บทที่ 48 ขอแต่งงาน

ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจ นางพูดไม่จบประโยคดีนัก มือข้างหนึ่งของเขาก็รั้งเอวนางเข้าไปใกล้ชิดร่างสูงของเขามากยิ่งขึ้น ใบหน้าของเขาโน้มลงมาอย่างรวดเร็วแต่นางได้สติเร็วพอที่จะเบือนหน้าหลบได้ทัน ปลายจมูกของเขาฉิวเฉียดผ่านเนียนแก้มไป

“หากยังไม่ปล่อยข้า ข้าจะเรียกองครักษ์!”

ซ่งเหว่ยหนานรู้ว่าตนเองเร่งรัด...