บทที่ 6 ตอนที่6 ฉิบหาย

"ซี๊ดดดด เจ็บจังวะ คงไม่ค่อยรับแขกเลยสินะ" ชายหนุ่มจ้องหน้าเจ็บปวดของคนใต้ร่างอย่างสงสัย

“งือออ ฮือออ” น้ำใสได้แต่นอนส่งเสียงร้องในลำคอด้วยความเจ็บ สมองของเธอพร่าเบลอแปลกๆ

“ทนหน่อยเเล้วกัน ฉันจะจ่ายเพิ่มให้!” สิ้นสุดประโยคนั้นเตอร์ก็ตัดสินใจกระแทกเอวหนักๆ ดันลำกายใหญ่ให้ผลุบหายเข้าไปในโพรงหลืบทีเดียวจนมิดปลายโคน

"อื๊อออออ" เสียงท้วงจากความเจ็บดังก้องอยู่ในลำคอของน้ำใส ร่างเล็กสั่นสะท้านราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นทั้งยังบิดเบี้ยวเพราะอาการเจ็บแสบ หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมาอาบแก้ม

"ซี๊ดดดดด แน่นดีจัง" เตอร์ส่งเสียงพร่ากระเส่า เพราะภายในของน้ำใสทั้งแคบและแน่น แถมยังร้อนระอุตอดรัดดุ้นเอ็นของเขาเป็นอย่างดี

ชายหนุ่มเริ่มกระแทกเอวสอบเข้าออกอย่างหนักหน่วง สองมือบีบคว้าเต้านมที่เด้งกระเพื่อมไปมา ปลายนิ้วสลับบดเคล้าหัวจุกสวยจนมันแข็งตัวเป็นเม็ดไต

จากนั้นก็ก้มลงอมหัวนมไว้ในปากแล้วบรรจงดูดดุนอย่างมูมมาม ทั้งยังตวัดลิ้นสากเขี่ยรูจุกถี่ๆ

“อ๊า…จะแตกว่ะ…ซี้ด” ทั้งที่ยังเร่งเครื่องไม่เต็มที่แต่เตอร์กลับใกล้จะถึงฝั่งฝัน คงเป็นเพราะอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอย่างจัดเต็ม และความฟิตแน่นของน้ำใส

เขาหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจับสองขาของเธอถ่างกว้างก่อนจะซอยกระแทกเข้าๆ ออกๆ ถี่ๆ เพียงไม่นานน้ำกามสีขุ่นก็ฉีดทะลักเข้าไปภายในกายของหญิงสาวหมดทุกหยด

เตอร์หอบหายใจหนักๆ อยู่สามสี่ทีแล้วค่อยๆ ดันตัวถอนแก่นกายใหญ่ออกมา ก่อนจะสะดุ้งด้วยความตกใจ

"เชี่ยยยยยย!! เลือด..."

“ฮืออออ” น้ำใสร้องไห้สะอึกสะอื้น เนื่องจากต้องเสียความบริสุทธิ์ให้กับคนแปลกหน้าที่ทั้งดิบเถื่อนและรุนแรง

“ยังซิงเหรอ? ทำไมไม่บอกก่อน โทษทีเเรงไปหน่อย เอาไปสองหมื่นเลยละกัน!”

ชายหนุ่มเดินไปถอดถุงยางทิ้งพร้อมกับเอาผ้าเช็ดตัวมานุ่งและหยิบเงินสดจำนวนสองหมื่นออกมาวางไว้บนหัวเตียงให้กับเธอ

"วันนี้ต้องรีบไปธุระ จัดการตัวเองละกันนะ" เขาบอกพร้อมกับแก้มัดให้ จากนั้นก็เดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ

เมื่อเป็นอิสระน้ำใสก็รีบวิ่งหนีออกมาจากห้องทันที โดยที่ไม่ได้หยิบเงินติดมือไปด้วย

ด้านล่างคอนโด

"ฮือออออ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ต้องเเจ้งตำรวจ ต้องแจ้งความ" น้ำใสร้องไห้ทั้งน้ำตาเธอหยิบมือถือที่อยู่ข้างกระเป๋ากางเกงออกมา

