บทที่ 6 Chapter 5 ย่องหนี

Chapter 5

ย่องหนี

'ทำลงไปแล้ว!... นี่ฉันได้ทำมันลงไปแล้วจริง ๆ เหรอเนี่ย?! ให้ตายเหอะ... ความรู้สึกดีจนหัวหมุนแบบนี้มันคืออะไรกัน? ความรู้สึกเหมือนลอยได้กลางอากาศนี่มันคืออะไรกันแน่?! ไม่อยากจะเชื่อเลย!'

ดาริกาทำได้เพียงแอบบิดตัวดีดดิ้นอยู่กับตัวเองคนเดียวเงียบ ๆ หลังจากที่หนีอีกฝ่ายมาเข้าห้องน้ำ... หากถามว่าเจ็บไหม? บอกเลยว่ามาก! แต่ความรู้สึกฟินมันดันมีมากกว่าน่ะสิ! ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าเธอจะผ่านมันมาได้แล้ว ถึงแม้ฉากเร่าร้อนเมื่อครู่จะไม่ได้หวือหวาหรือใช้ท่วงท่าพิสดารอะไรมากมาย เพราะถือเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ ชายหนุ่มจึงไม่ได้จับเธอพลิกคว่ำพลิกหงายหลากหลายท่วงท่านัก...

แต่มันก็เด็ดดวงเสียจนสมองไหล! ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะรีบแจ้นกลับบ้านไปปลดปล่อยจินตนาการลงบนแป้นพิมพ์จะแย่อยู่แล้ว!

คนงามใช้เวลาขลุกอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร... เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์คือการนั่งอึ้งทึ่งช็อกกับสิ่งที่เพิ่งได้สัมผัส ส่วนที่เหลือคือการทำความสะอาดจัดระเบียบร่างกายตัวเอง

"อุ๊ย... อะ... เอ่อ คุณรอเข้าห้องน้ำเหรอคะ?"

เธอเอ่ยถามพลางพยายามปรับสติตัวเองให้เป็นปกติ... ก็จะไม่ให้ประหม่าได้ยังไงล่ะ! ในเมื่อทันทีที่ก้าวเท้าออกจากห้องน้ำมา ก็ต้องมาเผชิญหน้ากับสายตาคล้ายจะจับกินของเขา

"ไม่ได้รอเข้าห้องน้ำ... แต่รอ 'เข้าอย่างอื่น' ต่างหากล่ะ"

"เข้าอย่างอื่น? ..."

สีหน้าของหมอโปรดที่ยกยิ้มร้ายกาจออกมานั้น ถือเป็นคำตอบได้อย่างดีเยี่ยม... นี่เขาคิดจะ 'ทำต่อ' อีกอย่างนั้นหรือ?!

"อะไรกัน... เธอคิดว่าจัดแค่ท่าเบสิกเสร็จแล้วก็จบกันแค่นั้นงั้นเหรอ? เธอจะดูถูกคนอย่าง 'โปรดปราน' มากเกินไปหรือเปล่า?"

"เอ่อ... คือ..."

และในคืนนั้นทั้งคืน... ชายหนุ่มก็จัดบทเรียนรักให้เด็กอยากรู้อยากเห็นไปอีกหลายต่อหลายรอบ!

กระทั้งทั้งสองผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย... กว่าดาริกาจะมารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เข็มนาฬิกาบนผนังก็หมุนบอกเวลาเกือบตีห้าเข้าไปแล้ว!

คนตัวเล็กค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาปรับสายตาให้ชินกับแสงมืดสลัวอยู่ครู่ใหญ่...

เธอค่อย ๆ ยันกายขยับตัวอย่างแผ่วเบา ยื่นมือไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ทีละชิ้น... ก่อนจะค่อย ๆ ย่อง ย่อง ออกจากห้องพักหรูมาอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้รู้สึกตัวแม้แต่น้อย!

'หมอนี่มันตัวซีเคร็ตของแท้เลยว่ะ! แค่เสียงครางทุ้มต่ำของเขาก็ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว... แล้วท่วงท่าจัดหนักจัดเต็มที่เขาประเคนใส่เมื่อคืน ก็ทำเอาคลังสมองของพลุ่งพล่าน จนอยากจะกลั่นกรองออกมาเป็นตัวหนังสือจะแย่อยู่แล้ว!'

