บทที่ 9 ตอนที่9 อย่าทำหนู!
บ้านน้ำใส
“น้ำใสจ๋าาาา” เสียงทุ้มของใครบางคนเอ่ยเรียกเธอ
"จะตะโกนทำไมไอ้ต้นหูกูไม่ได้หนวก" น้ำใสที่ยืนตากผ้าอยู่ริมรั้วตะโกนตอบ
“วันนี้มีแข่งมอไซค์ไปดูไหม ต้นลงเเข่งด้วย”
“ไม่อะ ขี้เกียจ!”
“เดิมพันหมื่นนะรอบนี้”
“ใครลงวะทำไมมันเยอะจัง”
“คนจากที่อื่น มีลงสิบคัน”
“รวมแสน!! ไปๆกี่โมง”
น้ำใสรีบตอบตกลงทันที เพราะเอาจริงๆ แล้วที่แม่ชอบด่าเธอว่าแรดก็เป็นเพราะเธอมาคบกับเด็กแว้นพวกนี้ บางครั้งก็มีคนมาเรียกเธอว่่าสก๊อยแต่ก็เจอแม่ของเธอด่าตะเพิดหนีกันทุกคน
สนามแข่ง ถนนเตะฝุ่น
เสียงเครื่องยนต์ที่ถูกเร่งความแรงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งสนาม วัยรุ่นมากหน้าหลายตายืนเรียงรายกันเตรียมพร้อมสำหรับการแข่ง
"คนเยอะมากๆ พิ้งโทรไปไม่รับเลยกะจะชวนมาดูด้วย" น้ำใสพึมพำด้วยความเสียดายเพราะรู้ว่าพิ้งเองก็ชอบอะไรแบบนี้เหมือนกัน
เวลาผ่านไปสิบห้านาที
"แม่งเเพ้สัด! หัวร้อนเลย" ต้นเดินดุ่มๆ เข้ามาระบายด้วยอาการหัวร้อน
“รถไม่แรงเองนิฮ่าๆ”
"เเพ้เเล้วก็จ่ายเงินดิวะ" เสียงเด็กกลุ่มหนึ่งเดินมาทักอย่างเรื่อง
“คือ...ตอนนี้ยังไม่มี!”
“มึงพูดไรว๊ะ ไอ้สาดดดดด”
“คือรอหาก่อนได้ไหม”
“มึงจะบ้าหรอ ลงพนันใครเขาผ่อนจ่าย งั้นเเลกกับชีวิตมึงเป็นไงวะ”
"เดี๋ยว!!! ใจเย็นๆก่อนนะ" น้ำใสพยายามช่วยปราม ต้นจึงวิ่งไปหลบด้านทางหลังของเธอ
"ไอ้ต้น มึงไม่มีเงินจะมาเเข่งทำไม" น้ำใสหันไปถาม
“น้ำใสช่วยต้นด้วยดิ” ต้นพนมมือเสียงสั่นๆๆ
“จะให้ช่วยยังไงวะ!!”
"เอางี้ ส่งเด็กมึงมาเอากับกูหนึ่งคืนเเล้วถือว่าหายกัน" คู่กรณียื่นข้อเสนอ เพราะรู้สึกสนใจน้ำใสขึ้นมา
“นี่เพื่อนไม่ใช่เด็กกูเว้ย”
“งั้นก็ฆ่ามน!”
“เดี๋ยว ขอเวลาแปปหนึ่งดิ!”
พูดจบน้ำใสก็เดินลากต้นมาที่อีกมุมหนึ่งบองสนา
"ไอ้ต้น มันเอาจริงแน่พกสนับมือมาด้วยอะ" น้ำใสทั้งแตกตื่นและหวาดกลัวอย่างหนัก
“น้ำใสช่วยต้นนะๆๆ” ต้นเขย่าแขนน้ำใสเร่าๆ
“เวรกกรรมอะไรของกูเนี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะตอนป.3มึงช่วยกูจากหมาที่ไล่กัดกูไม่คบมึงหรอก!”
“น้ำใสเอาไงดี มันมองมาเเล้ว!!” ระหว่างนั้นก็มีรถยนต์คันหรูของใคนบางคนขับเข้ามาไล่เด็กเเว๊นที่จอดขวางถนนเพราะเขาต้องผ่านทางนี้ สายตาน้ำใสจับจ้องคนขับคือผู้ชายคนนััน
คนที่พรากความบรอสุทธิ์ไปจากเธอ
"กูรู้ละเราจะไปเอาเงินจากไหน" น้ำใสเดินไปบอกกับคู่กรณี "รอนี่สักแปปเดี๋ยวเอาเงินมาให้ ปะไอ้ต้น" เธอจะพาตัวต้นออกมาแต่ก็ถูกคู่กรณีเบรกไว้
“เดี๋ยวคนสวย เอาคนของกูไปด้วยเผื่อมึงหนี!”