ครืด~ ครืด~

ขณะนั้นเองก็มีสายโทรเข้ามาจากผู้เป็นแม่

“มะ...แม่คือว่า หนู..” เธอตั้งใจจะเล่าเรื่องเมื่อครู่ให้แม่ฟัง แต่ก็ถูกแม่แทรกขึ้นมาซะก่อน

(อีน้ำใสมึงไปส่งก๋วยเตี๋ยวถึงไหนวะ เออกูลืมบอกไปว่าเมื่อกี้บอกผิดห้อง มึงไปส่งห้องหนึ่งศูนย์สี่นะไม่ใช่หนึ่งศูนย์สอง เร็วๆลูกค้าโทรมาด่าบอกหิว)

“แม๊!” พอได้ยินแบบนั้น น้ำใสก็อยากจะเอาหัวโขกกับกำแพงให้รูัแล้วรู้รอด

“มึงเห็นแก้วเหล้าพ่อปู่ไหม? กูใส่เหล้าให้เจ้าที่ เมื่อวานแม่ถูกหวยนะเว้ย!!” แม่ตะโกนพูดรัวๆ ก่อนจะตัดสายไป

น้ำใสทรุดตัวนั่งลงกับพื้น พลางทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตั้งแต่เดินออกมาจากร้าน

"ฮืออออ กูต้องอายเรื่องไหนก่อนดี ส่งก๋วยเตี๋ยวผิดห้องหรือโดนเปิดซิงเพราะดันดื่มเหล้าขาวถวายเจ้าที่ พระลงโทษกูแน่นอน!"

บ้าน

หลังจากตั้งสติได้ประมานหนึ่งน้ำใสก็กลับไปอาบน้ำเย็นๆ เพื่อล้างคราบและรอยต่างๆ ที่ชายแปลกหน้าทำเอาไว้

จากนั้นเธอก็เดินออกมาทิ้งตัวนอนลงบนเตียง จิตใจห่อเหี่ยวอย่หนักเพราะยังรู้สึกแย่กับเรื่องที่เกิดขึ้น และด้วยความเพลียจึงทำให้ผล็อยหลับไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ครืด~ ครืด~

โทรศัพท์มือถือสั่นเนื่องจากมีสายเรียกเข้า น้ำใสสะดุ้งตื่นแล้วคว้าหยิบขึ้นมากดรับ ปรากฏว่าแม่ให้ไปส่งก๋วยเตี๋ยวให้ลูกค้าที่คอนโดเดิม

น้ำใสทำใจอยู่ครู่ใหญ่เพราะกลัวว่าจะเจอเข้ากับไอ้ผู้ชายที่ถูกมันเปิดซิง เธอถึงขั้นต้องยกมือไหว้เพื่อขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์

“ขอให้หนูอย่าเจอไอ้บ้านั่นอีกเลย! ชีวิตนี้แค่ครั้งเดียวพอ!”

คอนโด

น้ำใสกลั้นใจขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นเดิมอีกครั้ง เธอเหลือบขามองซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เจอผู้ชายคนนั้น เเล้วก้าวเดินผ่านห้องเขาไปอย่างรวดเร็ว

กริ้ง

มือเล็กเอื้อมกดกริ่งเมื่อมาถึงหน้าห้องของลูกค้าหนึ่งศูนย์สี่

"นึกว่าจะไม่มาส่งเเล้ว หิวจะตาย" ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงบ่นของลูกค้า

“ขะ..ขอโทษค่ะ พิเศษห้าสิบบาท”

“ขอบคุณครับ” หลังจากรับก๋วยเตี๋ยวแล้วจ่ายเงิน เจ้าของห้องก็ปิดประตูกลับเข้าไป

น้ำใสกำลังจะเก็บเงินใส่กระเป๋าแล้วเตรียมตัวกลับ ทว่าเสียงประตูเปิดจากห้องข้างๆ ก็ดังขึ้นซะก่อน

เธอรีบหันขวับไปมองตามสัญญาณ ทำให้ได้สบตากับผู้ชายคนนั้นอย่างจัง หัวใจดวงน้อยพลันเต้นระรัวดั่งกลองชุด