป็นคนฮอตที่สุดประจำโต๊ะ...

เรือนผมสีเข้มตัดกับผิวพรรณดี จมูกโด่งเป็นสันคมกริบ แถมรูปร่างยังสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไร้ไขมันส่วนเกิน แววตาร้อนแรงทรงเสน่ห์ แถมหน้าตายังดูเหมือนกำลังเมากรึ่ม ๆ ได้ที่อีกต่างหาก!

เพราะฉะนั้น... ตอนที่มีอะไรกัน เขาคงไม่ทันสังเกตหรอกว่าตัวเธอนั้นยัง ‘เวอร์จิ้น’ อยู่!

'คนนี้แหละวะ!' หญิงสาวคิดในใจอย่างหมายมั่น ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทักทายอย่างใจกล้า...

"คุณโปรดงั้นเหรอคะ? แค่ชื่อก็น่ากินแล้ว... เหมือน 'อาหารจานโปรด' อะไรแบบนี้ไหมคะ?"

คนตรงหน้าจะรู้ไหมนะว่ายัยนักเขียนคนนี้ต้องรวบรวมความกล้ามากมายขนาดไหน ถึงจะเค้นพูดบทพิลึกพิลั่นนั่นออกไปได้!

"นั่นสินะครับ... คงต้องลองชิมดูสักครั้ง จะได้รู้ว่าเป็นของโปรด หรือ 'ของแปลก' "

กรี๊ดดดดด! สู้มือด้วยว่ะ! คนนี้แหละยัยดาริ! ถ้าคืนนี้ไม่ได้รวบหัวรวบหาง อย่ามาเรียกว่าดาริกาตัวแม่!

หญิงสาวกรีดร้องในใจพร้อมกับวาดฝันถึงฉากเยี่ยวราด... โดยหารู้ไม่ว่า ‘คุณโปรด’ คนนี้... กำลังจะนำพาหายนะครั้งใหญ่หลวงมาสู่ชีวิตอันแสนสงบสุขของเธอ!

TBC…