บทที่ 47 ห้ามหัวเราะข้า!

“เสียดายจัง กู่เจิงนี่เก่าเก็บมานาน ข้าให้คนรับใช้หยิบมาปัดฝุ่นให้พี่สาวลองมือเล่น มิรู้ว่าเส้นสายจะขาดง่ายเช่นนี้” ซ่งซีเหมยทำท่าเขกศีรษะตัวเอง ท่าทางน่าเอ็นดูนัก ต่อมาเด็กน้อยก็อ้าปากหาวแม้จะปิดปากไว้แล้วแต่ไม่อาจซ่อนความง่วงงุนได้มิดชิด

“มิใช่เช่นนั้น เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง” นางลูบกู่เจิงอย่างเบามื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