นักเขียนสาวผู้เพิ่งจะได้สัมผัสบทเรียนใหญ่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย... ขณะก้าวขึ้นมานั่งอยู่บนรถแท็กซี่โดยสารเพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังผับหรูร้านเดิม...

ทว่าการเดินทางกลับมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะเจ้าตัวติดใจอยากจะมาท่องราตรีต่อแต่อย่างใด... หากแต่ต้องการจะมาเอารถยนต์ส่วนตัวที่จอดทิ้งไว้ขับกลับคอนโดต่างหาก!

และพอคิดถึงสภาพห้องพักคอนโดของตัวเอง หญิงสาวก็ทำได้เพียงยิ้มเจื่อนออกมา... ขืนหมอนั่นมาเห็นสภาพในเวลาปกติของเธอเข้าละก็... มีหวังเขาคงไม่มีทางก้มลงมาจูบเรือนร่างของเธอไปทั่วทั้งตัวแบบนั้นแน่ ๆ!

'แต่ก็ช่างมันเถอะ... เพราะยังไงเราก็ไม่ได้คิดจะกลับไปเจอเขาอีกแล้วนี่นา!'

กริ๊งงงงง!

เสียงสัญญาณนาฬิกาปลุกที่กำลังส่งเสียงดังแผดร้องชวนให้หยิบปาทิ้ง... ปลุกให้เจ้าของห้องพักหรูต้องขยับเปลือกตาขึ้นมารับแสงแดดอันเจิดจ้าของยามเช้า...

ให้ตายสิ! นี่ถ้าหากวันนี้เขาไม่มีคิวเข้าเวรเช้าละก็... ไม่มีทางที่เขาจะยอมตื่นนอนเด็ดขาด! ก็เล่นใช้พลังงานหักโหมไปซะเยอะขนาดนั้นเมื่อคืน...

ทันทีที่ตื่นสติกลับคืนมา... เจ้าตัวก็เริ่มส่งฝ่ามือควานหาเรือนร่างนุ่มนิ่มของคนที่ทำให้เขาเสียของเหลวในร่างกายไปตั้งเท่าไรต่อเท่าไร! แต่ไม่ว่าจะกวาดมือควานหายังไง กลับมีเพียงความว่างเปล่าเย็นชืดเท่านั้นที่ตอบกลับมา...

คนตัวโตจึงไม่รอช้าที่จะเด้งเรือนร่างลุกขึ้นนั่ง พลางสอดส่ายสายตาออกตามหาทั่วทั้งเตียง... ยามเมื่อคิดไปว่าบางทีตนอาจจะนอนเบียดมากเกินไปจนอีกคนพลัดตกเตียง ทว่าสุดท้าย... บริเวณรอบเตียงก็ว่างเปล่าเหมือนเคย!

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า... ยัยเด็กซิงคนนั้นจะกล้าหนีเขาไปงั้นเหรอ?!

ปกติชีวิตเขาจะเจอแต่พวกผู้หญิงไล่เท่าไรก็ไม่ยอมกลับ... แต่นี่ ยัยนั่น! ได้เขาแล้วแอบย่องหนีไปโดยไม่คิดจะบอกลากันสักคำเนี่ยนะ?!

"กล้าดียังไงวะ!..."

หัวใจเริ่มกระสับกระส่ายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน! ไม่รู้ว่าจะไปตามหาตัวยัยคนใจกล้าคนนั้นได้จากที่ไหน เพราะเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ขอช่องทางติดต่ออะไรไว้เลยสักนิด... ก็ใครมันจะไปคิดล่ะว่าอีกฝ่ายจะกล้าชิ่งหนีไปดื้อ ๆ แบบนี้ และก็ต้องยอมรับตามตรงเลยว่า... ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นดาริกานั้น ทำเอาเขา 'ลืมไม่ลง' จริง ๆ

'แต่เดี๋ยวนะ... พักเรื่องนั้นไว้ก่อน! เมื่อคืนยัยนั่นมากับเพื่อนสาวที่ดูเจนสนามคนนั้นของเธอนี่หว่า... เห็นฝ่ายนั้นเรียกชื่อกันว่าพริ้ม หรือพริ้ง อะไรสักอย่างนี่แหละ'

