บทที่ 7 ตอนที่7 น้ำใสอร่อยมาก
ผู้ชายคนนั้นเดินเอาถุงขยะมาทิ้งที่อีกฝั่ง ซึ่งต้องผ่านตรงจุดที่เธอยืนอยู่ น้ำใสพยายามหลบสายตาและไม่มองหน้าอีกฝ่าย ในใจภาวนาขอให้เขารีบกลับเข้าห้องไปเร็วๆ จึงทำให้มองไม่เห็นว่าตอนนี้เขามายืนอยู่ข้างๆ
"เงินที่วางบนหัวเตียงทำไม่เอาไป! แล้วนี่...ร้อนเงินเหรอ รับแขกถึงสองคน" เตอร์ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไป
"ไอ้บ้าเอ๊ยยยย" น้ำใสโวยวายเสียงเบา ก่อนจะรีบวิ่งไปขึ้นลิฟต์ทันที ทั้งอับอาย ทั้งโมโห แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ผับ888 เวลา16.00น.
"มาช้าจังวะไอ้เตอร์" ทามทักเมื่อเห็นเตอร์เดินเข้ามานั่ง เป็นอีกครั้งที่เขามาช้ากว่าเวลานัด
“ก็มัวเอาสาวที่ไอ้มังกรส่งมาอะดิ ซิงก็ไม่บอกกู ยัดเข้าไปจนเจ็บเอ็นฉิบหาย” เตอร์บ่นพลางกุมเป้าของตัวเองไว้หลวมๆ ไม่ใช่แค่อีกฝ่ายที่เจ็บ เขาเองก็เจ็บจากความแน่นและแรงตอดรัดเช่นกัน
"หวัดดีเพื่อน ไอ้เตอร์และไอ้ทาม" มังกรเดินเข้ามาทักทายเพื่อนอย่างอารมณ์ดี
“ไงไม่ส่งเด็กให้กูแต่ส่งให้ไอ้เตอร์ ไอ้สัด!”
“เออ กูลืมโทรบอกว่าเด็กที่ส่งไปอะเข้าโรงบาลเลยเลื่อนนัดนึกว่ามันโทรบอกมึงเเล้ว” มังกรหันไปบอกกับเตอร์
“มันก็มานิ!! ถือก๋วยเตี๋ยวมาด้วยสงสัยหิวแต่ตัวเล็กไปหน่อย เตี้ยๆ เงินก็ไม่เอา เเถมรับจ็อบด้วยพร้อมกัน”
“ที่กูส่งให้คือนางแบบนะสูงร้อยเจ็ดสิบจะเตี้ยได้ไง!!” มังกรตวัดสายตามองเตอร์ด้วยความสงสัย
"ชิบหายละ!" เตอร์สะดุ้งเฮือกพร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบ เมื่อรู้ตัวว่าตนเองมีอะไรกับผู้หญิงผิดคน แถมผู้หญิงคนนั้นยังบริสุทธิ์อีกด้วย
@ก๋วยเตี๋ยวบ้านน้ำใส 16.20น.
"แม่นี่เงินห้าสิบบาท" น้ำใสยื่นเงินให้แม่
“หน้าซีดๆเป็นไร มึงหายไปไหนนานจังวะ?” เมื่อสังเกตได้ถึงความผิดปกติผู้เป็นแม่จึงถามขึ้น ทำเอาน้ำใสเลิ่กลั่กรีบเดินเข้าไปหลังร้านแล้วตะโกนตอบกลับ
“ส่งก๋วยเตี๋ยวผิดห้อง!!”
“แล้วนั่นเป็นไรเดินขาถ่าง!” แม่ตะโกนถามตามหลังแต่น้ำใสก็ตีเนียนไม่ตอบ รีบเดินเข้าไปที้งที่เจ็บตรงนั้นแทบตาย
หลังร้าน
"โอ๊ยยยย ซี๊ดดดดด ฮือ โครตเจ็บเลย ไอ้บ้าสาธุอย่าให้เจออีกเลย" น้ำใสกำหมัดเเน่นน้ำตาคลอ ทั้งเจ็บแสบ ทั้งร้าวระบมจนแทบจะขยับตัวไม่ไหว
วันต่อมา 10.00น.
บ้าน
บ้านของน้ำใสอยู่ถัดจากร้านก๋วยเตี๋ยวแม่ไปประมานสองซอย เป็นบ้านไม้สองชั้น ทุกๆ วันนงจะตื่นเช้าเพื่อเตรียมของออกไปขายตอนเจ็ดโมง ยกเว้นวันอาทิตย์
"อีน้ำใสเว๊ยยยยยย ไม่ตื่นอีก"
ห้องนอนน้ำใส
"โอ๊ยยยย ปะ...ปวด" เมื่อรู้สึกตัวตื่นน้ำใสก็พยายามที่จะดันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอร้าวระบมไปทั้งตัว เมื่อวานว่าหนักแล้ว แต่วันนี้หนักกว่าหลายเท่า
“เป็นไรไม่สบายเหรอ กูเห็นหน้าซีดตั้งแต่เมื่อวานเเล้ว นะไหนดูดิ” แม่ถามพลางเอามืออังที่หน้าผากของลูกสาวเมื่อเห็นอาการที่ไม่สู้นัก
“หนูแค่..ปวดหัว” น้ำใสตอบเสียงแผ่วอย่างอ่อนแรง
“ตัวร้อนมาก มึงแดกยาพักผ่อนวันนี้ไม่ต้องไปนะ นอนพักเลย ยาอยู่หลังตู้เย็นด้านล่างไปเอาด้วย” แม่บอกทิ้งท้ายก่อนจะเดินลงไปข้างล่างเพื่อเอาของไปขาย
"ฮืออออ เพราะไอ้บ้านั่นแน่ๆ" น้ำใสโอดครวญพลางเอามือจับหว่างขาของตัวเองที่ร้าวระบมไปหมด
วันต่อมา 09.00น.
