บทที่ 20 เอาแต่ใจ

หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ ไร้ลวดลายใด ทว่าเนื้อผ้าที่ทอจะเส้นไหมอย่างดีมันวาวราวไข่มุก ยามนางเคลื่อนไหวร่างกายใต้แสงอาทิตย์ราวกับจะเปล่งแสงสีขาวออกมา ทุกการเคลื่อนไหวของนางหยุดสายตาทุกคู่ให้จ้องมองนาง ร่างเพรียวบางอัญเชิญดอกไม้นานาพรรณขึ้นสู่แท่นพิธี เมื่อเสร็จแล้วนางจึงเดินเยื้องย่างไปนั่งที่ตั่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