บทที่ 72 เรียกชื่อข้าสิ!

“ถูกต้อง” เหลียงซื่อฮั่นใช้นิ้วอัปลักษณ์เป็นรอยแผลเป็นน่ากลัวชี้ใบหน้าของซ่งเหว่ยหนาน “ข้าเจ็บปวดเช่นไร ผู้อื่นต้องได้รับนับร้อยนับพันเท่า”

“เจ้า!” ซ่งเหว่ยหนานแทบกระอักโลหิตด้วยความโมโห ที่ผ่านมา...ที่ผ่านมา...เป็นแคว้นหานของเขาเป็นเพียงเครื่องมือแก้แค้นของคนสติวิปลาศคนนี้เองนะหรือ เขาก้าวเข้าไปหมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