น้ำใสมาช่วยผู้เป็นแม่ขายก๋วยเตี๋ยวตามปกติ แม้เธอจะยังไม่หายดีก็ตาม
"โต๊ะห้าเอาเย็นตาโฟนะจ๊ะ" นงทวนออเดอร์ลูกค้าพร้อมจดใส่กระดาษ
“มาเเล้วจ้า” น้ำใสยกชามก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟให้ลูกค้า
“มีใครสั่งอีกไหม?”
“โต๊ะสองเอาเส้นใหญ่น้ำใสจ้ะแม่” ตอบแม่เสร็จน้ำใสก็เดินไปเก็บชามที่โต๊ะของลูกค้าที่กินเสร็จแล้ว
"สั่งก๋วยเตี๋ยวครับ" เสียงทุ้มของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยสั่งก๋วยเตี๋ยว
“เอาอะไรดีพ่อหนุ่มคนหล่อ”
เพล้ง!
น้ำใสที่กำลังจะยกชามไปเก็บ หันมาเจอกับเจ้าของเสียงนั้น พอเพ่งมองเขาอย่างชัดๆ มือไม้มันก็อ่อนแรงจนทำชามหล่นแตกลงบนพื้น
"อีน้ำใส!! มึงเบาๆหน่อยลูกค้ากูตกใจหมด" แม่หันไปตะคอกด่า
“จะ...จ้ะแม่”
"สรุปเอาไรดีพ่อหนุ่มคนหล่อ" นงหันมาถามย้ำเตอร์อีกครั้ง
“เอาน้ำใส เอ๊ย! เอาเส้นเล็กน้ำใสครับ” ไม่พูดเปล่า แต่สายตาของเขายังเอาแต่จ้องมองน้ำใส ทำเอาเธอทำตัวไม่ถูก
“ยืนทำเหี้ยไร พาลูกค้าไปนั่งสิ โอ๊ยมึงเป็นไรเนี่ยอีน้ำใสดูเอ๋อๆ เห็นคนหล่อไม่ได้เลยนะ!!” เสียงด่าของแม่ดึงสติของน้ำใสให้กลับมา
"เชิญค้า" มือเล็กผายเชิญให้ชายหนุ่มเข้ามานั่งด้านในร้าน “ไอ้คนโรคจิต มาทำไม” ตวาดถามเสียงเบาขณะพาเตอร์ไปนั่งที่โต๊ะ
“นี่ร้านก๋วยเตี๋ยวนะมากินชาบูมั้ง!”
"ได้เเล้วเล็กน้ำใส" แม่ตะโกนเรียก น้ำใสจึงเดินไปยกมาเสิร์ฟให้กับเขาอย่างไม่เต็มใจ
เตอร์นั่งกินก๋วยเตี๋ยวพร้อมมองน้ำใสที่คอยทำปากมุบมิบด่าตัวเองตลอดเวลา
"ถ้าแม่รู้ กูตายแน่ๆ" น้ำใสพูดเบาๆ พร้อมเช็ดโต๊ะ ขนาดแค่เธอหนีเที่ยวยังโดนตีจนก้นลาย แล้วถ้าเกิดรู้ว่าเสียตัวให้ผู้ชายแปลกหน้า คงโดนฆ่าตายแน่ๆ
"นี่ครับเงิน" หลังกินเสร็จเตอร์ก็เดินออกไปจ่ายเงินกับแม่ของน้ำใส
“ไม่เคยเห็นหน้าคนแถวไหนจ๊ะ” นงถามเพราะรู้สึกไม่ค่อยคุ้นหน้าสักเท่าไหร่
“ผมชื่อเตอร์เพิ่งย้ายมาอยู่คอนโดนใหม่ถัดไปซอยครับ”
“อ๋ออออ งั้นนี่นามบัตรร้าน มีบริการส่งถึงที่พิเศษห้าสิบบาท ฟรีค่าส่ง จะให้อีน้ำใสไปส่งให้” เธอหยิบนามบัตรของร้านยื่นให้กับเตอร์ ทำเอาน้ำใสที่เช็ดโต๊ะอยู่ขนลุกขนพองกับคำพูดของแม่
“ผมต้องสั่งอีกแน่ครับ เพราะน้ำใส....อร่อยมาก” เตอร์ลากเสียงยาวพร้อมกับจ้องมองน้ำใสด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
"ถ้าอีลูกเเรดฉันไปทำอะไรให้พ่อหนุ่มก็บอกได้นะ มันแรดจะตาย ดูใส่เกงสั้นเสื้อสายเดี่ยว แต่มันไม่กัดใครหรอกจ้าแค่ชอบเเต่งตัวโป๊"
“หนูคนนะไม่ใช่หมา! จะไปกัดใครได้”
“ไว้ผมโทรมาสั่งนะครับ” สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของน้ำใส
“จ้า” นงขานรับเตอร์ ก่อนจะหันไปขู่เตือนน้ำใส “อย่านะมึงอีน้ำใส อย่าไปแรดใส่ลูกค้า”
“ไอ้คนบ้า ไอ้โรคจิต!!” เธอได้แต่บ่นตามหลังของเตอร์เสียงแผ่วเพราะกลัวว่าแม่จะรู้ความจริง
