บทที่ 11 ลูกค้าคนแรก

“ภา ฉันว่าเธอกลับไปคิดให้ดีๆ ก่อนนะ ว่าจะทำงานนี้จริงๆ หรือเปล่า แม้ว่าจะมีเงินใช้ไม่ขาดมือ แต่มันก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิด เธอรับได้เหรอถ้าจะต้องมีอะไรกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า เธอจะรับได้เหรอถ้าวันหนึ่งเธอเจอแขกที่มีรสนิยมทางเพศรุนแรง ที่สำคัญคือ... เธอเคยมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าแล้วหรือยัง” กานต์มณีถามเป็นชุด เพราะลึกๆ แล้วไม่ต้องการให้เพื่อนที่แสนดีต้องเข้าสู่วังวนแห่งกามารมณ์

“ฉันคิดดีแล้ว ตอนนี้ฉันไม่เกี่ยงงานอะไรทั้งนั้น คิดแค่ว่าจะทำอย่างไรให้แม่กลับมาหายดี ฉันทนไม่ได้หรอกที่จะเห็นแม่ต้องทุกข์ทรมาน ไม่ได้รับการรักษา ทั้งๆ ที่ฉันพอมีหนทางจะช่วยแม่ได้ และฉันก็ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นน้องชายหมดอนาคตเพราะไม่มีเงินเรียน” ภาริดาเสียงสั่น พยายามกลั้นน้ำตาจนจมูกแดงไปหมด

“สังคมไทยก็แบบนี้แหละ มีช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนเยอะเหลือเกิน แม้จะรักษาโรงพยาบาลรัฐบาลแต่ก็ยังมีค่าใช้จ่ายสูงมาก กระบวนการยุติธรรมก็ล่าช้าจนน่าสังเวช คนใช้ชีวิตไม่มีจิตสำนึกก็ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ไร้ความรับผิดชอบ พอจะเข้าถึงระบบการศึกษา ก็มีค่าใช้จ่ายตามมามหาศาล เรียนจบไปสุดท้ายทำงานได้เงินเดือน 15,000 บางทีชีวิตเราก็ไม่มีทางเลือกอะไรมากมายนักหรอก” กานต์มณีบ่น ซึ่งภาริดาก็คิดว่ามันเป็นเรื่องจริงที่น่าเจ็บปวดมาก

“กานต์ เธอช่วยแนะนำฉันหน่อยสิ ว่าฉันควรจะเริ่มทำงานนี้ได้ยังไงบ้าง”

“ภา ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆ นะ ฉันไม่อยาก...”

“ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ตอนนี้ฉันจะต้องทำทุกอย่างเพื่อประคับประคองครอบครัวให้อยู่ได้”

“ถ้าเธอคิดดีแล้ว ฉันจะแนะนำให้นะ และฉันจะดูแลทุกอย่างให้เธอเอง แต่เธอจะต้องรับเงินช่วยเหลือจากฉันไปก่อน เอาไปใช้ก่อนแสนนึง ถ้าไม่พอค่อยว่ากัน เงินก้อนนี้เธอไม่ต้องรีบใช้คืนนะ เอาไปก่อน” กานต์มณีบอกพร้อมกับควักเงินในกระเป๋าให้ ตอนแรกหล่อนจะนำเงินก้อนนี้ไปฝากธนาคาร แต่พอมาเจอเพื่อนเลยเปลี่ยนใจเอามาให้เพื่อนใช้ก่อน

“กานต์ ฉัน...”

“เอาน่า... รับไปซะ อย่าคิดมาก ตอนนี้เธอคิดเพียงอย่างเดียวว่าจะต้องรอด ชีวิตของเธอและครอบครัวจะต้องอยู่รอดภายใต้สังคมที่โหดร้ายนี้!” กานต์มณีย้ำกับเพื่อน ในที่สุดภาริดาก็จำใจรับเงินก้อนนั้นมา

พอนึกถึงตรงนี้แล้วภาริดาน้ำตาไหลลงมาอย่างสุดกลั้น เธอทอดสายตามองหน้าต่างอย่างเหนื่อยล้ากับการต่อสู้ที่ทรมานเหลือเกิน ก่อนหน้านี้เธอทำงานพาร์ทไทม์หลังจากเสร็จงานที่บริษัทแล้ว แต่เงินที่ได้ก็ยังไม่เพียงพอ

กานต์มณีสอนงานเธอทุกอย่าง แม้จะเป็นเรื่องบนเตียงที่เธอไม่มีความรู้ ไม่มีประสบการณ์ กานต์มณีก็มักจะส่งลิ้งค์เว็บไซด์หนังโป๊ให้ดูบ่อยๆ รวมทั้งสอนจริตจะก้านในการเอาอกเอาใจผู้ชาย วิธีการป้องกันอย่างละเอียดรอบคอบ ไม่ว่าจะเป็นการสวมถุงยางอนามัย การกินยาคุมป้องกันอีกทาง เพื่อให้ไม่มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นทั้งโรคทางเพศสัมพันธ์และความเสี่ยงในการมีลูก ซึ่งเธอได้เรียนรู้และจดจำได้ดี

ระหว่างที่เธอเหม่อมองแสงไฟที่ส่องสว่างในเมืองหลวงที่แออัดไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาหางาน หาอนาคต เธอเห็นเงาสะท้อนในกระจก เป็นชายหนุ่มที่เปิดประตูและเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วเบิกกว้างมากยิ่งขึ้น เมื่อภาพนั้นเข้ามาใกล้ ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยทำให้ภาริดาหายใจไม่ทั่วท้อง ทันใดนั้นเธอรีบลุกขึ้นและหันกลับไปด้านหลังทันที!

เขมกรยืนมองเรือนร่างบางแต่อวบอัดภายใต้ชุดนักศึกษารัดติ้ว เห็นส่วนเว้าโค้งนูนเด่นเรียกความกระสันจากบรรดาชายหนุ่มที่เห็นได้เป็นอย่างดี เขากวาดสายตามองหญิงสาวตั้งแต่ใบหน้าจรดปลายเท้า วันนี้เธอแต่งหน้าเข้ม ทาริมฝีปากสีแดงสด ต่างจากที่เห็นในทุกๆ วัน สายตาของเขาฉายประกายดูถูกดูแคลนอย่างปิดไม่มิด

“ตกใจเหรอ ที่เห็นฉันมาที่นี่” เขมกรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์และความรู้สึก

“คุณเขม คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วคุณแดน...”

“แดน... นั่นมันชื่อที่ไอ้วัชมันตั้งขึ้นมาเท่านั้นแหละ ถ้าฉันไม่เห็นกับตาตัวเอง ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเธอจะทำอาชีพนี้” เขมกรมองเธอด้วยสายตาที่ผิดหวังแกมสมเพช

“คุณเขม...” ภาริดาเอ่ยชื่อชายหนุ่มเสียงเบา เธอน้ำตาคลอหน่วย

“ขายมานานแล้วหรือยัง” เขมกรถาม ภาริดาเม้มริมฝีปากแน่น แม้ในใจจะเจ็บปวดรวดร้าวจนอยากที่จะบรรยายก็ตาม

“ฉันถามทำไมเธอไม่ตอบ” เขาทวงคำตอบ ภาริดาฝืนยิ้มบางๆ

“คุณเขมไม่ต้องสนใจหรอกค่ะว่าภาขายมานานหรือไม่นาน เพราะภาไม่จำเป็นต้องตอบคำถามลูกค้า สิ่งที่ภาทำคือการให้บริการลูกค้าเท่านั้น” ภาริดาตอบปัด เขมกรยิ้มเยาะที่มุมปาก