คอนโดใหม่20.00น
"รอด้านล่างนี้นะ เดี๋ยวมา" น้ำใสบอกก่อนกับต้นก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์ ไม่ใช่ว่าเธออยากมาเจอหน้าผู้ชายคนนั้น แค่จะมาเอาเงินสองหมื่นที่ไม่ได้หยิบไปเมื่อคราวก่อน
ชั้นหก
"ถ้าเรารับเงินก็เหมือนเราขายตัว แต่เราก็เสียตัวนิเขารังแกเรา แต่ถ้าไม่เอาไอ้ต้นตายเอาไงดีวะ" หญิงสาวพึมพำอย่างคิดไม่ตกอยู่หน้าห้องเขา ใจนึงก็อยากได้เงิน แต่อีกใจก็รู้สึกแปลกๆ
ขณะที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนักประตูก็ถูกเปิดออก ก่อนที่เสียงหวานของผู้หญิงจะดังขึ้น
"พี่เตอร์สั่งเด็กมาเพิ่มหรือเปล่า"
“เปล่านิ” เตอร์ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจแล้วเดินออกมาดูทั้งที่ใส่เพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว แล้วพอเห็นว่าเป็นน้ำใสร่างสูงก็สะดุ้งตกใจ “มาทำไรที่นี่?”
"คือหนูขอคุยด้วยหน่อย" น้ำใสก้มหน้าพูดเสียงแผ่ว รู้สึกละอายใจจนไม่กล้าสู้หน้า
“นึกว่าจะสั่งมาเพิ่ม มิเชลตกใจหมดเพราะปกติพี่เตอร์ไม่ค่อยชอบสวิง”
“เข้ามาก่อนดิ…”
ระเบียง
"หนูมาทวงเงินสองหมื่นที่พี่จะให้ตอนนั้น" หลังจากที่เงียบอยู่นาน น้ำใสก็ตัดสินใจบอกความต้องการออกไป
“นึกว่าไม่ขาย แอบขายเหรอ?”
“เปล่า แต่หนูต้องใช้เงินที่มันเป็นของหนูดิ”
“ได้!! เอาไปใช้อะไร?”
“ไม่ใช่เรื่องของพี่”
“ยังไม่หายปากดีอีกเหรอ” เตอร์กดเสียงต่ำถามพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้
“หยุด! เดี๋ยวแฟนพี่จะด่าเอา” มือเล็กรีบยกขึ้นดันแผงอกแกร่งของคนตัวสูงไว้ เพราะไม่อยากมีปัญหากับสาวสวยเมื่อค
รู่
“หึงเหรอ?”
“ใครหึงพี่!! เอาเงินมา”
“เออๆ เดี๋ยวไปหยิบให้”
เตอร์เดินไปหยิบเงินในกระเป๋าแล้วยื่นให้น้ำใส ขณะที่มีสาวสวยใส่ชุดนอนสีแดงเซ็กซี่รอร่วมรักอยู่บนเตียง
ด้านล่างคอนโด
"อะหนึ่งหมื่น" น้ำใสยื่นเงินให้คนของคู่กรณีที่ตามพวกเธอมา พอได้เงินชายฉกรรจ์คนนั้นก็ยอมจากไป
“ไปเอามาจากไหน?” ต้นแปลกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าน้ำใสจะหาเงินได้เร็วขนาดนี้
“ไม่ต้องเสือก อย่าบอกแม่ละกัน”
“น้ำใสน่ารักที่สุดในโลก” ด้วยความดีใจต้นจึงคว้าน้ำใสเข้ามากอดเอาไว้แน่น "น่ารักๆๆๆๆๆๆ"
“โอ๊ยยย ไอ้ต้น! พอ พรุ่งนี้เงินที่เหลือจะเอาไปทำบุญล้างซวยให้หมดเลยกู!”
บนระเบียง
ชายหนุ่มร่างกำยำยืนมองภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง ขณะที่ริมฝีปากหนาพ่นควันบุหรี่ออกมาจางๆ
"ดูพี่เตอร์สนใจเด็กคนนั้นจริงๆเลยนะคะ" มิเชลเดินมายืนข้างๆ
ปกติแล้วเตอร์ไม่เคยชายตาแลผู้หญิงที่เขาจัดการแล้วด้วยซ้ำ แต่กับน้ำใส ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นข้อยกเว้นของเขา
“เปล่า ไม่ได้มีอะไรพิเศษ...”