ทว่าในเวลานี้... ดูเหมือนหมอโปรดจะรู้ตัวดีว่า เหนือสิ่งอื่นใดคือเขาต้องพาตัวเองเข้าไปที่โรงพยาบาลเสียก่อน! ที่จริงเจ้าตัวมีคิวจะต้องเข้าวอร์ดก่อนเจ็ดโมงเช้า ถึงแม้เวลานี้จะดูทรงไม่น่าทันแล้วก็ตาม... แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ค่อยแคร์อะไรนัก ตามประสาคนที่มีพ่อเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้! และอีกอย่างคือ... ตัวเขาไม่ได้อยากจะเป็นหมอเลยสักนิด แต่เพราะถูกผู้เป็นพ่อและแม่บังคับกดดันต่างหาก ถึงได้ยอมจำใจเรียนจนจบและออกมาทำงาน

อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา... ชายหนุ่มก็พารถสปอร์ตคันหรูคู่ใจวิ่งเข้ามาถึงโรงพยาบาล!

พอหาที่จอดรถได้ เจ้าตัวก็ไม่ลืมที่จะก้าวขาเดินลงมาด้วยท่าทางเก๊กหล่อ... ทำไงได้ ก็มันติดกลายเป็นนิสัยไปแล้ว! ซึ่งต่อให้เขาจะไม่ต้องเก๊กหน้าหล่อ ก็มีสาว ๆ พร้อมใจกันวิ่งเข้าหาเป็นพรวนอยู่แล้ว... และหนึ่งในนั้นก็คือพยาบาลสาวคนนี้ที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหา เธอคนนี้มีชื่อว่าแอนนา

"พี่โปรด... วันนี้มาสายจังเลยนะคะเนี่ย ทานอะไรมาหรือยังเอ่ย?"

พยาบาลสาวหน้าตาสวยเฉียบ เรียกว่าสวยติดอันดับต้น ๆ ของโรงพยาบาล เอ่ยปากทักทายขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาอย่างใจเย็น...

ตามปกติแล้ว ชายหนุ่มก็มักจะเอ่ยตอบกลับไปอย่างเรียบเฉย... แต่ไม่ใช่กับวันนี้ที่อารมณ์ของเขาหงุดหงิดไม่ปกติสักนิด!

"ไม่หิว"

"รับกาแฟไหมคะ? เดี๋ยวแอนไปซื้อมาให้"

"ไม่ล่ะ... เห็นไอ้โชนไหม?"

"หนูเห็นค่ะ พึ่งเดินออกมาจากวอร์ดเมื่อกี้เอง"

คนถามรับคำในลำคอเบา ๆ แล้วทำท่าจะเดินหนีออกไปทันที... ทว่าคุณเธอก็ยังคงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ รีบเดินมาดักหน้าชายหนุ่มไว้อีกครั้ง

"พี่โปรด... เดี๋ยวก่อนสิคะ! เอ่อ... คืนนี้..."

"แอนนา... ช่วงนี้ฉันไม่ว่าง ไว้ถ้าอยากเอาเธอเมื่อไร เดี๋ยวฉันเรียกเอง ไม่ต้องมาเสนอตัวขนาดนี้ มันดูไม่น่ารัก"

"อะ... เอ่อ ค่ะ ๆ ... หนูขอตัวไปก่อนนะคะ ถ้าพี่..."

แต่ทว่าพอเธอสบเข้ากับดวงตาคมกริบและใบหน้าแสดงความไม่สบอารมณ์ของเขา พยาบาลสาวก็รีบกลืนคำพูดลงคอไปทันควัน...

"ปะ... ไปก็ได้ค่ะ"

เฮ้อ... เกิดมาหล่อเริ่ดนี่มันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ... ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจแบบนั้นด้วยความหลงตัวเองสุดขีด

"ไอ้เชี่ยโปรด! มึงคาบเหยื่อชิ้นโตไปแดกแล้วหายหัวไปเลยนะมึง!"

เสียงของเพื่อนสนิทที่เขาเอ่ยดังลอยมาแต่ไกล ทันทีที่หมอโปรดก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องตรวจ...

"เออ... พูดถึงเรื่องนั้น กูอยากรู้ว่าเมื่อคืนใครเอาคนที่ชื่อพริ้งนั่นกลับ?"

"อะไรของมึงวะ? วันนี้มาแปลก... มาถามหาผู้หญิงเนี่ยนะ?"

"ตอบมา!"

"พริ้งไปกับไอ้เซน"

"เออ... เดี๋ยวกูโทรหามัน"

เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วหันไปคว้าเอามือถือส่วนตัวขึ้นมา กดโทรหาเพื่อนรักทันที... ท่ามกลางความประหลาดใจของเพื่อนที่มองตาม

"มึงสนใจยัยพริ้งอะไรนั่นเหรอวะ? ... กูว่าก็ไม่เห็นจะตรงสเปคมึงเลยนี่หว่า"

"เปล่า"

“แล้วมึงจะถามหาเขาทำไมวะ? ... เอ๊ะ! หรือว่า... มึงไม่ได้ตามหาพริ้ง แต่กำลังตามหาเพื่อนของยัยนั่นอยู่เหรอ?”

การโดนเพื่อนสนิทจับไต๋ได้ตรงจุดแบบนั้น ทำเอาหมอโปรดถึงกับชะงักไปเล็กน้อย... ก่อนจะสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เออ! แล้วมึงจะทำไม?”

“คุณพระช่วย! ไอ้โปรด... คุณชายที่เลือกกินอย่างมึงเนี่ยนะ มาตามหาคู่นอนที่เคยฟันไปแล้วเนี่ยนะ?! ยัยนั่นเด็ดขนาดทำให้มึงติดใจอยากเอาซ้ำเลยเหรอวะ!”

หมอโชนถึงกับยกมือขึ้นทาบปากด้วยความตื่นตะลึง ราวกับเพิ่งได้พบเจอเรื่องอัศจรรย์ที่สุดในรอบปี!

“...”

“ไอ้เชี่ย... ไม่ตอบแบบนี้แสดงว่าเด็ดจริงว่ะ! วันหลังกูคงต้องให้พริ้งช่วยแนะนำเพื่อนสาวคนนี้ให้รู้จักบ้างละ...” ชายหนุ่มเอ่ยแซวเล่นขำ ๆ ทว่าไม่คิดเลยว่าเพื่อนสนิทจะแสดงอาการตอบรับแรงขนาดนี้!

“ถ้ามึงกล้ายุ่งกับยัยนั่น... มึงโดนส้นตีนกูก่อนแน่ไอ้โชน!”

น้ำเสียงเข้มดุดันบวกกับสายตาคู่คมที่ถมึงทึงใส่ ทำเอาหมอโชนถึงกับสะดุ้งโหยง พร้อมกับรีบเอี้ยวตัวหลบปลายเท้าแกร่งที่สวนตวัดมาอย่างรวดเร็ว! ปากก็อดไม่ได้ที่จะบ่นงึมงำไปด้วย...

“อะไรของมึงวะ?! ทำเป็นหวงก้างไปได้... ผีตัวไหนเข้าสิงมึงเนี่ยไอ้โปรด?”

“บ้านมึงเปิดร้านขายเผือกเป็นอาชีพเสริมรึไง?”

“บ๊ะ! ไอ้นี่... ท่าทางมึงจะอาการหนักแล้วจริง ๆ แต่ถ้าเบอร์ของยัยพริ้งน่ะกูมีนะ... มึงจะเอาไหมล่ะ?”

“เออ... ขอบใจว่ะ เพื่อนรัก”

เสือร้ายปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงในทันทีทันควัน!

“ไอ้เพื่อนเวร! ทีอย่างนี้นะทำมาเป็นพูดจาดีใส่!”

เพื่อนสนิทสบถใส่พร้อมกับส่งสายตาค้อนขวับเข้าให้อย่างจัง... ในขณะที่เจ้าของดวงตาสีเทาหม่นกลับทำเพียงส่ายหน้าไปมาเบา ๆ อย่างนึกหมั่นไส้ท่าทางของอีกฝ่าย ที่คงคิดว่าตัวเองทำแล้วดูน่ารักเสียเหลือเกินนั่น

TBC