บทที่ 50 อุบัติเหตุ

เสียงรถจอดที่หน้าบ้านทำให้รู้ได้ว่าแม่มาถึงแล้ว ไอ้ความรู้สึกกังวลก่อนหน้าก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง ฉันเผยรอยยิ้มมองแม่ของฉันที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ หอบของพะรุงพะรังลงจากตัวรถ

“พี่ไปช่วยคุณน้าขนของก่อน หนูนั่งรอนะ เดี๋ยวจะหน้ามืดอีก”

“ขอบคุณค่ะ”

แล้วพี่เขาก็วิ่งไปหน้าบ้านเพื่อจะขนของที่แม่ฉันยกลงจากรถไว้เต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