วันต่อมา
ร้านก๋วยเตี๋ยวน้ำใส
"อีน้ำใส ส่งก๋วยเตี๋ยว ชั้นหกห้องหนึ่งศูนย์สอง" หลังได้รับออเดอร์ นงก็ทำก๋วยเตี๋ยวให้ลูกค้าแล้วเรียกน้ำใสให้มารับเอาไปส่ง
“อะไรนะ!!” หญิงสาวสะดุ้งเฮือกพร้อมกับหัวใจที่เต้นตุ้บๆ อย่างรุนแรง เพราะหากเป็นไปได้เธอก็ไม่อยากไปเจอหน้าเขาอีก
คอนโดใหม่
เมื่อมาถึงน้ำใสก็เคาะประตู ไม่นานเตอร์ก็เดินมาเปิด ก่อนจะกลับไปนั่งลงบนโซฟา
"มาส่งเเล้วค่ะ" เธอพูดพลางเดินเอาถุงก๋วยเตี๋ยวเข้าไปวาง แอบลอบสังเกตร่างกำยำแล้วรู้สึกว่าวันนี้เขาดูเงียบผิดปกติ
“เอาเงินไปให้ผัวนี่เอง” อยู่ๆ เตอร์ก็โพล่งขึ้นเสียงห้วน บ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่พึงพอใจ
“ผัวใครคะ?”
“คิดว่าฉันโง่มากเหรอ?” สายตาดุดันกำลังตวัดจ้องมองใบหน้าหวานเขม็ง ยิ่งทำเอาน้ำใสไม่เข้าใจหนักกว่าเดิม
“พี่พูดอะไรหนูไม่เข้าใจ จ่ายเงินด้วยค่ะห้าสิบบาท”
“ไอ้ผู้ชายที่กอดจูบกันด้านล่างไม่ใช่ผัวเหรอ หรือลูกค้า”
“เพื่อนหนูเอง มันดันไปพนันแล้วเเพ้เลยมาขอให้หนูช่วยก็แค่นั้น” ถ้อยคำหยาบคายของเตอร์เริ่มทำให้น้ำใสรู้สึกหงุดหงิด
"เอาไปสิหนึ่งหมื่น" เตอร์พูดพลางหยิบเงินออกมายื่นให้เธอ
“ให้ทำไมเยอะเเยะคะ”
“ให้พนันกัน ถ้าฉันชนะเธอเอาไปหมื่นนึงถ้าฉันเเพ้เอาไปห้าสิบบาทค่าก๋วยเตี๋ยว”
“พนันอะไรคะ…”
"พนันว่าฉันจะเเตกกี่รอบวันนี้" เตอร์ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะกระซิบเสียงแหบพร่า ทำเอาขนอ่อนตามร่างกายของน้ำใสลุกชันไปทั้งตัว
“….”
พรึ่บ!
เขาใช้จังหวะที่เธอยืนตกใจฉุดกระชากร่างเล็กเข้าไปในห้องนอน
"พะ...พี่ปล่อยนะ เป็นโรคจิตเหรอเอาคนอื่นไปทั่ว" น้ำใสทั้งด่าและพยายามขัดขืน แต่ก็สู้แรงเตอร์ไม่ได้
“ถ้าตอบว่าใช่!!! เธอจะทำไม ทีตัวเองอยู่กับผู้ชายไปทั่วเรียกอะไร ร่านเหรอ?” เตอร์ตวาดถามเสียงดังลั่น อารมณ์ฉุนเฉียวปะทุเดือดขึ้นในใจ
“ก็บอกแล้วไงว่าเพื่อน พี่ปล่อยหนู!”
“เริ่มเกมแล้วต้องเล่นให้จบสิสาวน้อย!!”
เตอร์รวบเเขนทั้งสองข้างของน้ำใสแล้วดันให้แผ่นหลังเธอติดกับกำแพง ก่อนจะถกเสื้อขึ้นแล้วใช้ฟันคมกัดเข้าที่เนินนมอวบจนเกิดรอยฟัน
"อืออออ อ๊ะะะะะ" น้ำใสดิ้นพล่านไปมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยากขัดขืนหรือเพราะเสียวซ่านจากสัมผัสเร่าร้อนกันแน่
“บอกแล้วใช่ไหม....ว่าอย่าแรด!!” ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอน ก่อนที่เขาจะรีบตามขึ้นไปคร่อมขังเธอเอาไว้
"พี่....อย่าทำหนูนะ"
